Monday
16 Jul 2018

നിലാവും നാല്‍ക്കാലിയും

By: Web Desk | Saturday 7 October 2017 11:30 PM IST

കവിത :-   അജയന്‍ കരുനാഗപ്പള്ളി  :

നടുമുറ്റത്ത് നിലാക്കീറ്-
നിലത്തെഴുത്ത് തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു…
മുനചെത്തി കൂര്‍പ്പിച്ചതും
വിരല്‍ വിടവുകളിലൂന്നി
വിപ്ലവം എഴുതി തുടങ്ങാത്തതുമായ
ചെഗുവേരയുടേതെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന
ഒരു പെന്‍സില്‍പോലെ രാത്രി-
കന്യാഖേദങ്ങളില്‍ തപിച്ചൊടുങ്ങുന്നു….

ഒരുവേള, ഒരുവട്ടം മാത്രം
വീശിയണഞ്ഞ കാറ്റിന്റെ എഴുതിരി
കനത്തചൂടിനെ പെറ്റുപെരുക്കി…
തട്ടിത്തൂവിയ വെറ്റിലച്ചെല്ലത്തിലെ
മുത്തശ്ശി വിഭവംപോലെ നക്ഷത്രം-
വേച്ചുവേച്ചു മിന്നി…

വടക്കേ കവാടം തുറന്നാരുമേ
വരാനുണ്ടായിരുന്നില്ല, എന്നിട്ടും-
കഴച്ചു തുടങ്ങുമായിരുന്ന കാഴ്ചയിലേക്ക്
കാമനകള്‍ കരുത്തു പകര്‍ന്നുകൊണ്ടിരുന്നു…
ഒരു മിഴിനാളം;ഒരു മനുഷ്യസ്പര്‍ശം-
ഏകതയ്ക്കായി നോവുന്നഒരു തലസ്ഥാന തിട്ടൂരം,
മതേതരപാകതയുടെ മൂവര്‍ണ പെരുംപതാക!
കൊടുംകൊതിയുടെ വരിയുടച്ചു
വടക്കു നിന്നുവന്നതൊക്കെയും നോവുതീനി കേഴ്‌വികള്‍
നെറികേടിനാലുടഞ്ഞ നാടിന്‍ നല്ല നടപ്പുകള്‍
ഗംഗയെ ചുറ്റിവരിഞ്ഞു പിന്നെയുമെത്ര ‘ഗ’കാരങ്ങള്‍
ഗോഡ്‌സെ, ഗോമാതാ, ഗോത്രഗതികളിലേക്കൊരു
പിന്‍ഗമനം..

തെറ്റുബോധത്തിന്റെ പേറ്റുനോവുമായി
തോറ്റു നില്‍ക്കുന്നോരൂ അമ്മരാജ്യം…
വേട്ട ശീലമാക്കിയവരുടെ പുതിയ വേദമന്ത്രം-
‘പശുവിനെ പോറ്റരുത്, വെട്ടരുത്, തിന്നരുത്….’
മുത്താതെ മുകരാതെ
പാല്‍കിണ്ടിയിലെ നിര്‍പാനപയസ്സുപോലെ
ഇരയുടെ രുധിരഗംഗയില്‍ ഇന്നെന്റെയിന്ത്യ-
ഇത്രമേല്‍ കെട്ടുകനച്ചുപോകയോ..?
എഴുത്താണി മടക്കി നിലാത്തുണ്ട്
നടുമുറ്റം വിട്ടു മടക്കമാകുന്നു
എഴുതി മുഴുമിപ്പിച്ച വാക്കായി വടക്ക്
‘ജുനൈദുമാര്‍ പിന്നെയും റംസാന്‍ പിറകാക്കുന്നു…