Tuesday
11 Dec 2018

വര്‍ധിച്ചുവരുന്ന ഇന്ത്യയിലെ സാമ്പത്തിക അസമത്വം

By: Web Desk | Saturday 22 September 2018 10:35 PM IST

jalakam

ഇന്ത്യയിലെ ആളോഹരി വരുമാനത്തിന്റെയും സാമ്പത്തിക വളര്‍ച്ചയുടെയും പൊള്ളയായ കണക്കുകളുടെ അര്‍ത്ഥശൂന്യതയിലേക്ക് വെളിച്ചം വീശുന്നതായിരുന്നു ഈ മാസം പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഐക്യരാഷ്ട്രസഭാ വികസന പരിപാടി റിപ്പോര്‍ട്ട്. 1990 മുതല്‍ 2017 വരെയുള്ള 27 വര്‍ഷംകൊണ്ട് ഇന്ത്യയുടെ ഹ്യൂമന്‍ ഡവലപ്‌മെന്റ് ഇന്‍ഡക്‌സ് 0.427 പോയിന്റില്‍ നിന്ന് 0.640 പോയിന്റിലേക്ക് ഉയര്‍ന്നു എന്നും ഗ്രോസ് നാഷണല്‍ ഇന്‍ക(ആളോഹരി ദേശീയ വരുമാനം)ത്തില്‍ വന്‍കുതിച്ചു ചാട്ടമാണുണ്ടായിരിക്കുന്നത് എന്നുമുള്ള റിപ്പോര്‍ട്ടില്‍ 27 വര്‍ഷത്തിനിടെ ഇന്ത്യയിലെ അസമത്വത്തിന്റെ തോതെടുത്താല്‍ മനുഷ്യ വികസന ഇന്‍ഡക്‌സ് 0.468 പോയിന്റായി കുറഞ്ഞ് 26.8 ശതമാനത്തിന്റെ നിലവാരത്തകര്‍ച്ചയും രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. 189 രാജ്യങ്ങളുടെ മനുഷ്യ വികസന സൂചികയില്‍ ഇന്ത്യയുടെ സ്ഥാനം 130-ാമത് മാത്രമാണെന്നും യുഎന്‍ഡിപി-യുടെ റിപ്പോര്‍ട്ട് വ്യക്തമാക്കുന്നു. മറ്റു പല ലോക രാഷ്ട്രങ്ങളെയും അപേക്ഷിച്ച് നമ്മുടെ സ്ഥിതി മനുഷ്യവികസനത്തില്‍ ഏറെ പരിതാപകരമാണെന്ന് പ്രത്യേകം പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ. വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യരക്ഷ, തൊഴില്‍, വരുമാനം, ഭരണരംഗം ഈ മേഖലകളിലെല്ലാം നിലനില്‍ക്കുന്ന സ്ത്രീ-പുരുഷ അസമത്വത്തിന്റെ ഫലമായി ലിംഗ സമത്വ സൂചികയില്‍ ഇന്ത്യയുടെ സ്ഥാനം 160 രാജ്യങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ 127 ആണ്.

അതേസമയം കേന്ദ്ര ഗവണ്‍മെന്റിന്റെ ആരോഗ്യ-കുടുംബക്ഷേമ ബജറ്റ് തുക 2017-18 ല്‍ 51,551 കോടി രൂപ ആയിരുന്നു രൂക്ഷമായ നാണയപ്പെരുപ്പവും അതിരൂക്ഷമായ രൂപയുടെ മൂല്യമിടിവും ഉണ്ടായിട്ടും 52,800 കോടി രൂപ മാത്രമാണ് 2018-19 ലെ ബജറ്റ് വിഹിതം. വിദ്യാഭ്യാസത്തിനാണെങ്കില്‍ 2017-18 ല്‍ 81,868 കോടിരൂപ പുതുക്കിയ ബജറ്റ് എസ്റ്റിമേറ്റ് ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ 85,010 കോടി രൂപ മാത്രമാണ് 2018-19 ലെ എസ്റ്റിമേറ്റ്. 2013-14 ല്‍ വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യം, സാമൂഹ്യ സേവനം എന്നിവയ്ക്ക് വേണ്ടിവന്ന ചെലവ് ജിഡിപി യുടെ യഥാക്രമം 3.1, 1.2, 2.3 എന്ന നിലയിലായിരുന്നെങ്കില്‍ 2017-18 ല്‍ അത് യഥാക്രമം 2.7, 1.4, 2.6 എന്ന നിലയിലാണ്. രാജ്യത്തിന്റെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യം മനസിലാക്കിയല്ല കേന്ദ്ര ഗവണ്‍മെന്റ് വിഭവ വിതരണം നടത്തുന്നത് എന്നതാണ് ഈ കണക്കുകള്‍ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.
ഇന്ത്യയില്‍ ഓരോ രണ്ടുമിനിറ്റിലും മൂന്നു ശിശുക്കള്‍ വീതം മരിക്കുന്നു എന്നും അതിന്റെ പ്രധാന കാരണം ”ശുദ്ധജലം, ശുചിത്വം, പോഷകാഹാരം” എന്നിവയുടെ അഭാവം ആണെന്നും ഐക്യ രാഷ്ട്രസഭയുടെ ഇന്റര്‍ ഏജന്‍സി ഫോര്‍ ചൈല്‍ഡ് മോര്‍ട്ടാലിറ്റി റിപ്പോര്‍ട്ടില്‍ പറയുന്നു. 2017 ഒക്‌ടോബറില്‍ രാജ്യങ്ങളിലെ ഭക്ഷണലബ്ധിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഇന്റര്‍നാഷണല്‍ ഫുഡ് പോളിസി റിസര്‍ച്ച് ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് എന്ന അന്താരാഷ്ട്ര ഏജന്‍സി 166 രാജ്യങ്ങളില്‍ പഠനം നടത്തി പുറത്തുവിട്ട റിപ്പോര്‍ട്ടില്‍ ഇന്ത്യയുടെ സ്ഥാനം 100-ാമത് ആണ്. 118 രാജ്യങ്ങളുടെ ഗ്ലോബല്‍ ഹംഗര്‍ ഇന്‍ഡക്‌സ് റേറ്റിങില്‍ ഇന്ത്യയുടെ സ്ഥാനം 97-ാമതുമാണ്. ഇന്ത്യയില്‍ നിലനില്‍ക്കുന്ന രൂക്ഷമായ പട്ടിണിയിലേക്കും, ശിശുമരണം തുടങ്ങിയ ഗുരുതരമായ വിഷയങ്ങളിലേക്കും വിരല്‍ ചൂണ്ടുന്നതാണ് ഈ റിപ്പോര്‍ട്ടുകള്‍. ഈ വര്‍ഷം ജൂലൈ മാസം രാജ്യതലസ്ഥാനമായ ഡല്‍ഹിയില്‍ എട്ടു ദിവസം ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ പട്ടിണി കിടക്കേണ്ടിവന്ന 8 വയസും 4 വയസുമുള്ള രണ്ടുകുട്ടികള്‍ മരണമടഞ്ഞ വാര്‍ത്ത മാധ്യമങ്ങള്‍ റിപ്പോര്‍ട്ടു ചെയ്തിരുന്നു. ചലനമറ്റ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്കെന്തുപറ്റിയെന്നു ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ആ അമ്മ മറുപടിയായി പറഞ്ഞത് ”ആദ്യം എനിക്കല്‍പം ഭക്ഷണം തരൂ” എന്നാണ്. ദിവസങ്ങളോളമുള്ള പട്ടിണി ആ മനുഷ്യക്കോലത്തേയും മരണത്തിലേക്കു തള്ളിവിടുമായിരുന്നു. കുട്ടികളുടെ പോസ്റ്റുമോര്‍ട്ടം റിപ്പോര്‍ട്ടിലും കുട്ടികള്‍ ആഹാരം കഴിച്ചിട്ട് ദിവസങ്ങളായെന്ന് രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ഇത് ഇന്ത്യയിലെ ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു സംഭവമായി ആരും കാണുകയില്ല.

വേള്‍ഡ് ബാങ്കിന്റെ 2018 ജൂണില്‍ പുറത്തിറക്കിയ റിപ്പോര്‍ട്ട് അനുസരിച്ച് ഗുരുതരമായ ദാരിദ്ര്യത്തില്‍ കഴിയുന്ന ഇന്ത്യാക്കാരുടെ എണ്ണം 7,13,57,612 ആണ്. ഇന്ത്യയെക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ ദരിദ്രര്‍ ഉള്ള ഏകരാജ്യം 8,69,85,449 പട്ടിണിക്കാരുള്ള നൈജീരിയ മാത്രമാണ്. ഗുരുതര ദാരിദ്ര്യത്തിന് ലോക ബാങ്ക് നല്‍കിയിട്ടുള്ള നിര്‍വചനം പ്രതിദിനം 1.90 ഡോളര്‍ വരുമാനത്തില്‍ താഴെയുള്ളവര്‍ എന്നതാണ്. അതായത് 135.47 രൂപയുടെ പ്രതിദിന വരുമാനം. കൊടുംപട്ടിണിയിലല്ലെങ്കിലും ദാരിദ്ര്യത്തിലും അര്‍ധ ദാരിദ്ര്യത്തിലും കഴിയുന്ന ജനകോടികള്‍ വേറെയും. ആകെ ദാരിദ്ര്യം അനുഭവിക്കുന്നവര്‍ ഇന്ത്യന്‍ ജനസംഖ്യയുടെ ഏകദേശം 37 ശതമാനം വരുമെന്നാണ് കണക്കാക്കിയിട്ടുള്ളത്.

മേല്‍പറഞ്ഞ എല്ലാ വസ്തുതകളും നിലനില്‍ക്കുമ്പോള്‍ കേന്ദ്ര ഗവണ്‍മെന്റിന്റെ അവകാശവാദങ്ങള്‍ എത്രമാത്രം പരിഹാസ്യമാണ് എന്നു പറയാതിരിക്കാന്‍ വയ്യ. സാമ്പത്തിക വളര്‍ച്ചയില്‍ ഇന്ത്യ ലോകത്തെ എല്ലാ രാജ്യങ്ങളെയും പുറകിലാക്കി കുതിക്കുകയാണ് എന്നാണ് മോഡി പ്രഭൃതികള്‍ എഴുതിവിടുന്നതും പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതും. ഇന്ത്യയിലെ കോര്‍പ്പറേറ്റ് കമ്പനികളുടെ ഉടമസ്ഥരായ അംബാനിമാരും അദാനിമാരും ടാറ്റായും ആദിത്യ ബിര്‍ളയും അവരുടെ ലാഭത്തിലും ആസ്തിയിലും ആര്‍ജ്ജിച്ച വര്‍ധനവിന്റെ കണക്ക് വച്ചുകൊണ്ട് രാജ്യം സാമ്പത്തിക വളര്‍ച്ച നേടിയെന്ന് ഉദ്‌ഘോഷിക്കുന്നവര്‍ ഇന്ത്യന്‍ ജനതയുടെ ദയനീയ സ്ഥിതി കണ്‍തുറന്ന് കാണണം. തൊഴില്‍രഹിത വളര്‍ച്ച ഒരു രാജ്യത്തിന് എത്രത്തോളം ഗുണകരമാണെന്നതും അവര്‍ ഉറക്കെ ചിന്തിക്കണം. ജനതയെ മറന്നുകൊണ്ടുള്ള വികസനവും വളര്‍ച്ചയും ഒരു രാജ്യത്തിനും ശ്രേയസ്‌കരമല്ല. ഒരു ഭാഗത്ത് സമ്പത്ത് കുന്നുകൂടുമ്പോള്‍ മറ്റൊരു ഭാഗത്ത് ദാരിദ്ര്യവും തൊഴിലില്ലായ്മയും വര്‍ധിക്കുന്നതാണ് ഇന്ത്യയുടെ ഇന്നത്തെ നേര്‍ രേഖാചിത്രം.

ഇന്ത്യാ ഗവണ്മെന്റ് പിന്തുടരുന്ന ഉദാരവല്‍ക്കരണ സാമ്പത്തിക നയങ്ങളുടെ ഫലമായിട്ടാണ് രാജ്യത്തിന് ഈ ദുരവസ്ഥ ഉണ്ടായിട്ടുള്ളത്. ഈ വര്‍ഷം ആദ്യം ഓക്‌സ് ഫാം ഇന്ത്യ പുറത്തുവിട്ട കണക്കുപ്രകാരം, അഞ്ച് വര്‍ഷം മുമ്പ് ഇന്ത്യയിലെ അതിസമ്പന്നരുടെ ആസ്തി ജിഡിപിയുടെ (മൊത്തം ആഭ്യന്തര ഉല്‍പ്പാദനം) പത്ത് ശതമാനമായിരുന്നു. അത് ഈ വര്‍ഷം (2017-18) പതിനഞ്ച് ശതമാനമായി ഉയര്‍ന്നു. ഫോബ്‌സ് മാസിക പുറത്തുവിട്ട ആഗോള അതിസമ്പന്നരുടെ പട്ടികയില്‍ 2.6 ലക്ഷം കോടി രൂപയുടെ ആസ്തിയുമായി മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്ന മുകേഷ് അംബാനി ഉള്‍പ്പെടെ നൂറ്റി പത്തൊമ്പത് ഇന്ത്യന്‍ അതിസമ്പന്നര്‍ ആ പട്ടികയില്‍ ഇടം പിടിച്ചു. അതില്‍ എട്ടുപേര്‍ ഇന്ത്യന്‍ വനിതകളും പത്തുപേര്‍ മലയാളികളുമാണ്. 2017-ലെ ഹാരുണ്‍ ഇന്ത്യാ റിച്ച് ലിസ്റ്റ് അനുസരിച്ചാണെങ്കില്‍ ആയിരം കോടി രൂപയില്‍ കൂടുതല്‍ സ്വത്തുള്ള ഇന്ത്യക്കാരുടെ എണ്ണം അറുന്നൂറ്റി പതിനേഴാണ്. സമ്പന്നര്‍ കൂടുതല്‍ സമ്പന്നരാവുകയും ദരിദ്രര്‍ കൂടുതല്‍ ദരിദ്രരാവുകയും ചെയ്യുന്ന ഇന്ത്യന്‍ സാമ്പത്തിക നയങ്ങള്‍ രാജ്യത്തിനും ജനങ്ങള്‍ക്കും കൂടുതല്‍ ദുരിതങ്ങള്‍ മാത്രമേ നല്‍കുകയുള്ളൂ എന്ന തിരിച്ചറിവ് ഇനിയും ഭരണാധികാരികള്‍ക്ക് ഉണ്ടായില്ലെങ്കില്‍ രാജ്യത്ത് വളര്‍ന്നുവരുന്ന സാമ്പത്തിക അസമത്വം രാജ്യത്തിന്റെ ഐക്യത്തിനും അഖണ്ഡതയ്ക്കും ജനാധിപത്യത്തിനുംതന്നെ വെല്ലുവിളികളുയര്‍ത്തുന്ന അസ്വസ്ഥതകളായി രൂപപ്പെടും.

കോര്‍പ്പറേറ്റ്‌വല്‍ക്കരണത്തിന്റെ പേരില്‍ ഗ്രാമീണ-കാര്‍ഷിക മേഖലകളെ പുറകോട്ടടിച്ച് ജനങ്ങളുടെ ക്രയശേഷിയെ തകര്‍ക്കുന്ന ഉദാരീകരണ സാമ്പത്തിക നയമാണ് കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാര്‍ നടപ്പിലാക്കുന്നത്. കോണ്‍ഗ്രസിനും ബിജെപി ക്കും ഇതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വത്തില്‍ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞുമാറാനാവില്ല. ഈ ജനവിരുദ്ധമായ നയങ്ങള്‍ക്കെതിരെ ജനങ്ങളെ അണിനിരത്തി ശക്തമായ ചെറുത്തുനില്‍പ്പ് നടത്തേണ്ടത് ഇന്ത്യന്‍ ജനാധിപത്യം സംരക്ഷിക്കുന്നതിനു ആവശ്യമാണ്.