Saturday
21 Oct 2017

ജനസംഖ്യാനയം: സ്ത്രീകളുടെ അവകാശവും ലിംഗഭേദ സമീപനവും

By: Web Desk | Saturday 23 September 2017 12:15 AM IST

അജിത്ത് ആര്‍ പിള്ള
തൊരു രാജ്യത്തിന്റെയും പുരോഗതിക്ക് ആസൂത്രണം അനിവാര്യമാണ് .അതിലേക്ക് ഓരോ രാജ്യവും തങ്ങളുടെ ജനസംഖ്യാ പഠനത്തിനെ പൂര്‍ണ്ണമായും ആശ്രയിക്കുന്നു. രാജ്യത്തിന്റെ ജനസംഖ്യയിലും അതിന്റെ ഘടനയിലും ഉണ്ടാകുന്ന മാറ്റങ്ങള്‍ സാമ്പത്തിക വളര്‍ച്ചയേയും പുരോഗതിയേയും നിര്‍ണ്ണയിക്കും. ജനസംഖ്യാ പഠനത്തില്‍ അനിവാര്യമായ മേഖലയാണ് ആ രാജ്യത്തിന്റെ ജനസംഖ്യയിലെ ലിംഗാനുപാതം. ജനനനിരക്കില്‍ ആണ്‍കുട്ടികളേക്കാള്‍ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ മുന്‍പില്‍ നില്‍ക്കുന്നുവെങ്കിലും പിന്നീട് ഏതാണ്ട് എല്ലാ സമൂഹത്തിലും ലിംഗാനുപാതത്തില്‍ പുരുഷന്മാരുടെ എണ്ണത്തേക്കാള്‍ സ്ത്രീകളുടെ എണ്ണം കുറഞ്ഞു വരുന്നു. ഇന്ത്യയും അതിന് അപവാദമല്ല. ഒരു പ്രദേശത്തെ1000 പുരുഷന്മാര്‍ക്ക് ഉള്ള സ്ത്രീകളുടെ എണ്ണമാണ് ലിംഗാനുപാതം. ഇന്ത്യന്‍ ജനസംഖ്യയില്‍ 1951 ല്‍ ആയിരം പുരുഷന്മാര്‍ക്ക് 946 സ്ത്രീകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാല്‍ അത് 2011 ആയപ്പോഴേക്കും 940 ആയി കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. സമൂഹശാസ്ത്രജ്ഞന്മാര്‍ അതിന് പലകാരണങ്ങള്‍ നിരത്തുന്നു, സമൂഹത്തില്‍ നിലനില്‍ക്കുന്ന വിശ്വാസങ്ങള്‍, ക്രമങ്ങള്‍ എന്നിവ പുരുഷ കേന്ദ്രീകൃതമായതാണ് അതിന് ഒരു കാരണം. ശൈശവത്തിലെ പെണ്‍കുട്ടികളുടെ കാര്യത്തിലെ അവഗണന, പെണ്‍കുഞ്ഞ് പിറക്കാതിരിക്കാനുള്ള മുന്‍കരുതലുകള്‍, മതത്തിന്റെയും വിശ്വാസത്തിന്റെയും പേരില്‍ പിറന്ന ഉടനെ പെണ്‍കുഞ്ഞിനെ കൊല്ലുക; ഇതൊക്കെ ഗൗരവമേറിയ സാമൂഹ്യ പ്രശ്‌നങ്ങളാണ്. ഈ സാമൂഹ്യ പ്രശ്‌നങ്ങളെ ഇന്ത്യന്‍ ജനസംഖ്യാ നയം എങ്ങനെയാണ് നോക്കി കാണുന്നത് എന്ന് നമുക്ക് പരിശോധിക്കാം.
ഇന്ത്യന്‍ ജനസംഖ്യ 2022 ല്‍ 1419 മില്ല്യണ്‍ ആകുമ്പോള്‍ ചൈനയുടേത് 1409 മാത്രമായിരിക്കും. അത്ര ഭീകരമായ വേഗത്തിലാണ് ഇന്ത്യന്‍ ജനസംഖ്യാവളര്‍ച്ച സംഭവിക്കുന്നത്. ഇന്ത്യയുടെ ജനസംഖ്യാ വര്‍ദ്ധനവ് ഇപ്പോഴും പ്രതിവര്‍ഷം 1.6% എന്ന നിരക്കില്‍ തുടരുകയാണ്. ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി എഴുപതുകളിലെ 2.3% എന്ന നിരക്കില്‍ നിന്നു അത് കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. ആ കാലത്ത് നിര്‍ബന്ധിത വന്ധ്യംകരണം സാധാരണമായിരുന്നു എന്നത് ഓര്‍ക്കുക. അന്ന് പുരുഷന്മാരെയായിരുന്നു ലക്ഷ്യമിട്ടിരുന്നത്. ഈ പ്രവര്‍ത്തികള്‍ കുടുംബാസൂത്രണത്തോട് തന്നെ സമൂഹത്തില്‍ അവജ്ഞയുളവാക്കി. 2030 ഓടുകൂടി ഇന്ത്യ 1.5 ദശലക്ഷം എന്ന കടമ്പകടന്ന് ലോകത്തില്‍ ജനസംഖ്യയില്‍ ഒന്നാമതെത്തുമെന്ന് പ്രവചനം നിലനില്‍ക്കുകയാണ് ഇപ്പോഴും.
സാമ്പത്തിക വളര്‍ച്ചയുണ്ടായിട്ടും ഇന്ത്യയിലെ ഭരണകര്‍ത്താക്കള്‍ ഗര്‍ഭധാരണത്തെ തടയാനുള്ള താരതമ്യേന ചെലവ് കുറഞ്ഞ മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളായ – ഗുളികകള്‍, ഗര്‍ഭനിരോധന ഉറകള്‍ തുടങ്ങിയവയെക്കുറിച്ചുള്ളബോധവത്ക്കരണ പരിപാടികള്‍ക്ക് പകരം ചെലവ് കൂടിയ വലിയതോതിലുള്ള വന്ധ്യംകരണ പരിപാടികളുമായി മുന്‍പോട്ടേക്ക് പോയി. പാവപ്പെട്ട സ്ത്രീകള്‍ക്കിടയില്‍ ആയിരുന്നു കൂടുതലായി വന്ധ്യംകരണം നടത്തപ്പെട്ടത്. വളരെ കുറച്ച് പുരുഷന്മാരില്‍ മാത്രമേ വാസ്‌ക്ട്ടമി നടത്തപ്പെട്ടുള്ളു. ഇതിന് കാരണം ഇന്ത്യയിലെ പുരുഷാനുകൂല സാമൂഹ്യ സാംസ്‌കാരിക നിലപാടുകള്‍ ആയിരുന്നു. മാത്രവുമല്ല പാവപ്പെട്ട സ്ത്രീകള്‍ക്ക് ഇത്തരം ഓപ്പറേഷനുകള്‍ നടത്തിയാല്‍ ആയിരത്തി നാനൂറ് രൂപ വരെ ലഭിക്കുമായിരുന്നു. ഇത് ഏതാണ്ട് രണ്ട് ആഴ്ചത്തേക്കുള്ള അവരുടെ ജോലിയുടെ കൂലിക്ക് തുല്ല്യമായിരുന്നത് ആകര്‍ഷണീയമായി മാറി
പെണ്‍ശിശുഹത്യ, ഭ്രൂണഹത്യ എന്നിവ മറ്റൊരു പക്ഷപാതപരമായ നിലപാടായിരുന്നു. ചിലസംസ്ഥാനങ്ങളില്‍ ജനസംഖ്യയില്‍ പത്ത് പുരുഷന്മാര്‍ക്ക് എട്ട് സ്ത്രീകള്‍ മാത്രമുള്ള അളവില്‍വരെ ലിംഗാനുപാതം താണുപോയി. പഞ്ചാബ് സംസ്ഥാനത്ത് ശിശുലിംഗാനുപാതം ആയിരം ആണ്‍കുട്ടികള്‍ക്ക് 793 പെണ്‍കുട്ടികള്‍ എന്ന നിലയില്‍ ഏറ്റവും കുറവ് കാണിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ ശിശുലിംഗാനുപാതം ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ സിക്കിമിലും (986), തൊട്ടടുത്തായി കേരളത്തിലുമാണ് (963).
സ്ത്രീകളുടെയും ദുര്‍ബ്ബല ജനവിഭാഗങ്ങളുടെയും നേരെയുള്ള അതിക്രമത്തിനുപോലും ജനസംഖ്യാ നിയന്ത്രണത്തെ ഉപയുക്തമാക്കിയിരുന്നു. യാതൊരു നയവും യുക്തിയും ഇല്ലാതെ ജനസംഖ്യ പിടിച്ചു നിര്‍ത്താന്‍ അടിയന്തരാവസ്ഥ കാലത്ത് ഭരണാധികാരികള്‍ ശ്രമിച്ചത് ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ഇന്ത്യന്‍ സംസ്ഥാനങ്ങളില്‍ എവിടെയൊക്കെ സ്ത്രീ സാക്ഷരത ഉയര്‍ന്ന് നിന്നിരുന്നുവോ അവിടെയെല്ലാം ജനനനിരക്കും നിയന്ത്രിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു എന്നുള്ളത് ഈ അവസരത്തില്‍ ഓര്‍ക്കേണ്ടതാണ്.
കാലങ്ങളായി ഭരണകൂടത്തിന്റെ ജനസംഖ്യാ നയങ്ങളും ലക്ഷ്യങ്ങളും സ്ത്രീകളുടെ ജന്മം നല്‍കാനുള്ള അവകാശത്തെ വലിയ അളവില്‍ സ്വാധീനിക്കുന്നു. ജനസംഖ്യ കൂട്ടാനായാലും കുറയ്ക്കാനായാലും ഈ നയങ്ങള്‍ നിയമങ്ങളും നിയന്ത്രണങ്ങളും ഉണ്ടാക്കിയത്, സ്ത്രീകള്‍ക്ക് സ്വയം വന്ധ്യതയെ സംബന്ധിച്ച് തീരുമാനമെടുക്കാന്‍ ഉള്ള ശേഷിയെ ബാധിച്ചു.
ഒരു വ്യക്തിയെന്ന നിലയില്‍ സ്ത്രീയുടെ നന്മയെ ബഹുമാനിച്ചുകൊണ്ട് മാത്രമേ രാജ്യത്തിന് അതിന്റെ ജനസംഖ്യാ ലക്ഷ്യങ്ങള്‍ ഔദ്യോഗികമായി നടപ്പാക്കാന്‍ കഴിയൂ. ആയതിലേക്കുള്ള സാര്‍വ്വദേശീയമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട ഉത്തരവാദിത്തങ്ങള്‍ പരിശോധിക്കുമ്പോള്‍ മൂന്ന് പ്രധാനപ്പെട്ട ഘടകങ്ങളെ നമുക്ക് കാണാന്‍ കഴിയും.

  • 1. കുട്ടികളുടെ എണ്ണവും അവര്‍ തമ്മിലുള്ള കാലവ്യത്യാസവും നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്നതിനുള്ള സ്ത്രീകളുടെ അവകാശ സംരക്ഷണത്തിനായി നിയമപരമായ പിന്‍തുണ നല്‍കണം.
  • 2. ജനസംഖ്യാ നയങ്ങള്‍ രൂപീകരിക്കുന്നതിനും പ്രസ്താവിക്കുന്നതിനും മനുഷ്യാവ കാശത്തിന്റെ ഭാഷ ഉപയോഗിക്കണം.
  • 3. സ്ത്രീയുടെ ആരോഗ്യവും സാമൂഹ്യ പദവിയും ഉയര്‍ത്തുന്നതിന് ഒരു ഉപാധിയായി ജനസംഖ്യാ നയത്തെ മാറ്റിയെടുക്കണം.
    ഇന്ത്യന്‍ ജനസംഖ്യാനയം സ്ത്രീകളുടെ ഉയര്‍ന്ന സാമൂഹ്യ പദവി ലക്ഷ്യമാക്കി നിരവധി പദ്ധതികള്‍ ആസൂത്രണം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

1952 ല്‍ ലോകത്തിലാദ്യമായി ജനസംഖ്യയുടെ വളര്‍ച്ചാനിരക്ക് കുറച്ചുകൊണ്ടു വരുന്നതിലേക്കായി കുടുംബാസൂത്രണ പദ്ധതി നടപ്പാക്കിയത് ഇന്ത്യയാണ്. ഇന്ന് ഇന്ത്യയില്‍ നിലനില്‍ക്കുന്ന ദേശീയ ജനസംഖ്യാനയം ദേശീയ അവന്ധ്യതാ നിരക്ക് കുറയ്ക്കാനും ചെറിയ കുടുംബം എന്ന ക്രമം നിലനിര്‍ത്താനും എല്ലാവര്‍ക്കും സ്വയം ബോധ്യപ്പെട്ട് നിര്‍ബന്ധിക്കപ്പെടാതെ ആരോഗ്യ സംരക്ഷണത്തിലെത്തി മുന്നേറാനും ഉതകുന്ന രീതിയിലുള്ളതാണ്. പ്രത്യുല്‍പ്പാദന കാര്യത്തില്‍ സ്ത്രീകള്‍ക്ക് സ്വയം തീരുമാനമെടുക്കാനുള്ള അവകാശത്തില്‍ പ്രതിബദ്ധതയും ശക്തമായ നിലപാടും ഇന്ത്യന്‍ ജനസംഖ്യാ നയത്തിന് ഉണ്ട്. ഇന്ത്യന്‍ ജനസംഖ്യാനയം മനുഷ്യാവകാശ നയങ്ങളില്‍ അടിയുറച്ചതാണ്. സ്ത്രീയുടെ സാമൂഹ്യപദവിയെയും ആരോഗ്യത്തെയും പരിഗണിക്കുന്നതായി ക്രമേണ ജനസംഖ്യാനയം ഇന്ത്യയില്‍ മാറി.