Tuesday
11 Dec 2018

കവിതയെ അടുത്തറിയാം

By: Web Desk | Saturday 4 August 2018 3:47 PM IST

SABITH janayugom

പി കെ സബിത്ത്

വിത വായിച്ചാസ്വദിക്കുകയും കേട്ട് നിര്‍വൃതിയടയുകയും ചെയ്യുന്നവരാണ് നാം. കവിത എന്താണെന്ന് അടുത്തറിയണമെങ്കില്‍ നിരന്തരമായി കവിത വായിക്കുകതന്നെയാണ് പോംവഴി. എങ്കിലും കവിത എന്ന വ്യവഹാരരൂപത്തിന് നിരവധി നിര്‍വചനങ്ങളുണ്ട്. പാശ്ചാത്യരും പൗരസ്ത്യരുമായ പണ്ഡിതന്മാരാണ് കവിതയെ നിര്‍വചിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചത്. കവിത എന്താണെന്ന് നിരവധി നിര്‍വചനങ്ങളൊക്കെയുണ്ടെങ്കിലും എല്ലാകാലത്തും അത്തരം നിര്‍വചനങ്ങള്‍ക്ക് അതീതമാണ് കവിത. കവിത എന്താണെന്ന് പറയാന്‍ ശ്രമിച്ചവര്‍പോലും അവരുടെ നിര്‍വചനങ്ങള്‍ സമഗ്രമാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നില്ല. ആശയസംവേദനത്തിനുവേണ്ടി ചില സൂത്രവാക്യങ്ങളില്‍ ഒതുക്കി എന്നുമാത്രം. വാക്കുകളിലെ സൗന്ദര്യത്തെയും അനുഭൂതിയേയും മുന്‍നിര്‍ത്തി കവിതയെ നിര്‍വചിച്ചവരാണ് മിക്ക പണ്ഡിതന്മാരും. രസാത്മകമായ വാക്യമാണ് കാവ്യം എന്ന് വിശ്വനാഥന്‍ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. വാക്കുകളുടെ ചാരുത ആസ്വാദകഹൃദയത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് ഈ നിര്‍വചനം രൂപപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. കവിതയെ നിര്‍വചിച്ച ജഗനാഥ പണ്ഡിതന്‍ പറയുന്നത് രമണീയമായ അര്‍ഥത്തെ പ്രതിപാദിക്കുന്ന ശബ്ദമാണ് കവിത എന്നാണ്. രമണീയം എന്നാല്‍ വായനക്കാരന്റെ ഹൃദയത്തെ ആഴത്തില്‍ സ്പര്‍ശിക്കുന്നത് എന്നര്‍ഥമാക്കുന്നത്. ഇതോടൊപ്പം ‘കാവ്യസ്യാത്മാധ്വനി:’ ‘ശബ്ദാര്‍ഥൗ സഹിതൗ കാവ്യം’ എന്നിങ്ങനെയുള്ള കാവ്യനിര്‍വചനങ്ങളും പ്രസിദ്ധങ്ങളാണ്.
ഇതുവരെ ഇവിടെ വിവരിച്ചവയെല്ലാം പൗരസ്ത്യ കാവ്യമനീഷികളുടെ നിര്‍വചനങ്ങളാണ്. നമ്മുടെ പണ്ഡിതന്മാര്‍ മാത്രമല്ല, പാശ്ചാത്യരായ നിരവധി മനീഷികള്‍ കവിതയെ നിര്‍വചിച്ചിട്ടുണ്ട്. വാസ്തവത്തില്‍ അവയെല്ലാം നിര്‍വചനങ്ങള്‍ എന്നതിനുപരി സാന്ദര്‍ഭികമായി പറഞ്ഞ സുപ്രധാന സൂക്തങ്ങളാണ്. ഷെല്ലി, കോള്‍റിജ്, വേഡ്‌സ് വര്‍ത്ത് എന്നിവരുടെതായി നാം കേട്ടറിഞ്ഞിട്ടുള്ള പ്രശസ്തമായ വാക്യങ്ങള്‍ കാവ്യം എന്ന വ്യവഹാരരൂപത്തെ അടുത്തറിയാന്‍ ഏറെ ഉപകരിക്കും. ഭാവനയുടെ വാഗ്‌രൂപം (ഷെല്ലി); ഉത്തമപദങ്ങള്‍ ഉത്തമ സംവിധാനഭംഗിയില്‍ (കോള്‍റിജ്); ഉല്‍ക്കടവികാരങ്ങളുടെ നൈസര്‍ഗിക പ്രവാഹം (വേഡ്‌സ്‌വര്‍ത്ത്) ഇത്തരത്തില്‍ വാക്കുകളുടെ ആന്തരികശക്തി എങ്ങനെയെല്ലാമാണ് ആസ്വാദകഹൃദയത്തെ സ്പര്‍ശിക്കുന്നത് എന്ന യുക്തിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ രൂപംകൊണ്ടതാണ് പാശ്ചാത്യചിന്തകള്‍. വിചാരങ്ങള്‍ക്കും വൈകാരികതയ്ക്കും പ്രാധാന്യം കൊടുത്തുകൊണ്ട് ഭാവനാസുന്ദരമായ ലോകത്തിന്റെ ആവിഷ്‌കാരമാണ് ഓരോ കവിതയും. കവിതയില്‍ പ്രയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന വാക്കുകള്‍ ഭാവനയെ ഉത്തേജിപ്പിക്കുന്നവിധത്തിലായിരിക്കണം. വായനക്കാരന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ അനുഭൂതി ഉളവാക്കുന്നതുമായിരിക്കണം.
കവിതയെക്കുറിച്ച് നിര്‍വചിച്ചിട്ടുള്ള പാശ്ചാത്യരില്‍ മാത്യു അര്‍നോള്‍ഡിന്റെ നിര്‍വചനം ഏറെ പ്രാധാന്യമുള്ളതാണ്. കാവ്യനിര്‍വചനങ്ങളില്‍ വളരെയധികം ആളുകള്‍ ഉദ്ധരിക്കുന്ന ഒന്നാണ് മാത്യു അര്‍നോള്‍ഡിന്റേത്. സമകാലീന കവിതകളെല്ലാം മാത്യു അര്‍നോള്‍ഡിന്റെ കാവ്യനിര്‍വചനവുമായി ഏറെ അടുത്തുനില്‍ക്കുന്നവയാണ്. ”കവിത ജീവിതവിമര്‍ശനമാണ്” എന്ന ചിന്തയാണ് അത്. കവിത മൗലികമായി ജീവിതവിമര്‍ശനമാണ്. ജീവിതത്തിന്റെമേല്‍ ആശയങ്ങളുടെ സുശക്തവും സുന്ദരവുമായ പ്രയോഗം, എങ്ങനെ ജീവിക്കണം എന്ന ചോദ്യത്തിനുള്ള മറുപടി ജീവിതത്തെയും ലോകത്തെ യും നന്നായി പഠിച്ചിട്ടുവേണം കാവ്യവിഷയമാക്കാന്‍ എന്നും; ആ പഠനം അത്ര ലഘുസാധ്യമല്ല എന്നുകൂടി അര്‍നോള്‍ഡ് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
വികാരമാണ് കവിതയുടെ ജീവന്‍ എന്ന് പൊതുവെ പറയാറുണ്ട്. നവരസങ്ങളെ പറ്റി എല്ലാവരും കേട്ടിരിക്കുമല്ലോ. ഭാരതീയ കാവ്യചിന്തയുടെ ഭാഗമായാണ് രസസിദ്ധാന്തം രൂപംകൊണ്ടിട്ടുള്ളത്. ഭാവത്തെ പറ്റി അഥവാ മനോവികാരങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള പഠനമാണ് രസസിദ്ധാന്തത്തിനു പിറകിലുള്ളത്. തീഷ്ണമായ വൈകാരികാനുഭൂതിയാണ് കവിതയായി രൂപാന്തരം പ്രാപിക്കുന്നത്. ഏത് ചാരുതയാര്‍ന്ന കവിതയെടുത്തുനോക്കിയാലും മനസിനെ ആഴത്തില്‍ സ്വാധീനിച്ച ഒരു അനുഭവം അതിന്റെ പിറകിലുണ്ടായിരിക്കും. ആനന്ദവര്‍ദ്ധനന്‍ എന്ന പൗരസ്ത്യ കാവ്യപണ്ഡിതന്‍ രാമായണത്തെ ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ട് ശ്ലോകം ശോകത്തില്‍ നിന്നാണ് ഉണ്ടായതെന്ന് പറയുന്നു. വൈകാരികത എന്നത് കവികള്‍ക്ക് മാത്രമായിട്ടുള്ളതാണോ? എല്ലാവരിലും പൊതുവായി കാണുന്നതല്ലേ? സന്തോഷവും സങ്കടവും ദേഷ്യവും സമ്മര്‍ദ്ദങ്ങളുമെല്ലാം എല്ലാവരിലും ഉണ്ട്. വിവിധ സാഹചര്യങ്ങളില്‍ നാം നേരിട്ട് അനുഭവിക്കുന്നവയാണിതെല്ലാം. എന്നിട്ടും എല്ലാവരും കവിത എഴുതാത്തത് എന്തുകൊണ്ടാണ്. എല്ലാവര്‍ക്കും ഭാഷയും ഭാവനയും അനുകൂലമല്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ് കവിതയെഴുതാന്‍ കഴിയാതെപോകുന്നത്. കവിയാണെങ്കില്‍പ്പോലും തങ്ങള്‍ക്ക് അനുഭൂതമാകുന്ന എല്ലാ വികാരങ്ങളെയും അവര്‍ കവിതയാക്കി മാറ്റുന്നില്ല. മനസിനെ ആഴത്തില്‍ സ്പര്‍ശിക്കുന്നതും നിരന്തരമായി അലട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതുമായവ മാത്രമാണ് ഉദാത്ത കവിതയായി പരിണമിക്കുന്നത്.
കവിത മികവുറ്റതായി മാറുന്നത് വായനക്കാര്‍ക്ക് എന്തെങ്കിലുമൊരു പുതുവെളിച്ചം നല്‍കുമ്പോഴാണ്. ശരിക്കുപറഞ്ഞാല്‍ വായനക്കാരന്റെ മനസില്‍ ഒരു ജീവിതബോധം ഉരുത്തിരിയണം. വായനക്കാരന്റെ അനുഭവവും കവിയുടെ ചിന്തയും ഒരുപോലെയായി മാറുന്ന പ്രത്യേക ഘട്ടമാണിത്.