പ്രൊഫ. കെ അരവിന്ദാക്ഷന്‍

June 09, 2021, 4:10 am

കോവിഡ് ദുരന്തവും സാമ്പത്തികപ്രതിസന്ധിയും; പരിഹാരം കാണേണ്ടത് കേന്ദ്രസര്‍ക്കാര്‍ തന്നെ

Janayugom Online

രേന്ദ്രമോഡി പ്രധാനമന്ത്രിയായതിന്റെ ഏഴു വര്‍ഷം പൂര്‍ത്തീകരിക്കപ്പെട്ട അവസരം ബിജെപി-സംഘപരിവാര്‍ സംഘടനകള്‍ വലിയൊരു ആഘോഷമാക്കിയിരുന്നു. ഇതില്‍ അവരെ പഴിച്ചിട്ടു കാര്യമില്ല. ഇന്ത്യന്‍ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ­യും ബഹുഭൂരിഭാഗം വരുന്ന ഇന്ത്യന്‍ ജനതയുടെയും ആരോഗ്യവും കണക്കിലെടുക്കുമ്പോള്‍ ഇത്തരമൊരു ആ­ഘോഷത്തിനുള്ള ഇടം കാണുന്നില്ല. ധനശാസ്ത്രകാരന്മാര്‍ ഇന്ത്യയുടെ സാമ്പത്തിക വളര്‍ച്ചാ സാധ്യതകളെപ്പറ്റി ഒട്ടും ശുഭാപ്തിവിശ്വാസമല്ല, സമീപകാലത്ത് പ്രകടമാക്കിവരുന്നത്. കോവിഡിന്റെ ആദ്യവരവിനു മുമ്പുതന്നെ ജിഡിപി വളര്‍ച്ചാനിരക്കിന്റെ ഗതി താഴോട്ടായിരുന്നു എന്നും രാജ്യം ഒരു മാന്ദ്യ പ്രതിസന്ധിയോടടുത്തു വരുകയാണെന്നും ആയിരുന്നു പൊതുധാരണ. രണ്ടാംതരംഗം വന്നതോടെ സ്ഥിതിഗതികള്‍ കൂടുതല്‍ വഷളാവുകയും ചെയ്തു. ഇന്ത്യന്‍ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ ആരോഗ്യം രണ്ട് വര്‍ഷം മുമ്പുള്ളതുമായി തട്ടിച്ചുനോക്കുമ്പോള്‍ പ്രതീക്ഷയെ നിഷ്‌പ്രഭമാക്കിക്കൊണ്ട് ബഹുദൂരം പിന്നോട്ടടിച്ചിരിക്കുന്നതായി കാണാന്‍ കഴിയുന്നു. ഇന്നത്തെ നിലയില്‍, ഒരു തിരിച്ചുവരവ് എന്നുണ്ടാകുമെന്നു പ്രവചിക്കുക സാധ്യവുമല്ല. നിഷ്പക്ഷമതികളായ ധനശാസ്ത്രകാരന്മാരും നിരീക്ഷകരും രണ്ടുതരം സാധ്യതകളാണ് വിഭാവനം ചെയ്യുന്നത്. ഒന്നുകില്‍ സാമ്പത്തികവളര്‍ച്ച കോവിഡ് പൂര്‍വനിലവാരത്തിലേക്ക് തിരികെ എത്തും. അല്ലെങ്കില്‍, സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ ഒരു ഇടക്കാല സാമ്പത്തിക തകര്‍ച്ച അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ടിവരും. ഇതിലേതിനാണ് കൂടുതല്‍ സാധ്യത എന്ന് അനുമാനിക്കുന്നതിന്, നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന ജിഡിപി വളര്‍ച്ചാനിരക്കുകള്‍ പരിശോധിക്കേണ്ടിവരും.

ഒന്നാമത്, സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ, കോവിഡ് 19ന്റെ ഒന്നാം തരംഗത്തിന് തുടക്കം കുറിക്കുന്നതിനു മുമ്പുതന്നെ മാന്ദ്യത്തിലേക്ക് അതിവേഗം നടന്നടുക്കുകയായിരുന്നു. മോഡി ഭരണാരംഭത്തിലുണ്ടായിരുന്ന എട്ട് ശതമാനം ജിഡിപി നിരക്കാണ് 2019–20ല്‍ നാല് ശതമാനത്തിലേക്ക് കൂപ്പുകുത്തിയത്. അനിഷേധ്യമായൊരു വസ്തുതയാണിത്. രണ്ട്, പിന്നിട്ട മൂന്ന് വര്‍ഷക്കാലയളവില്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതായിരിക്കും നല്ലത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, കോവിഡ് തുടരുന്നതിനാല്‍ വളര്‍ച്ചയില്‍ ഇടക്കാല വര്‍ധന വിരളവുമായിരിക്കും. വേണമെങ്കില്‍ കയറ്റുമതി വര്‍ധനവിനെ ഈ കാലയളവില്‍ ഒരു പരിധിവരെയെങ്കിലും ആശ്രയിക്കാവുന്നതാണ്. ഇതിനാവശ്യം ആഗോള സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ ആരോഗ്യസ്ഥിതി നിലവിലുള്ള നിലയില്‍ തുടരുകയോ, മെച്ചപ്പെടുകയോ ആണ്. ആഗോളതലത്തില്‍ ചെെന ഒഴികെയുള്ള രാജ്യങ്ങളില്‍ നിന്നും കൂടുതല്‍ ചരക്കുകളുടെ ഇറക്കുമതി നടത്താന്‍ പാശ്ചാത്യരാജ്യങ്ങള്‍ സന്നദ്ധമാകുന്നു എന്നാണ് സൂചന. ഈ ഘട്ടത്തില്‍, മോഡി സര്‍ക്കാരിനു മുമ്പില്‍ ഉദിക്കുന്നൊരു ചോദ്യമുണ്ട്. ‘ആത്മനിര്‍ഭര്‍ ഭാരത്’ എന്ന ലക്ഷ്യം നേടിയെടുക്കണമെങ്കില്‍ ആഭ്യന്തര വിപണികളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നതിനുമുമ്പ്, കയറ്റുമതി വിപണികളിലേക്ക് എത്തിനോക്കുന്നതിലെ യുക്തിയാണ് ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുക. അതുപോലെതന്നെ, ‘മേക്ക് ഇന്‍ ഇന്ത്യ’, ‘മേക്ക് ഫോര്‍ ഇന്ത്യ’ തുടങ്ങിയ മുദ്രാവാക്യങ്ങള്‍ക്കും എന്തുസംഭവിച്ചു എന്ന് സര്‍ക്കാരിന് വിശദീകരിക്കേണ്ടിവരും. രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ട വളര്‍ച്ചാനിരക്ക് ഏറെക്കുറെ മുഴുവനായും സര്‍ക്കാര്‍ വക ചെലവിന്റെ ഫലമായിരുന്നു.

പൊതുചെലവ് വര്‍ധന 30 ശതമാനം വരെയായിരുന്നെങ്കില്‍ സ്വകാര്യ ചെലവും ഉപഭോഗ വര്‍ധനവും 2.1 ശതമാനത്തില്‍ ഒതുങ്ങി. സ്വകാര്യ നിക്ഷേപത്തിലാണെങ്കിലുണ്ടായത് 8.7 ശതമാനം ഞെരുക്ക‌മായിരുന്നു. മാന്ദ്യത്തില്‍ അകപ്പെടുന്നൊരു സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ ജീവസുറ്റതാക്കാന്‍ മുന്‍കയ്യെടുക്കേണ്ടത് സര്‍ക്കാര്‍ തന്നെയാണെന്നതില്‍ തര്‍ക്കമില്ലല്ലോ. നഷ്ടസാധ്യതകള്‍ മാന്ദ്യത്തിന്റെ കാലാവസ്ഥ നിലവിലുള്ളപ്പോള്‍ കൂടുതലായതിനാല്‍ വളര്‍ച്ചയുടെ ചാലകശക്തി സര്‍ക്കാര്‍ വക നിക്ഷേപം തന്നെ ആയിരിക്കുകയും വേണം. 1930കളില്‍ ഇംഗ്ലണ്ടിനു നേരിടേണ്ടിവന്ന മഹാമാന്ദ്യത്തില്‍ നിന്നും ബ്രിട്ടീഷ് സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ മാത്രമല്ലാ, ആഗോള മുതലാളിത്ത സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ തന്നെ തകര്‍ച്ചയില്‍ നിന്നും രക്ഷിച്ചെടുത്തത് കെയിന്‍സിന്റെ ‘ന്യൂ ഡീല്‍’ എന്ന സ്റ്റേറ്റ് നേതൃത്വത്തിലുള്ള സമാശ്വാസ പാക്കേജിലൂടെയായിരുന്നു എന്നത് ഒരു ചരിത്രയാഥാര്‍ത്ഥ്യമാണല്ലോ. ഇത്തരമൊരു ഘട്ടത്തില്‍ പൊതുകടം കുത്തനെ ഉയരുന്നു എന്നതിന്റെ പേരില്‍ പൊതു നിക്ഷേപത്തില്‍ കുറവുവരുത്തുന്നത് സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ മുന്നോട്ടുള്ള ഗതിക്ക് വിഘാതമായിരിക്കുകയും ചെയ്യും. ഇക്കാരണത്താല്‍ തന്നെ ആണ് പരമോന്നത നീതിപീഠമായ സുപ്രീം കോടതി കേന്ദ്ര­ത്തോട് നിക്ഷേപരംഗത്ത് നേരിട്ട് സജീവമായ ഇടപെടാന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടതും. ഇന്നത്തെ പ്രത്യേക സാഹചര്യത്തില്‍ പൊതുകടം ജിഡിപിയുടെ 90 ശതമാനം വരെ ആയിരിക്കുന്നു എന്ന് 15-ാം ധനകാര്യ കമ്മിഷന്‍ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചതിനുശേഷവും ഇതല്ലാതെ വേറെ വഴിയില്ലെന്ന നിഗമനത്തില്‍ എത്തിനില്ക്കുന്നതും പരിഗണിക്കപ്പെടണം.

മൂന്ന്, തൊഴിലില്ലായ്മയിലും സാമ്പത്തികാസമത്വങ്ങളിലും പ്രകടമായിവരുന്ന അതിവേഗ വര്‍ധന നല്കുന്ന സൂചനയനുസരിച്ച് സ്വകാര്യ ഉപഭോഗവും നിക്ഷേപവും സമീപകാലത്തൊന്നും മെച്ചപ്പെടാന്‍ സാധ്യത വിരളമാണെന്നാണ്. തൊഴില്‍ ചെയ്യാന്‍ സന്നദ്ധരായി വരുന്നവരുടെ അനുപാതം ജനസംഖ്യയുമായി തട്ടിച്ചുനോക്കുമ്പോള്‍ കുറഞ്ഞുവരുന്നതായി കാണുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ വിഭാഗത്തിലുള്ളവര്‍ക്കിടയിലാണ് തൊഴിലില്ലായ്മ പെരുകിവരുന്നതും. അതേ അവസരത്തില്‍ എന്തെങ്കിലും തൊഴിലുകളില്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടിരിക്കുന്നവരുടെ കണക്കെടുപ്പിലൂടെ പുറത്തുവരുന്നത്, താണ വേതനവരുമാനം മാത്രം ലഭ്യമാകുന്ന കാര്‍ഷികവൃത്തിയിലേര്‍പ്പെട്ടിരിക്കുന്നവരുടെ എണ്ണം ഉയര്‍ന്നുവരുകയാണെന്നുമാണ്. നേരെമറിച്ച് വ്യാവസായിക, സേവനമേഖലകളില്‍ പണിയെടുക്കുന്നവരുടെ വിഭാഗത്തില്‍ നിന്ന് മില്യന്‍ കണക്കിനാളുകള്‍ ക്രമേണ അപ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു വരുന്നതായും കാണുന്നു. ഇത്തരം പ്രവണതകളുടെയെല്ലാം ആത്യന്തികഫലം, ബഹുഭൂരിഭാഗം സാധാരണക്കാര്‍ക്കും നിലവിലുള്ള പരിമിതമായ ചെലവുകള്‍ പോലും തൊഴിലുകള്‍ ചെയ്ത് ലഭ്യമാകുന്ന വരുമാനത്തിലൂടെ നിര്‍വഹിക്കാന്‍ കഴിയാതെ വരുന്നു എന്നതുതന്നെയാണ്. ചുരുക്കത്തില്‍ സ്വകാര്യ‑പൊതു ഉപഭോഗ നിലവാരങ്ങള്‍ ഒരുപോലെ താഴോട്ടാണ് പൊയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതെന്ന് വ്യക്തമാകുന്നു.

സ്വാഭാവികമായും കോവിഡ് രണ്ടാംതരംഗം തുടരുന്ന സാഹചര്യം നിലവിലിരിക്കെ, 2021 ധനകാര്യ വര്‍ഷത്തിലെ ജിഡിപി വളര്‍ച്ചാനിരക്ക് 7.3 ശതമാനം നെഗറ്റീവ് രൂപത്തിലായിരിക്കുന്നു എന്നാ­ണ് ഔദ്യോഗികമായിത്തന്നെ ദേശീയ സ്ഥിതിവിവരക്കണക്ക് ഓഫീസ് (എന്‍എസ്എസ്ഒ) തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത് (‘ബിസിനസ് സ്റ്റാന്‍ഡേര്‍ഡ്’ 2021 ജൂണ്‍ 1) നാല് പതിറ്റാണ്ടുകള്‍ക്കിടയിലെ ഏറ്റവും ഗുരുതരമായ സാമ്പത്തിക തകര്‍ച്ചയാണിത്. ഇതിനുമുമ്പ് 1979–80ല്‍ രേഖപ്പെടുത്തിയത് 5.2 ശതമാനം നെഗറ്റീവ് വളര്‍ച്ചാനിരക്കായിരുന്നു എന്നതും പ്രസക്തമാണ്.
സാമ്പത്തിക തകര്‍ച്ച ഒരുവശത്ത് നടക്കുമ്പോള്‍, കോവിഡ് പ്രതിസന്ധിക്കിടെ ജീവന്‍ നിലനിര്‍ത്താന്‍പോലും പെടാപ്പാടുപെടുന്ന ഇന്ത്യന്‍ജനങ്ങള്‍ക്കുമേല്‍ അധികബാധ്യതയായി ഇന്ധനവില അനുദിനം ഉയര്‍ത്തിവരികയാണ് മോഡി ഭരണകൂടം. 2021 മെയ് മാസത്തില്‍ മാത്രം പെട്രോള്‍-ഡീസല്‍ വിലവര്‍ധന വരുത്തിയത് 17 തവണയായിരുന്നു. (ബിസിനസ് സ്റ്റാന്‍ഡേര്‍ഡ്, 02/06/2021) ഇതിനകം തന്നെ നിരവധി സംസ്ഥാനങ്ങളില്‍ ഇന്ധനവില ലിറ്ററിന് 100 രൂപയിലധികമായിട്ടുണ്ട്. ഇന്ധനവില വര്‍ധനവിന്റെ ആഘാതവും അന്തിമഘട്ടത്തില്‍ വന്നു പതിക്കുക ഉപഭോഗ നിലവാരത്തിനുമേല്‍ ആയിരിക്കുമല്ലോ. ഇന്ധനവില വര്‍ധനവിന്റെ ചാക്രിക ആഘാതങ്ങളാണ് ഇതിനുള്ള കാരണം.

മുകളില്‍ സൂചിപ്പിച്ച സാഹചര്യങ്ങള്‍ തുടരാനാണ് സാധ്യത കാണുന്നതെന്നിരിക്കെ, ഉപഭോഗ നിലവാരവര്‍ധന മെല്ലെപ്പോക്ക് പ്രവണത തുടരുമെന്നത് ഉറപ്പാണ്. ഇതിന്റെ പ്രതികരണം ഉല്പാദന മേഖലയിലുണ്ടാവുകയും ചെയ്യും. ഉപഭോഗം വര്‍ധിക്കാതിരുന്നാല്‍ ഉല്പാദകര്‍ നിലവിലുള്ള ഉല്പാദനശേഷി തന്നെ വളരെ സൂക്ഷ്മ പരിഗണനക്കു ശേഷം മാത്രമേ പൂര്‍ണമായി വിനിയോഗിക്കുകയുള്ളു. ശേഷി ഉയര്‍ത്തുന്നതിനെപ്പറ്റി അവര്‍ ചിന്തിക്കുകപോലുമില്ല. ശേഷിവര്‍ധന വരുന്ന മൂന്ന് വര്‍ഷക്കാലത്തിനുശേഷം മാത്രം പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതായിരിക്കും നല്ലത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, കോവിഡ് തുടരുന്നതിനാല്‍ വളര്‍ച്ചയില്‍ ഇടക്കാല വര്‍ധന വിരളവുമായിരിക്കും.

വേണമെങ്കില്‍ കയറ്റുമതി വര്‍ധനവിനെ ഈ കാലയളവില്‍ ഒരു പരിധിവരെയെങ്കിലും ആശ്രയിക്കാവുന്നതാണ്. ഇതിനവശ്യം വേണ്ടത് ആഗോള സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ ആരോഗ്യസ്ഥിതി നിലവിലുള്ള നിലയില്‍ തുടരുകയോ, മെച്ചപ്പെടുകയോ വേണ്ടിവരും. ആഗോളതലത്തില്‍ ചെെന ഒഴികെയുള്ള രാജ്യങ്ങളില്‍ നിന്നും കൂടുതല്‍ ചരക്കുകളുടെ ഇറക്കുമതി നടത്താന്‍ പാശ്ചാത്യരാജ്യങ്ങള്‍ സന്നദ്ധമാകുന്നു എന്നതാണ് ലഭ്യമാകുന്ന സൂചനയും. ഈ ഘട്ടത്തില്‍, മോഡി സര്‍ക്കാരിനു മുമ്പില്‍ ഉദിക്കുന്നൊരു ചോദ്യമുണ്ട്. ‘ആത്മനിര്‍ഭര്‍ ഭാരത്’ എന്ന ലക്ഷ്യം നേടിയെടുക്കണമെങ്കില്‍ ആഭ്യന്തര വിപണികളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നതിനുമുമ്പ്, കയറ്റുമതി വിപണികളിലേക്ക് എത്തിനോക്കുന്നതിലെ യുക്തിയാണ് ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുക. അതുപോലെതന്നെ, ‘മേക്ക് ഇന്‍ ഇന്ത്യ’, ‘മേക്ക് ഫോര്‍ ഇന്ത്യ’ തുടങ്ങിയ മുദ്രാവാക്യങ്ങള്‍ക്കും എന്തുസംഭവിച്ചു എന്ന് സര്‍ക്കാരിന് വിശദീകരിക്കേണ്ടിവരും.
(അവസാനിക്കുന്നില്ല)