Friday
22 Nov 2019

അസന്തുലിതാവസ്ഥ സൃഷ്ടിക്കുന്നത് വിദ്യാഭ്യാസ ലക്ഷ്യമാകരുത്

By: Web Desk | Friday 17 August 2018 10:06 PM IST


പി കെ സബിത്ത്‌

കാലോചിതമായ പരിഷ്‌കാരങ്ങളാണ് വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയെ എല്ലായ്‌പ്പോഴും ശക്തിപ്പെടുത്തിയത്. പിന്തുടരുന്ന ശൈലിയില്‍ മാറ്റം വരുത്തണം എന്ന ചിന്ത ഒരു പുരോഗമന സമൂഹത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം സ്വാഭാവികമാണ്. നിലവില്‍ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന പ്രതിസന്ധികളാണ് മാറ്റത്തിന്റെ സുപ്രധാന മാനദണ്ഡം. കേരളത്തിലെ ഹയര്‍സെക്കന്‍ഡറി സംവിധാനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ദീര്‍ഘകാലമായി വിവിധ വിഷയങ്ങള്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്തുവരികയാണ്. എല്ലാ ഹൈസ്‌കൂളിനോടനുബന്ധിച്ചും ഹയര്‍സെക്കന്‍ഡറിയുള്ളതിനാല്‍ ചര്‍ച്ചചെയ്യുന്ന മുഖ്യവിഷയം ഇതുതന്നെയായിരുന്നു. ഒരു കാമ്പസിനകത്ത് സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന പഠനത്തിലും പ്രവര്‍ത്തനരീതിയിലും വ്യത്യസ്തത പുലര്‍ത്തുന്ന രണ്ട് സംവിധാനങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് പ്രധാന ചര്‍ച്ച. വിദ്യാഭ്യാസം എന്ന പൊതുവായ ലക്ഷ്യമാണ് രണ്ട് സംവിധാനങ്ങള്‍ക്കും ഉള്ളതെങ്കിലും അതിസൂക്ഷ്മമായി ഇവ രണ്ട് രീതികളാണ് പിന്തുടരുന്നത് എന്ന കാര്യത്തില്‍ സംശയമില്ല. നൈതികമായ സമീപനമാണ് ഇക്കാര്യത്തില്‍ അനിവാര്യമായും വേണ്ടത്. വിദ്യാര്‍ഥി കേന്ദ്രീകൃതമായി ചിന്തിക്കുമ്പോള്‍ അവരുടെ സമഗ്രമായ പുരോഗതിയെ സാര്‍ഥകമാക്കുന്ന വിധത്തിലുള്ള പരിഷ്‌കാരങ്ങളാണ് അനിവാര്യം. ഇത്തരമൊരു ലക്ഷ്യം സാര്‍ഥകമാക്കണമെങ്കില്‍ വസ്തുനിഷ്ഠമായ ഒരു സമീപനമാണ് വേണ്ടത്. ഭരണനിര്‍വഹണത്തിന്റെ മാത്രം സൗകര്യങ്ങള്‍ കണക്കാക്കി ഹൈസ്‌കൂളും ഹയര്‍സെക്കന്‍ഡറിയും ഏകീകരിക്കുന്ന കേവലയുക്തിയാകരുത് അത്. സമകാലീന സാഹചര്യത്തില്‍ വളരെയെളുപ്പത്തില്‍ അതിവേഗം നടപ്പിലാക്കാന്‍ കഴിയുന്ന ഒന്നല്ല ഏകീകരണം.

ഹൈസ്‌കൂളും ഹയര്‍സെക്കന്‍ഡറിയും ഒരു കുടക്കീഴിലാകുമ്പോള്‍ സ്‌കൂള്‍ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ മുഖഛായ തന്നെ മാറും എന്ന കാര്യത്തില്‍ സംശയമില്ല. ഭരണനിര്‍വഹണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഒരുപാട് നേട്ടങ്ങള്‍ ഉണ്ട് എന്നതാണ് പ്രധാനം. പക്ഷെ ഏകീകരണത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ ഉയര്‍ന്നുവന്ന ആശങ്കകള്‍ ഇതുവരെയും പരിഹരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ഏകീകരണം നിമിത്തം ഉണ്ടാകുന്ന സാങ്കേതികവും അക്കാദമികവുമായ നിരവധി പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. അവയെല്ലാം പരിഹരിക്കുന്നവിധത്തിലാണ് ഇത് നടപ്പിലാക്കേണ്ടത്. ദീര്‍ഘകാലമായി സ്വതന്ത്രമായ അസ്തിത്വത്തോടെ നിലകൊണ്ട ഹയര്‍ക്കെന്‍ഡറി സംവിധാനത്തെയാണ് ഇപ്പോള്‍ ഒരു കുടക്കീഴിലാക്കാന്‍ പോകുന്നത്. കോളജിന്റെ ഭാഗമായി പ്രവര്‍ത്തിച്ച പ്രീഡിഗ്രിയാണ് തൊണ്ണൂറുകള്‍ക്കുശേഷം ഹയര്‍സെക്കന്‍ഡറിയായി രൂപാന്തരം പ്രാപിച്ചത്. വാസ്തവത്തില്‍ കോളജില്‍ നിന്നും പ്രീഡിഗ്രിയെ വേരോടെ പിഴുതെടുത്ത് ഹയര്‍സെക്കന്‍ഡറിയായി രൂപപ്പെടുത്തുന്ന അവസരത്തില്‍തന്നെ ചില പൊതു മാനദണ്ഡങ്ങള്‍ കൈക്കൊള്ളണമായിരുന്നു. സ്വതന്ത്രമായി നിലവില്‍ വന്ന ഹയര്‍സെക്കന്‍ഡറിയെ പിന്നീട് ഹൈസ്‌കൂളിന്റെ ഭാഗമാക്കി മാറ്റും എന്ന ഒരു നിബന്ധന വച്ചാല്‍ മാത്രം മതിയായിരുന്നു. എന്നാല്‍ ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഒരു ശാസ്ത്രീയ പഠനവും അന്ന് നടന്നില്ല. പിന്നീട് രണ്ട് പതിറ്റാണ്ടുകള്‍ക്കിപ്പുറമാണ് ഏകീകരണ ചിന്തകള്‍ക്ക് ബലമേറുന്നത്. സുദീര്‍ഘമായ ഈ കാലയളവിനുള്ളില്‍ ഹയര്‍സെക്കന്‍ഡറി മേഖല സ്വതന്ത്രമായ അസ്തിത്വം പ്രാപിച്ചിരുന്നു.
ഹയര്‍സെക്കന്‍ഡറി സംവിധാനത്തെ കൂടുതല്‍ ശക്തിപ്പെടുത്തുവാന്‍ ഏകീകരണത്തിലൂടെ സാധ്യമാകണം. നിലവില്‍ ഹയര്‍സെക്കന്‍ഡറിയുടെ സമയക്രമം ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള വിഷയങ്ങള്‍ പരിഹരിക്കാന്‍ പറ്റാത്തവിധം സങ്കീര്‍ണമായി നിലനില്‍ക്കുകയാണ്. വിഷയസങ്കലനമുള്‍പ്പെടെയുള്ള കാര്യങ്ങളില്‍ ആഴത്തിലുള്ള പരിഷ്‌കരണം നടക്കുന്നില്ലെങ്കില്‍ നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്തെ ഏറെ ശ്രദ്ധേയവും ആകര്‍ഷകവുമായ മേഖല സമീപഭാവിയില്‍ തന്നെ കടുത്ത പ്രതിസന്ധി നേരിടും. ഉന്നതവിദ്യാസരംഗത്തേക്കുള്ള ചവിട്ടുപടിയാണ് ഹയര്‍സെക്കന്‍ഡറി എന്ന കാര്യത്തില്‍ തര്‍ക്കമില്ല. അപ്പോള്‍ സ്വാഭാവികമായും ലോകോത്തരനിലവാരത്തിലേക്ക് ഈ സംവിധാനത്തെ വിഭാവനം ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. എന്നാല്‍ ഹയര്‍സെക്കന്‍ഡറിയിലെത്തുന്ന വിദ്യാര്‍ഥിസമൂഹം പലപ്പോഴും കൂടുതല്‍ സമ്മര്‍ദത്തിനടിമപ്പെടുന്നതാണ് കാണുന്നത്. വിദ്യാര്‍ഥി ഏകീകൃതമായ അധ്യയനം നടക്കുന്നിടത്താണ് ഇത് സംഭവിക്കുന്നത്. ബാഹ്യവും ആന്തരികവുമായ ഇത്തരം സമ്മര്‍ദങ്ങള്‍ പരിഹരിക്കപ്പെടണമെങ്കില്‍ സവിശേഷ പ്രാധാന്യത്തോടെ ഈ മേഖലയെ നോക്കിക്കാണേണ്ടതുണ്ട്. അത് കേവലം ഏകീകരണംകൊണ്ട് മാത്രം സാധിക്കുന്ന കാര്യമല്ല. യൗവനത്തിന്റെ മനഃശാസ്ത്രവും യൗവനത്തിന്റെ ബോധനശാസ്ത്രവും രണ്ടാണ്. ഇവയെ ഒന്നായി കണ്ടുള്ള ശൈലി ഒരിക്കലും അനുയോജ്യമല്ല. കുട്ടികളുടെ യൗവനാരംഭം ഹൈസ്‌കൂള്‍ ക്ലാസുകളില്‍ നിന്നാണെങ്കിലും. അത് സമ്മര്‍ദത്തിന്റെയും കൊടുങ്കാറ്റിന്റെയും ഘട്ടത്തിലെത്തുന്നത് ഹയര്‍സെക്കന്‍ഡറിയില്‍ എത്തുന്നതോടെയാണ്. കുട്ടികളുടെ പ്രതികരണശേഷി വര്‍ധിക്കുന്നതും കൂടുതല്‍ വിവേചനബുദ്ധിയോടെ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നതുമെല്ലാം ഇക്കാലത്താണ്. കോളജിന്റെ ഭാഗമായ പഴയ പ്രീഡിഗ്രിയെ ഓര്‍ക്കുന്നത് നന്നായിരിക്കും. അന്ന് കുട്ടികള്‍ അനുഭവിച്ച സ്വാതന്ത്ര്യം കേവലം ഭൗതികതലത്തില്‍ മാത്രമായിരുന്നില്ല. ധൈഷണികതലത്തില്‍ കൂടിയായിരുന്നു. ഇന്ന് വിദ്യാര്‍ഥികളെ വീണ്ടും വീണ്ടും വെറും കുട്ടികള്‍ മാത്രമാക്കി മാറ്റുമ്പോള്‍ അവരുടെ സമ്മര്‍ദങ്ങളുടെ തോത് വര്‍ധിക്കുകയേ ഉള്ളു. യൗവനത്തിന്റെ തീക്ഷ്ണതയില്‍ നില്‍ക്കുന്ന കുട്ടികളെ ധൈഷണികമായി സ്വതന്ത്രമാക്കുന്ന വിധമുള്ള പരിഷ്‌കാരങ്ങളാണ് നമുക്ക് അനിവാര്യമായി വേണ്ടത്. മാനസികവും ശാരീരികവുമായി നോക്കുമ്പോള്‍ ഊര്‍ജ്ജം പാരമ്യത്തില്‍ നില്‍ക്കുന്ന കാലഘട്ടമാണ് ഹയര്‍സെക്കന്‍ഡറിതലം. അവിടെയാണ് ഭിന്നനിലവാരത്തിലുള്ള കുട്ടികള്‍ ഒരു ക്ലാസ്മുറിയുടെ നാല് ചുവരുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ രാവിലെ ഒമ്പത് മണിമുതല്‍ വൈകുന്നേരം നാലേമുക്കാല്‍ വരെ അച്ചടക്കത്തോടെ ഇരിക്കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നത്. വിദ്യാഭ്യാസമേഖലയില്‍ അനുയോജ്യമല്ലാത്ത അപൂര്‍വമായ ഒരു സമയക്രമമാണ് ഇവിടെ പിന്തുടരുന്നത്. വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ക്കും അധ്യാപകര്‍ക്കും നാമമാത്രമാണ് ഒഴിവുസമയം പോലും ലഭിക്കുന്നത്. അധ്യാപകരും വിദ്യാര്‍ഥികളും ഒരുപോലെ സമ്മദര്‍ദം അനുഭവിക്കുമ്പോള്‍ പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ സങ്കീര്‍ണമാകുന്നു. അധ്യാപക വിദ്യാര്‍ഥി ബന്ധം വഷളാകുന്നതിനു പിന്നിലെ അടിസ്ഥാനകാരണം ഇതുതന്നെയാണ്. നിലവില്‍ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന കാതലായ പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ പരിഹരിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്. സ്‌കൂളുകളില്‍ വിദ്യാര്‍ഥി സൗഹൃദമായ അന്തരീക്ഷം ഉണ്ടായിരിക്കണം. എന്നാല്‍ ഇന്ന് കാണുന്ന പുതിയ പ്രവണത നിയമത്തിന്റെ പഴുതുകള്‍ ഉണ്ടാക്കി വിദ്യാര്‍ഥികളും രക്ഷിതാക്കളുമെല്ലാം അധ്യാപകര്‍ക്കും വിദ്യാലയങ്ങള്‍ക്കും നേരെ തിരിയുന്നതാണ്. നിയമപ്രശ്‌നങ്ങള്‍ ഭയന്ന് സ്വന്തം വിദ്യാര്‍ഥികളെ ഒന്ന് ശകാരിക്കാന്‍ പോലും ഭയക്കുന്ന അധ്യാപകര്‍ ഇന്നത്തെ സാധാരണ കാഴ്ചയാണ്. നമ്മുടെ സ്‌കൂള്‍ വിദ്യാഭ്യാസരംഗം പൊതുവായി നേരിടുന്ന പ്രശ്‌നമാണിത്. മനഃശാസ്ത്രപരമായി കുട്ടികളെ വ്യക്തികളായി കണക്കാക്കിയുള്ള ബോധന ശാസ്ത്രമാണ് ഇന്ന് നിലവിലുള്ളത്. ഇത്തരമൊരു സമീപനം ഏറ്റവും അഭികാമ്യമായത് വിദ്യാര്‍ഥികളുടെ എണ്ണം പരിമിതമായ ക്ലാസ് മുറികളിലാണ്. ഇന്ന് ഹയര്‍സെക്കന്‍ഡറി ക്ലാസുകളില്‍ കൗമാരപ്രായത്തിലുള്ള അറുപത്തിയഞ്ച് വിദ്യാര്‍ഥികളാണ് പഠിക്കുന്നത്. ഈ വൈരുധ്യം പരിഹരിക്കപ്പെടണമെങ്കില്‍ സംഘമനഃശാസ്ത്രത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതമായ ബോധനപ്രക്രിയയ്ക്ക് മുഖ്യമായ സ്ഥാനം കൊടുക്കണം. പഠനപ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ ലളിതവും സുഖകരവുമാക്കാന്‍ ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ പോംവഴി ക്ലാസ്മുറിയിലെ കുട്ടികളുടെ അനുപാതം കുറയ്ക്കുക എന്നതുതന്നെയാണ്. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച വിദ്യാഭ്യാസം നല്‍കുന്ന ഇടമായ ഫിന്‍ലന്റിനെയാണ് വിദ്യാഭ്യാസ വിചക്ഷണന്‍മാര്‍ താരതമ്യം നടത്താനായി പലപ്പോഴും ഉദാഹരിക്കുന്നത്. ജനപ്പെരുപ്പവും ക്ലാസ്മുറിയിലെ വിദ്യാര്‍ഥി അനുപാതവും കുറഞ്ഞതുകൊണ്ടാണ് ഫിന്‍ലാന്റ് പോലുള്ള യൂറോപ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളില്‍ മികച്ച നിലവാരത്തിലുള്ള വിദ്യാഭ്യാസം പ്രദാനം ചെയ്യാന്‍ കഴിയുന്നത്. യഥാര്‍ഥത്തില്‍ കേരളവുമായി ഇത്തരം രാജ്യങ്ങളെ താരതമ്യം ചെയ്യുന്നതുതന്നെ യുക്തിഭദ്രമല്ലെങ്കിലും ക്ലാസ്മുറിയിലെ കുട്ടികളുടെ അനുപാതം കുറയുമ്പോള്‍ നിലവാരം വര്‍ധിക്കും എന്നത് ഒരു യാഥാര്‍ഥ്യമാണ്. ഏകീകരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആഴത്തിലുള്ള ചര്‍ച്ചകള്‍ നടക്കുന്ന ഇക്കാലത്ത് ഇത്തരം പ്രായോഗികമായ വിഷയങ്ങള്‍ കൂടി പ്രാഥമികമായി പരിഗണിക്കേണ്ടതാണ്.
ഏകീകരണത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ ഉയര്‍ന്നുവരുന്ന മറ്റൊരു ചര്‍ച്ച ഒരു പുരോഗമന സമൂഹത്തിന് ഒരിക്കലും യോജിക്കാന്‍ സാധിക്കാത്തതാണ്. അധ്യാപക കേന്ദ്രീകൃതമായാണ് ഇത്തരമൊരു ചര്‍ച്ച വളര്‍ന്നുവന്നത്. ഹയര്‍സെക്കന്‍ഡറിയില്‍ പഠിപ്പിക്കുന്നവര്‍ അധ്യാപകര്‍ ഉന്നത ബിരുദവും പ്രവേശന പരീക്ഷയും പാസായവരായതിനാല്‍ ആ സംവിധാനത്തെ വേറിട്ടുനിര്‍ത്തണമെന്നാണ് അതിന്റെ ചുരുക്കം. തികച്ചും ബാലിശമായ വാദം മാത്രമാണിത്. ഏകീകരണത്തിനെതിരെ ഉന്നയിക്കുന്ന ഇങ്ങനെയുള്ള വാദത്തെ ഒരിക്കലും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കരുത്. നമ്മുടെ പ്രൈമറിതലം മുതലുള്ള വിദ്യാലയങ്ങളില്‍ അവിടെ ആവശ്യമുള്ളതിനെക്കാള്‍ എത്രയോ ഉയര്‍ന്ന യോഗ്യതയുള്ള അധ്യാപകര്‍ പഠിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. അത്തരമൊരു സാമൂഹിക അന്തരീക്ഷം നിലനില്‍ക്കുന്നിടത്താണ് യുക്തിഭദ്രമല്ലാത്ത സങ്കുചിത ചിന്തകള്‍ ഉയര്‍ന്നുവരുന്നത്. വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയുടെ പരിഷ്‌കരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചര്‍ച്ചകള്‍ വൈയ്യക്തികവും സ്ഥാപിതവുമായ താല്‍പര്യങ്ങള്‍ക്കുപരി സമഗ്രവികസനം എന്ന കാഴ്ചപ്പാടില്‍ ഊന്നിയാണ് നടക്കേണ്ടത്. ആത്യന്തികമായി വിദ്യാര്‍ഥി കേന്ദ്രീകൃതമായിരിക്കുകയും വേണം.

വിഭിന്നതലങ്ങളിലുള്ളവ കൂട്ടിയോജിപ്പിക്കുമ്പോള്‍ ഗുണനിലവാരം കുറയും എന്ന വാദം ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെടേണ്ടതാണ്. യുപി സ്‌കൂളും ഹൈസ്‌കൂളും പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ഇടങ്ങളില്‍ യുപി വിഭാഗത്തെക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് ഹൈസ്‌കൂളിനെയായിരിക്കും. എന്നാല്‍ യുപി വിഭാഗം മാത്രമായുള്ള സ്ഥലങ്ങളില്‍ അത് സ്വതന്ത്രമായ അസ്തിത്വത്തോടെ നിലകൊള്ളുന്നതുകാണാം. അക്കാദമിക പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളിലും ഇത് പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ട്. ഇത്തരത്തിലുള്ള വിദ്യാലയങ്ങളില്‍ പഠന പാഠേ്യതര വിഷയങ്ങളിലെല്ലാം ഗുണനിലവാരം ഉയര്‍ന്നുനില്‍ക്കുന്നതായി അധ്യാപകര്‍ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. ഇവിടെയാണ് വികേന്ദ്രീകരണത്തിന്റെ സാധ്യതകള്‍ ഉപയോഗപ്പെടുത്തേണ്ടത്. എകെഎസ്ടിയു ഈ വിഷയത്തില്‍ ശാസ്ത്രീയവും കാലോചിതവുമായ ഒരു നിലപാടാണ് മുന്നോട്ട് വച്ചിട്ടുള്ളള്ളതെന്ന് കാണാം. പൊതുവിദ്യാഭ്യാസ വകുപ്പിന് കീഴിലുള്ള ഈ സംവിധാനത്തെ പ്രൈമറി/ഹൈസ്‌കൂള്‍/ഹയര്‍സെക്കന്‍ഡറി/അക്കാദമിക് പരീക്ഷ എന്നിങ്ങനെ കണക്കാക്കി ഓരോന്നിനും പ്രതേ്യകം ഡയറക്ടറേറ്റുകള്‍ക്ക് കീഴിലായിരിക്കുകയും വേണം. ദീര്‍ഘവീക്ഷണത്തോടെയുള്ള ഈ സമീപനം സമഗ്രമായ മാറ്റം ഉണ്ടാക്കും എന്ന കാര്യത്തില്‍ സംശയമില്ല. അക്കാദമിക്കും പരീക്ഷയും ഉള്‍പ്പെടുന്നവ ഒരു ഡയറക്ടറേറ്റ് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതോടെ അതിസൂക്ഷ്മതലത്തിലുള്ള ഗവേഷണമാണ് ഇവിടെ നടക്കുക. അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ക്ക് കൃത്യമായ പരിഹാരം കാണാനും അത് സുതാര്യമായിതന്നെ പരിഹരിക്കാനും സാധിക്കും എന്നതാണ് ഇതിന്റെ നേട്ടം. പ്രൈമറി, ഹൈസ്‌കൂള്‍, ഹയര്‍സെക്കന്‍ഡറി എന്നിവയ്ക്ക് പ്രത്യേകം ഡയറക്ടറേറ്റുകള്‍ മേല്‍നോട്ടം വഹിക്കാനായി ഉണ്ടാകുമ്പോള്‍ അത് പ്രായോഗികവും ക്രിയാത്മകവുമായ മാറ്റമായിരിക്കും അതാത് മേഖലയില്‍ ഉണ്ടാക്കുന്നത്. പ്രൈമറിതലം മുതല്‍ കൃത്യമായ ആസൂത്രണത്തോടെ മുന്നേറുമ്പോള്‍ അടിസ്ഥാനപരമായി വിദ്യാര്‍ഥികളില്‍ ഇതിന്റെ പ്രതിഫലനമുണ്ടാകും. കുട്ടികളുടെ അഭിരുചിയും താല്‍പര്യവും ഉണര്‍ത്തുന്ന ബോധനം ഇവിടെ നടക്കണം. സവിശേഷ ശ്രദ്ധയോടെ ആ മേഖലയെ കൈകാര്യം ചെയ്താല്‍ മാത്രമേ ഇത് സാധിക്കുകയുള്ളു. ഹൈസ്‌കൂള്‍തലത്തില്‍ എത്തുന്ന ഒരു വിദ്യാര്‍ഥിക്ക് സ്വന്തം നിലയില്‍ തിരിച്ചറിവ് ഉണ്ടായിരിക്കണം. ചുരുങ്ങിയത് തനിക്ക് അഭിരുചിയുള്ള മേഖല ഏതൊക്കെയാണെങ്കിലും അറിഞ്ഞിരിക്കണം. സാങ്കേതികവിദ്യയില്‍ വലിയ മാറ്റങ്ങള്‍ ഉണ്ടായ ഇക്കാലത്ത് ഒരു ന്യൂനപക്ഷം വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ ഒരു ദീര്‍ഘവീക്ഷണവുമില്ലാതെ പഠിച്ച് വിജയിച്ചു എന്ന് രേഖകളില്‍ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നത് ഒരിക്കലും ഗുണപരമായ മാറ്റമല്ല. അതീവ ഗൗരവത്തോടെ കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ട മേഖലയില്‍ ഇങ്ങനെയൊരു വിരോധാഭാസം ഒരിക്കലും സംഭവിക്കരുത്. സ്‌കൂള്‍ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ഒടുവിലത്തെ ഘട്ടമാണ് ഹയര്‍സെക്കന്‍ഡറി. രണ്ട് വര്‍ഷത്തെ ദൈര്‍ഘ്യമുള്ള ഹയര്‍സെക്കന്‍ഡറി കാലഘട്ടത്തെ കേവലം പരീക്ഷാകേന്ദ്രമാക്കിമാറ്റരുത്. നൈപുണി വികസനത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതമായി ഇതിന്റെ ഘടന പരിഷ്‌കരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അഭിരുചിക്ക് ഇണങ്ങിയവിധം കുട്ടികളെ വാര്‍ത്തെടുക്കണം എന്ന വസ്തുത നാം ഇപ്പോഴും വിസ്മരിച്ച മട്ടാണ്. ഒരു താല്‍പര്യവും ഇല്ലാത്ത മേഖലയില്‍ കുട്ടികള്‍ വളര്‍ന്നുവരുമ്പോള്‍ ജോലി ചെയ്യേണ്ടി വരുമ്പോള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്നത് മറ്റൊരു സാമൂഹിക പ്രശ്‌നം കൂടിയാണ്. ഡോക്ടറാകാന്‍ സാധ്യത ഇല്ലാത്ത ഒരാള്‍ അത്തരമൊരു തൊഴില്‍ മേഖലയില്‍ എത്തുന്നതും; എന്‍ജിനീയറിങ് നൈപുണി ഒന്നുമില്ലാത്തയാള്‍ അങ്ങനെയൊരു മേഖല തൊഴിലായി സ്വീകരിക്കുന്നതും ഒരിക്കലും ആശാസ്യമല്ല. അഭിരുചി പഠനവും നൈപുണി വികാസവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പഠനം ആഴത്തില്‍ നടക്കാത്തതുകൊണ്ടാണ് ഇത് സംഭവിക്കുന്നത്.