Monday
27 May 2019

മലയാളം മറക്കുമോ മലയാളി?

By: Web Desk | Thursday 21 February 2019 8:14 AM IST


റക്കാന്‍ കഴിയുമോ എനിക്ക് ആ ഫെബ്രുവരി 21?
സഹോദര സ്‌നേഹത്തിന്റെ ചുവപ്പില്‍ കുളിച്ച ദിനം?
ഇങ്ങനെ തുടങ്ങുന്ന ബംഗാളി കവിത ബംഗ്ലാദേശിലെ എഴുത്തുകാരന്‍ അബ്ദുള്‍ ഗാഫര്‍ ചൗധരിയുടേതാണ്. എങ്ങനെ മറക്കാന്‍ കഴിയും എനിക്ക് ഫെബ്രുവരി 21നെ? എന്ന് പറഞ്ഞാണ് എന്റെ സഹോദരങ്ങളുടെ രക്തം ചിന്തിയ ഫെബ്രുവരി 21 എന്ന കവിത അവസാനിക്കുന്നത്. ബംഗാളി ഭാഷയ്ക്കായി ഒരു ജനത നടത്തിയ സമരത്തിന്റെ സ്മാരകമാണീ കവിത.

ഫെബ്രുവരി 21 ലോക മാതൃഭാഷാദിനമാണ്. ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ ആഹ്വാനമനുസരിച്ച് രണ്ടായിരാമാണ്ട് മുതല്‍ ലോകം ഈ ദിവസം മാതൃഭാഷയ്ക്കായി മാറ്റി വച്ചിരിക്കുന്നു. ബംഗ്ലാദേശുകാര്‍ക്ക് ഫെബ്രുവരി 21 മാതൃഭാഷാദിനം മാത്രമല്ല അവരുടെ ദേശീയ ദിനവും ഔദേ്യാഗിക അവധി ദിനവും കൂടിയാണ്. അതിലപ്പുറം ഭാഷക്കായി സമരം ചെയ്ത് രക്തസാക്ഷികളായ ഭാഷാ സ്‌നേഹികളുടെ ഓര്‍മദിനം കൂടിയാണ്. അന്നേദിവസം ധാക്കയിലെ ശഹീദ് മിന്നറില്‍ അവര്‍ ഒത്തുകൂടുന്നു.

ബംഗാളികളുടെ മാതൃഭാഷക്കായുള്ള സമരത്തിന് ഒരു നൂറ്റാണ്ടിലേറെ പഴക്കമുണ്ട്. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ പകുതിയോടെ തുടങ്ങുന്നു ആ സമരചരിത്രം. 1947ല്‍ ഇന്ത്യ സ്വതന്ത്രമാവുകയും പാകിസ്ഥാന്‍ എന്ന പുതിയൊരു രാഷ്ട്രം പിറവിയെടുക്കുകയും ചെയ്തതോടുകൂടി ഭാഷാസമരം മറ്റൊരു വഴിത്തിരിവിലെത്തി. കേവലം മതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ മാത്രം രൂപംകൊണ്ട പാകിസ്ഥാന്‍ എന്ന രാഷ്ട്രത്തിലെ പടിഞ്ഞാറന്‍ പാകിസ്ഥാനും കിഴക്കന്‍ പാകിസ്ഥാനും 1600 കിലോമീറ്റര്‍ ദൂരത്തിന്റെ അകലത്തിലുള്ള രണ്ട് ഭൂപ്രദേശങ്ങളായിരുന്നു. ഇസ്‌ലാം മതവിശ്വാസികളുടെ ഭൂരിപക്ഷപ്രദേശം എന്നതൊഴിച്ചാല്‍ സംസ്‌കാരത്തിലും രാഷ്ട്രീയബോധത്തിലും ഭാഷാസ്‌നേഹത്തിലും ഇവര്‍ വ്യത്യസ്തരായിരുന്നു. 1947ല്‍ പാകിസ്ഥാന്‍ ഉറുദു ഔദേ്യാഗിക ഭാഷയായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. അതോടെ കിഴക്കന്‍ പാകിസ്ഥാനില്‍ (ഇന്നത്തെ ബംഗ്ലാദേശ്) മാതൃഭാഷാ പ്രസ്ഥാനം ശക്തമായി. കേവലം എട്ട് ശതമാനം മാത്രം ജനങ്ങള്‍ സംസാരിക്കുന്ന ഉറുദുവിന് പകരം ഭൂരിപക്ഷ ജനതയുടെ ഭാഷയായ ബംഗാളി ഔദ്യോഗിക ഭാഷയാക്കണം എന്നാവശ്യപ്പെട്ട് വിദ്യാര്‍ഥികളും രാഷ്ട്രീയ പ്രവര്‍ത്തകരും എഴുത്തുകാരും ബുദ്ധിജീവികളും തെരുവിലിറങ്ങി. ജാതി-മത പരിഗണനകള്‍ക്കപ്പുറത്ത് ഭാഷാപ്രസ്ഥാനം വളര്‍ന്നു. ഇത് ബംഗ്ലാദേശിന്റെ ചരിത്രത്തില്‍ ‘ലാംഗ്വേജ് മൂവ്‌മെന്റ്’ എന്ന പേരില്‍ അറിയപ്പെടുന്നു.

മാതൃഭാഷക്കായി ഒരു ജനത നടത്തിയ രക്തരൂക്ഷിതമായ സമരത്തിന്റെ ബാക്കിപത്രമാണ് ബംഗ്ലാദേശ് എന്ന രാജ്യം. ഇങ്ങനെ ചരിത്രത്തില്‍ ഒരു രാജ്യം മാത്രമേ ഉള്ളൂ എന്നത് മറ്റൊരു പ്രതേ്യകത. ബംഗ്ലാദേശിന്റെ പിറവിയിലേക്ക് നയിച്ച ലാംഗ്വേജ് മൂവ്‌മെന്റിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ കരുത്ത് ധാക്കയിലെ വിദ്യാര്‍ഥികളും വിദ്യാര്‍ഥി സംഘടനകളുമായിരുന്നു. 1948ല്‍ ധാക്ക സര്‍വകലാശാലയിലെ വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ പാകിസ്ഥാന്‍ സര്‍ക്കാരിന്റെ ഭാഷാ നയത്തിനെതിരെ സമരം ആരംഭിച്ചു. ബംഗാളി ഭാഷ പാകിസ്ഥാനിലെ ഔദേ്യാഗിക ഭാഷകളില്‍ ഒന്നാക്കണമെന്നായിരുന്നു അവരുടെ ആവശ്യം. ഈ പ്രക്ഷോഭം കരുത്താര്‍ജിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. 1952 ജനുവരി 31 ന് ധാക്ക സര്‍വകലാശാലയിലെ ലൈബ്രറിഹാളില്‍ ചേര്‍ന്ന സര്‍വകക്ഷി ഭാഷ ആക്ഷന്‍ കമ്മിറ്റിയുടെ യോഗത്തില്‍ വച്ച് ഫെബ്രുവരി 21 പ്രതിഷേധ ദിനമായി ആചരിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അന്നേദിവസം ധാക്ക സര്‍വകലാശാലയില്‍ നിന്ന് നിയമസഭാ കവാടത്തിലേക്ക് നീങ്ങിയ വിദ്യാര്‍ഥി മാര്‍ച്ചിന് നേരെ പൊലീസ് ക്രൂരമായി ലാത്തിച്ചാര്‍ജ് നടത്തി. സമരക്കാര്‍ക്കുനേരെ വെടിയുതിര്‍ത്തു. നിരവധി വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ രക്തസാക്ഷികളായി. മരണത്തിലും തളരാതെ തുടര്‍ന്നുള്ള ദിവസങ്ങളിലും പ്രക്ഷോഭം ആളിപ്പടര്‍ന്നു. പൊലീസ് അടിച്ചമര്‍ത്തലും ശക്തമായി. എന്നാല്‍ സമരം തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. പൊലീസ് വെടിവയ്പ് നടന്ന സ്ഥലത്ത് സമരക്കാര്‍ ശഹീദ് സ്മൃതിസ്തംഭം ഉയര്‍ത്തിയെങ്കിലും തൊട്ടടുത്ത ദിവസം തന്നെ പൊലീസ് അത് പൊളിച്ചുകളഞ്ഞു. വെടിവയ്പിന്റെ ഒന്നാം വാര്‍ഷികത്തില്‍ സര്‍വകക്ഷി ഭാഷ സമരസമിതി ഫ്രെബുവരി 21 രക്തസാക്ഷിദിനമായി ആചരിക്കാന്‍ ആരംഭിച്ചു. അതോടൊപ്പം ബംഗാളി ഭാഷയെ ഔദ്യോഗിക ഭാഷയാക്കാനുള്ള സമരവും തുടര്‍ന്നു. വര്‍ഷങ്ങള്‍ നീണ്ട പ്രക്ഷോഭങ്ങള്‍ക്കൊടുവില്‍ 1956 ഫെബ്രുവരി 29ന് ബംഗാളി ഭാഷയെ പാകിസ്ഥാന്റെ രണ്ടാമത്തെ ഔദേ്യാഗിക ഭാഷയായി അംഗീകരിച്ചു. ഒരു പതിറ്റാണ്ടോളം നീണ്ട മാതൃഭാഷാ സമരം വിജയിച്ചു. രാഷ്ട്രത്തെ മതേതരമാക്കുന്നതിനുള്ള സമരമായി കൂടി ഭാഷ സമരം മാറി. അന്നുതൊട്ട് അവര്‍ക്ക് ഫെബ്രുവരി 21 ദേശീയ മാതൃഭാഷാ ദിനമാണ്.
2000 മുതല്‍ ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ ഫെബ്രുവരി 21 ലോക മാതൃഭാഷാ ദിനമായി ആചരിക്കുന്നു. 1999ല്‍ ആണ് യുനസ്‌കോയുടെ മുപ്പതാം പൊതുസമ്മേളനത്തില്‍ വച്ച് ഫെബ്രുവരി 21 ലോക മാതൃഭാഷാ ദിനമായി പ്രഖ്യാപിക്കണമെന്ന ബംഗ്ലാദേശിന്റെ ആവശ്യം യു എന്‍ അംഗീകരിക്കുന്നത്. 2008ല്‍ യു എന്‍ ലോക മാതൃഭാഷാ വര്‍ഷമായും ആചരിക്കുകയുണ്ടായി. അതത് നാട്ടിലെ മാതൃഭാഷയെ സംരക്ഷിക്കാനും ശക്തിപ്പെടുത്താനും ലക്ഷ്യം വച്ചുള്ള നിരവധി പരിപാടികളാണ് ഇപ്പോള്‍ വിവിധ രാജ്യങ്ങളില്‍ നടന്നുവരുന്നത്. വൈകിയാണെങ്കിലും ഇന്ത്യയില്‍ ഈ രംഗത്ത് ശ്രദ്ധേയമായ ഇടപെടലുകള്‍ ആരംഭിച്ചിട്ടുണ്ട്.

മലയാളം മറന്നുപോകുന്ന മലയാളിയെ മാതൃഭാഷയുടെ കരുത്തും ഓജസും ബോധ്യപ്പെടുത്താന്‍ ഈ ദിനാചരണത്തിന് കഴിയുന്നുണ്ട്. മാതൃഭാഷയെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളും ഭാഷ സംരക്ഷണത്തിനായിട്ടുള്ള സമരങ്ങളും സജീവമാണ്. കേരളത്തില്‍ മലയാള ഭാഷ ഐക്യവേദി പോലുള്ള പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ ഈ രംഗത്ത് നടത്തുന്ന പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ ശ്ലാഘനീയമാണ്.
1956 നവംബര്‍ ഒന്നിന് ഐക്യകേരളം രൂപംകൊണ്ടതുതന്നെ ഭാഷയുടെ കരുത്തിലാണല്ലോ. മലയാള ഭാഷയാണ് തെക്ക്‌വടക്ക് നീണ്ടുകിടക്കുന്ന കേരളത്തിന്റെ അതിരുകള്‍ എന്ന് പറയുന്നത് അതിശയോക്തിയില്ല. മാതൃഭാഷക്കായുള്ള സമരമാണ് ഭാഷാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള സംസ്ഥാനത്തിന്റെ പിറവിക്ക് കാരണമായത്. ആന്ധ്രയില്‍ പോറ്റി ശ്രീരാമലു 1952 ഒക്‌ടോബര്‍ 19ന് ആരംഭിച്ച സമരം ചരിത്രത്തിലെ അപൂര്‍വതയാണ്. 58 ദിവസത്തെ നിരാഹാര സമരത്തിന് ശേഷം അദ്ദേഹം മരണപ്പെടുകയും ആ രക്തസാക്ഷിത്വം വലിയ കലാപത്തിന് വഴിവയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. വെടിവയ്പില്‍ ഏഴുപേര്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടു. ആ പ്രക്ഷോഭത്തിന്റെ വിജയമാണ് 1953 ഒക്‌ടോബര്‍ ഒന്നിന് നിലവില്‍ വന്ന ആന്ധ്ര സംസ്ഥാനം. അതിന്റെ തുടര്‍ച്ചയായിരുന്നു കേരളം ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള ഭാഷ സംസ്ഥാനങ്ങള്‍.

1957ല്‍ നടന്ന ഒന്നാം നിയമസഭ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ മത്സരിച്ച ഇന്ത്യന്‍ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി ജനങ്ങള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ അവതരിപ്പിച്ച പ്രകടനപത്രികയില്‍ മലയാള ഭാഷക്കായുള്ള ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വാഗ്ദാനങ്ങളാണ് മുന്നോട്ടുവച്ചത്. കേരളത്തിനൊരു അഭിവൃദ്ധി പദ്ധതി എന്ന പേരില്‍ വോട്ടര്‍മാരുടെ മുന്നില്‍ സമര്‍പ്പിച്ച വികസന പരിപാടികളില്‍ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒന്ന് വിദ്യാഭ്യാസരംഗം ആയിരുന്നു. അക്കമിട്ട് നിരത്തിയ പരിപാടികളില്‍ മൂന്നാമത്തേത് സര്‍വകലാശാല വിദ്യാഭ്യാസം ഉള്‍പ്പെടെ അധ്യായന ഭാഷ മലയാളം ആക്കാന്‍ ഒരു ക്രമീകൃത പദ്ധതിയനുസരിച്ചുള്ള നടപടി സ്വീകരിക്കും എന്നതായിരുന്നു. ഭാഷ, കല, സംസ്‌കാരം എന്ന തലക്കെട്ടിന് കീഴില്‍ രണ്ടാമത്തെ ലക്ഷ്യമായി പ്രഖ്യാപിച്ചത് എന്‍സൈക്ലോപീഡിയ ബ്രിട്ടാനിക്ക മാതൃകയില്‍ മലയാളത്തില്‍ ഒരു വിജ്ഞാനകോശം നിര്‍മിക്കുന്നതിന് നടപടി എടുക്കും എന്നതാണ്. ഭാഷാടിസ്ഥാനത്തില്‍ സംസ്ഥാന രൂപീകരണത്തിനായി സമരം ചെയ്ത കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി മാതൃഭാഷയെ സംരക്ഷിക്കാനായി തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രകടനപത്രികയിലൂടെ പരിപാടികള്‍ പ്രഖ്യാപിച്ചു എന്ന് മാത്രമല്ല അധികാരത്തില്‍ വന്നയുടനെ അത് നടപ്പിലാക്കാനുള്ള നടപടികളും സ്വീകരിച്ചു.

ഇഎംഎസിന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ അധികാരത്തില്‍ വന്ന സിപിഐ സര്‍ക്കാര്‍ ഭരണഭാഷ മലയാളമാക്കാന്‍ കോമാട്ടില്‍ അച്യുതമേനോന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ ഒരു കമ്മിറ്റി രൂപീകരിക്കുകയാണ് ആദ്യം ചെയ്തത്. 1958ല്‍ കമ്മിറ്റി സര്‍ക്കാരിന് റിപ്പോര്‍ട്ട് നല്‍കി. 1969ല്‍ മലയാളം ഭരണഭാഷയാക്കുന്ന നിയമം കേരള നിയമസഭ പാസാക്കി. മാതൃഭാഷ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് രാജ്യത്ത് നിലവില്‍വന്ന വിദ്യാഭ്യാസ അവകാശ നിയമത്തില്‍ എട്ടാം ക്ലാസുവരെ പഠന മാധ്യമം മാതൃഭാഷയിലായിരിക്കണം എന്ന് നിര്‍ദേശിച്ചിട്ടുള്ളത്.

മലയാള ഭാഷ അതിര്‍ത്തിയായി കേരളം രൂപംകൊണ്ടിട്ട് 62 വര്‍ഷം പിന്നിട്ടെങ്കിലും മലയാളഭാഷ നേരിട്ട പലവിധത്തിലുള്ള അവഗണനയുടെ കഥകളാണ് നമുക്ക് കാണാന്‍ കഴിയുക. കേരളത്തിലെ ജനങ്ങളില്‍ 97 ശതമാനത്തിന്റെയും മാതൃഭാഷ മലയാളമാണ്. എല്ലാ വര്‍ഷവും നവംബര്‍ 1 മലയാളദിനമായി നാം ആചരിക്കുന്നു. എന്നിട്ടും എന്തേ നമ്മുടെ മലയാളം അവഗണിക്കപ്പെട്ടു എന്ന ചോദ്യം നാം ഓരോരുത്തരും നമ്മോടുതന്നെ ചോദിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. മലയാള ഭാഷയെ മറന്ന മലയാളിയെ കളിയാക്കിയാണ് കവി കുഞ്ഞുണ്ണി മാഷ് എഴുതിയത് ‘ജനിക്കുമ്പോള്‍ തന്നെയെന്‍ മകന്‍ ഇംഗ്ലീഷ് പഠിക്കേണം അതിനായ് ഭാര്യ തന്‍ പേറങ്ങ് ഇംഗ്ലണ്ടിലാക്കി ഞാന്‍’ എന്ന്.

നിരന്തരമായ സമരങ്ങള്‍ക്കും സമ്മര്‍ദങ്ങള്‍ക്കും ശേഷമാണ് കേരളത്തിലെ സ്‌കൂളുകളില്‍ പത്താം ക്ലാസുവരെ മലയാളം നിര്‍ബന്ധിത ഒന്നാം ഭാഷയാക്കിയുള്ള ഉത്തരവ് 2011 മെയ് ആറിന് പുറത്തിറങ്ങിയത്. ഇതിനെത്തുടര്‍ന്ന് 2015 ഡിസംബര്‍ 17ന് കേരള നിയമസഭ പാസാക്കിയ മാതൃഭാഷ നിയമം വെറും അസ്ഥികൂടം മാത്രമായി മാറുകയായിരുന്നു. ഇതിനെതിരെ വലിയ പ്രതിഷേധവും സമരങ്ങളും കേരളത്തില്‍ നടന്നു. മാതൃഭാഷയെക്കുറിച്ച് അഭിമാനംകൊള്ളുന്നവരായി എന്നാണോ മലയാളി മാറുക അന്നുവരെ മാതൃഭാഷക്കായുള്ള സമരം തുടരേണ്ടി വരും. അതുവരെ മലയാളം മലയാളികളാല്‍ അവഗണിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കും.

”അന്തിയിരുട്ടില്‍ ദിക്ക് തെറ്റിയ പെണ്‍പക്ഷി
തന്റെ കൂടിനെച്ചൊല്ലി സംഭ്രമിച്ചു കരയുന്നു
എനിക്കതിന്റെ കൂടറിയാം കുഞ്ഞിനേയുമറിയാം
എന്നാല്‍ എനിക്കതിന്റെ ഭാഷയറിയില്ലല്ലോ”

എന്ന കവിതാ ശകലം മാതൃഭാഷയുടെ കരുത്തും പ്രാധാന്യവും എത്ര വലുതാണെന്ന് വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ട്. അത് ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി ഓര്‍മപ്പെടുത്തുകയാണ് ഫെബ്രുവരി 21 ലോക മാതൃഭാഷാ ദിനം