Tuesday
18 Jun 2019

ഭാവിയിലേക്ക് തുറന്നിട്ട വാക്കുകള്‍

By: Web Desk | Sunday 9 December 2018 9:52 AM IST


K P Appan

ജയന്‍ മഠത്തില്‍

-I did not come to solve anything
I came here to sing
And for you to sing with me
Pablo Neruda

എന്തുകൊണ്ട് കെ പി അപ്പന്‍ ശരിയായിരുന്നു(മാര്‍ക്‌സിസ്റ്റ് സൈദ്ധാന്തികന്‍ ടെറി ഈഗിള്‍ട്ടണിനെ ഓര്‍ക്കുന്നു) എന്നത് കാലം ചോദിക്കുന്ന ഒരു ചോദ്യമാണ്. 2008ലെ മൂടല്‍ മഞ്ഞ് ആവരണം ഒരുക്കിയ ഒരു തണുത്ത പ്രഭാതത്തിലാണ് നമ്മുടെ ബോധത്തിലേക്ക് ശൂന്യതയുടെ കമ്പിളി പുതപ്പിച്ച് കെ പി അപ്പന്‍ കടന്നുപോയത്. ചിന്തകള്‍ക്കും അക്ഷരങ്ങള്‍ക്കും തീപിടിച്ച ഒരു കാലത്താണ് ക്ഷോഭത്തിന്റെയും കലഹത്തിന്റെയും പുതിയ സൗന്ദര്യബോധത്തെ അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് മലയാള സാഹിത്യത്തിലേക്ക് കെ പി അപ്പന്‍ അഭിജാതത്തോടെ കടന്നുവന്നത്. പിന്നെ മലയാള നിരൂപണത്തിലെ കുരുത്തംകെട്ട കുട്ടിയായി.
കാല്പനികത അതിന്റെ ഹംസഗാനം പാടിയപ്പോഴാണ് ഒ വി വിജയന്റെ തലമുറ നമ്മുടെ സാഹിത്യലോകത്ത് അശ്വമേധം നടത്തിയത്. അവര്‍ അവതരിപ്പിച്ച പുതിയ സൗന്ദര്യശാസ്ത്രത്തില്‍ പകച്ചുപോയ നമ്മുടെ ബോധത്തിനുള്ള ആഘാത ചികിത്സയായിരുന്നു കെ പി അപ്പന്റെ നിരൂപണലേഖനങ്ങള്‍. ആഗോള വത്ക്കരണാനന്തര കാലത്ത് സാംസ്‌കാരിക രംഗത്തുണ്ടായ മാറ്റങ്ങളും പുത്തന്‍ സാങ്കേതിക വിജ്ഞാനങ്ങളുടെ മഹാസ്‌ഫോടനങ്ങളും സാഹിത്യത്തെ സ്വാധീനിച്ചപ്പോഴാണ് മാറിയ കാലത്തിലെ മാറിപ്പോയ എഴുത്തിനേയും വായനയെയും അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് നമ്മുടെ സൗന്ദര്യബോധത്തെ അദ്ദേഹം നവീകരിച്ചത്. അങ്ങനെ ആധുനിക-ഉത്തരാധുനിക സാഹിത്യത്തിന്റെ സൗന്ദര്യശാസ്ത്രം രചിക്കുകയെന്ന ചരിത്രപരമായ ദൗത്യമാണ് കെ പി അപ്പന്‍ നിറവേറ്റിയത്. ഈകാര്യത്തില്‍ ടി എസ് ഏലിയറ്റും മലയാളത്തിലെ സംക്രമണ ദൂതനായ കേസരി ബാലകൃഷണപിള്ളയുമായിരുന്നു അപ്പന്റെ ആദരണീയരായ ഗുരുക്കന്‍മാര്‍.

A P.appan

സാഹിത്യം സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ മറ്റൊരു പേരാണ് എന്ന് സൂസന്‍ സൊന്റാഗിനെപ്പോലെ അപ്പനും വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. എഴുത്തുകാരന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെപ്പറ്റി അദ്ദേഹം ഉറക്കെ ചിന്തിച്ചു. ധാരാളം എഴുതി. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ വലിയ പ്രവാചകനായ ഴാങ്‌പോള്‍ സാര്‍ത്രിനെ തന്റെ ചിന്തകളോട് ചേര്‍ത്തു പിടിച്ചു. ‘പുതിയ വിമര്‍ശകന്‍ ചരിത്രത്തിലെ ആദ്യത്തെ റിബലായ സോക്രട്ടീസിനെപോലെ തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ടവനായിരിക്കുമെന്നും, വര്‍ത്തമാനകാല തലമുറയെ വഴിപിഴപ്പിക്കുന്നുവെന്ന കുറ്റാരോപണം യാഥാസ്ഥിതികര്‍ അയാള്‍ക്കുമേല്‍ എറിഞ്ഞു പിടിപ്പിക്കുമ്പോഴും അയാള്‍ സകലതിനേയും ചോദ്യം ചെയ്യു’മെന്നും തന്റേടമുള്ള തന്റെ പേനകൊണ്ട് എഴുതി. യാഥാസ്ഥിതിക-അക്കാഡമിക് നിരൂപണങ്ങള്‍ക്കേറ്റ കനത്തപ്രഹരങ്ങളായിരുന്നു കെ പി അപ്പന്റെ വിമര്‍ശനങ്ങള്‍. ‘എഴുതുക എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ നിറയൊഴിക്കുക എന്നാണര്‍ത്ഥം’ എന്ന സാര്‍ത്രിയന്‍ വാക്കുകള്‍ അദ്ദേഹം ആവര്‍ത്തിച്ചു. ചിന്തയെയും ഭാഷയെയും കായിക ശക്തിയുടെ തലങ്ങളിലേക്ക് ഉയര്‍ത്തുന്ന നിരൂപണം യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ പുല്ലിംഗ കലയാണെന്ന് കെ പി അപ്പന്‍ പറയും. നിരൂപണം വിമര്‍ശകന്റെ ആത്മകഥയുടെ ഭാഗമാണെന്ന് അദ്ദേഹം എഴുതി. തന്റെ ഉള്ളിലെ കലാകാരനെ പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടുവേണം നിരൂപകന്‍ എഴുതേണ്ടത്. മഞ്ഞുമൂടിവച്ചതിനെ സൂര്യന്‍ പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്നപോലെ കൃതിയില്‍ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതിനെ വിമര്‍ശകന്‍ പുറത്തുകൊണ്ടുവരണം. ‘നിരൂപണത്തില്‍ വസ്തുനിഷ്ഠമായ ആത്മനിഷ്ഠതയാണ് വേണ്ടത്’ എന്ന് കെ പി അപ്പന്‍ പറയുമ്പോള്‍ സാഹിത്യ നിരൂപണത്തെ സര്‍ഗാത്മക സാഹിത്യത്തിന്റെ തലത്തിലേക്ക് ഉയര്‍ത്തുകയായിരുന്നു.

എഴുത്തുകാരന്റെ രാഷ്ട്രീയം അവന്റെ നിലപാടുകളായിരുന്നു. യാഥാസ്ഥിതിക-അക്കാഡമിക്-മാര്‍ക്‌സിസ്റ്റ് നിരൂപണത്തെ ഒരുപോലെ എതിര്‍ത്തുകൊണ്ടാണ് അപ്പന്റെ തലമുറ വിമര്‍ശനസാഹിത്യത്തില്‍ ചുവടുകള്‍ വച്ചത്. പിന്നീട് നാം കാണുന്നത് സൗന്ദര്യശാസ്ത്ര രംഗത്ത് നടന്ന വലിയ ആശയസംവാദമാണ്. പ്രാസവാദകാലത്തെയും രൂപഭദ്രതാവാദകാലത്തെയും ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്ന ആരോഗ്യകരമായ സംവാദമായിരുന്നു അത്. ‘ധീരമായ മൂല്യനിര്‍ണയത്തിലൂടെ സൗന്ദര്യബോധത്തിന്റെ സ്വതന്ത്രമായ പ്രവര്‍ത്തനത്തിന് അടിത്തറയിടാനാണ് യഥാര്‍ത്ഥ സാഹിത്യവിമര്‍ശകന്റെ പേന ശ്രമിക്കുന്നതെന്നും അതിന് വാക്കുകളെ ഭാവിയിലേക്ക് തുറന്നിടണ’മെന്നും അപ്പന്‍ എഴുതി. കൊന്തയും നിറതോക്കുമായി വന്ന സുവിശേഷകനെപ്പോലെയായിരുന്നു ഈ കാലത്ത് കെ പി അപ്പന്‍. ആധുനികതയില്‍ ഏറെ ചര്‍ച്ചചെയ്യപ്പെട്ട ആനന്ദിന്റെ ‘ആള്‍ക്കൂട്ടം’പോലുള്ള കൃതികളിലെ കൃത്യമായ രാഷ്ട്രീയം കാണാന്‍ ആധുനിക നിരൂപണത്തിന് കഴിഞ്ഞില്ല എന്ന രൂക്ഷമായ വിമര്‍ശനം ഉണ്ടായപ്പോഴും തന്റെ ചരിത്രപരമായ ദൗത്യത്തെപ്പറ്റി കേസരിയെപോലെ കെ പി അപ്പനും നിശ്ചയമുണ്ടായിരുന്നു. അത് പുതിയൊരു സൗന്ദര്യബോധത്തെ അവതരിപ്പിക്കലായിരുന്നു, മാറിയ കാലത്തിന്റെ അഭിരുചി പരിഷ്‌കരിക്കലായിരുന്നു. അദ്ദേഹം എഴുതി; ‘സാഹിത്യവിമര്‍ശകന്‍ കുറച്ചുകാലത്തേക്കെങ്കിലും ഒരു സെന്‍സിബിലിറ്റിയുടെ തടവുകാരനാകണം. എന്നിട്ട് ആ സംവേദനത്തിന്റെ ആഴങ്ങള്‍ വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കണം. അതിന്റെ പലതരം തലങ്ങളില്‍ ജീവിച്ചുകൊണ്ട് അയാള്‍ സ്വയം നവീകരിക്കണം. ഇതൊരു പാപമാണെങ്കില്‍ വിമര്‍ശകന്‍ ഈ പാപത്തില്‍ ആനന്ദംകൊള്ളുന്നു.’ വിമര്‍ശകന്‍ താന്‍ നേടിയെടുത്ത സൗന്ദര്യബോധത്തോട് പക്ഷപാതിത്വം കാട്ടണമെന്ന് പറഞ്ഞ കുട്ടികൃഷ്ണമാരാരോടൊപ്പമായിരുന്നു കെ പി അപ്പന്‍.

A P Appan

അവാര്‍ഡുകള്‍ക്ക് നേരേ മുഖം തിരിച്ചുള്ള ഒറ്റ നടത്തമായിരുന്നു അപ്പന്റേത്. താന്‍ ഒരു അവാര്‍ഡുകളും സ്വീകരിക്കില്ല എന്ന് വിളിച്ചുപറഞ്ഞ പുരുഷഗോപുരമായിരുന്നു അപ്പന്‍. ഒരു എഴുത്തുകാരന്‍ അയാളുടെ നിലപാടിന്റെ ഭാഗമെന്ന നിലയില്‍ അവാര്‍ഡു നിഷേധിക്കുമ്പോള്‍പോലും അംഗീകാരത്തിന്റെയും ബഹുമതിയുടേയും പ്രശ്‌നം ഇല്ലാതാകുന്നില്ല എന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് അറിയാമായിരുന്നു. സാഹിത്യ ജീവിതത്തില്‍ എടുത്ത ഇത്തരം നിലപാടുകളാണ് കെ പി അപ്പനെ നിര്‍ഭയനായ എഴുത്തുകാരനാക്കിയത്.
നമ്മുടെ സാഹിത്യം കാലം തെറ്റിയ സെക്കന്റ് സൂചികളായപ്പോഴൊക്കെ സാഹിത്യ സംവാദത്തിന്റെ വലിയ ലോകം തുറന്നിട്ടത് കെ പി അപ്പനാണ്. കാല്പനികതയെയും ആധുനികതയെയുംകുറിച്ചുള്ള ചര്‍ച്ചകളും സാഹിത്യ നിരൂപണത്തെക്കുറിച്ചും ബുദ്ധിജീവികളെക്കുറിച്ചും കെ പി അപ്പന്‍ അവതരിപ്പിച്ച ആശയങ്ങളും പിന്നീട് വലിയ സംവാദങ്ങളായി മാറി. അപ്പന്റെ ഇത്തരം ചില ‘കുരുത്തക്കേടുക’ളാണ് സാഹിത്യത്തെ ചലനാത്മകമാക്കിയത്. എപ്പോഴൊക്കെ അപ്പന്‍ അക്ഷരങ്ങള്‍കൊണ്ട് കലഹിച്ചിട്ടുണ്ടോ, അപ്പോഴൊക്കെ നമ്മുടെ ധൈഷണിക ലോകം ഉറക്കത്തില്‍ നിന്ന് ഉണര്‍ന്നു. ഫ്രോയിഡുമായി ചിത്രകാരന്‍ സാല്‍വദോര്‍ ദാലി നടത്തിയ സ്വപ്നവിശദീകരണത്തില്‍ പ്രകാശം തീരെ കുറഞ്ഞ സ്വപ്നങ്ങളോട് തനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഇഷ്ടമുണ്ടെന്ന് ഏറ്റുപറയുന്നുണ്ട്. പ്രകാശം കുറഞ്ഞവയെ തേച്ചുമെഴുക്കി വെളുപ്പിച്ചെടുക്കാമല്ലോ എന്ന് അദ്ദേഹം തുടര്‍ന്ന് പറയുന്നു. നക്ഷത്രങ്ങളില്ലാത്ത അമാവാസിയെ ഹൃദയത്തോട് ചേര്‍ത്തുപിടിച്ച കലാകാരനാണ് കെ പി അപ്പന്‍. ദാലി സ്വപ്നങ്ങളെ തേച്ച് മെഴുക്കിയെടുത്തപോലെ നമ്മുടെ സൗന്ദര്യബോധത്തെ തേച്ചുമെഴുക്കിയെടുക്കുക യായിരുന്നു കെ പി അപ്പന്‍.

മനുഷ്യര്‍ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോള്‍ രാത്രിക്കിത്ര ഭംഗിയെന്തിന് എന്ന് ദസ്തയെവ്‌സ്‌കിയെപ്പോലെ ശുദ്ധ സൗന്ദര്യവാദിയായ കെ പി അപ്പനും സന്ദേഹിച്ചിരിക്കണം.
ഒരര്‍ത്ഥത്തില്‍ സാഹിത്യനിരൂപണത്തിന്റെ ആത്മകഥയെഴുതുകയായിരുന്നു കെ പി അപ്പന്‍. നിരൂപണം എന്ന സാഹിത്യരൂപത്തെ സംബന്ധിച്ചും അതിന്റെ സൗന്ദര്യശാസ്ത്രത്തെ സംബന്ധിച്ചും ധാരാളിത്തത്തോടെ അദ്ദേഹം എഴുതിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. സാമ്പ്രദായിക രീതികളില്‍ നിന്ന് സാഹിത്യ വിമര്‍ശകന്‍ സ്വതന്ത്രനാകണം എന്ന് അദ്ദേഹം വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. വായന ഒരു തലവേദനയില്‍ തുടങ്ങി കോട്ടുവായില്‍ അവസാനിക്കുകയാണെന്നും വിമര്‍ശനത്തിലെ വക്രീകരിക്കപ്പെട്ട ബോധം ഇതിനു കാരണമാണെന്നും ഒരു ചര്‍ച്ചയില്‍ പങ്കെടുത്തുകൊണ്ടുള്ള ലേഖനത്തില്‍ അപ്പന്‍ എഴുതി. തന്റെ കാലഘട്ടത്തിലെ സിദ്ധാന്തപ്പനി ബാധിച്ച നിരൂപകരെ രൂക്ഷമായി ആക്രമിച്ചുകൊണ്ടാണ് അപ്പന്‍ തന്റെ ആശയത്തെ അവതരിപ്പിച്ചത്. സിദ്ധാന്തമാത്രവാദികളായ നിരൂപകരുടെ മുഖത്തിനേറ്റ കടന്നല്‍കുത്തുകളായിരുന്നു അപ്പന്റെ ലേഖനം. സിദ്ധാന്തത്തെ തന്റേതായ രീതിയില്‍ ഉടച്ചുവാര്‍ക്കുകയും അതോടൊപ്പം സ്വയം ഉടച്ചുവാര്‍ക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് വിമര്‍ശകന്‍ സ്വാതന്ത്ര്യത്തില്‍ വിറകൊള്ളുന്നത് എന്ന് അപ്പന്‍ എഴുതി.

A P Appan

മതേതരത്വം മരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആശയമാണോ എന്ന് മറ്റൊരു ചര്‍ച്ച തുടങ്ങിവച്ചുകൊണ്ട് അപ്പന്‍ പറഞ്ഞു; ‘മതം അനുഭവമായി തീരേണ്ടത് പൊതുജീവിതത്തിലല്ല, വ്യക്തിജീവിതത്തിലാണ്. എന്നാല്‍ ഈ ആശയത്തെ മത തീവ്രവാദത്തിന്റെ പ്രത്യശാസ്ത്ര സേവകര്‍ തള്ളിക്കളയുന്നു. മതേതരത്വത്തിന്റെ പേരില്‍ ആരും വികാരം കൊള്ളാറില്ല, എന്നാല്‍ വംശത്തിന്റെ പേരില്‍ വികാരം കൊള്ളുന്നു. മതത്തിന്റെ അബോധത്തില്‍ കവിതയുണ്ടെന്നും പ്രവചനസ്വഭാവമുണ്ടെന്നും പറഞ്ഞത് കവിയും നിരൂപകനുമായ മാത്യു അര്‍നോള്‍ഡാണ്. എന്നാല്‍ മതതീവ്രവാദം ഒന്നും പ്രവചിക്കുന്നില്ലെന്ന് നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് അപ്പന്‍ മതബോധത്തിലെ അബോധ കവിതയെ അന്വേഷിക്കുന്നുണ്ട്. യഥാര്‍ത്ഥ മതചിന്തകരുടെ അഭാവവും മതേതര മൂല്യങ്ങളുടെ കൊഴിഞ്ഞുപോക്കിന് കാരണമായതായി അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. മറ്റ് മതങ്ങളോട് സഹിഷ്ണുത കാട്ടുന്ന ഏതു മതവും ആദരവ് അര്‍ഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന റൂസ്സോയുടെ കാഴ്ചപ്പാടിനെ അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ നിലപാടിന് കാരിരുമ്പിന്റെ കരുത്തു നല്‍കുകയാണ് അപ്പന്‍.

അപരന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ അംഗീകരിക്കുന്ന മാനസിക ഘടനയല്ലായിരുന്നു ഇന്ദിരാഗാന്ധിയുടേതെന്ന് മറ്റൊരു ലേഖനത്തില്‍ നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് പ്രിയദര്‍ശിനിയുടെ ഭരണകൂട വ്യക്തിത്വത്തെ ഒരു മനശാസ്ത്രജ്ഞന്റെ സൂക്ഷ്മദൃഷ്ടിയോടെ വിശകലനം ചെയ്യുന്നു. അധികാരത്തെ പൂര്‍വ്വാര്‍ജിത സ്വത്തായി കരുതരുതെന്ന ഗാന്ധിജിയുടെ ആദര്‍ശത്തെ ഇന്ദിരാഗാന്ധി നിരാകരിച്ചതെങ്ങനെയെന്ന് ചരിത്രത്തിന്റെ പിന്‍ബലത്തോടെ അപ്പന്‍ അന്വേഷിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ താനൊരു അരാഷ്ട്രീയ വാദിയാണെന്ന വാദത്തെ ആദരിച്ചു മാറ്റിനിറുത്തുകയാണ് കെ പി അപ്പന്‍.

അപ്പന്റെ വിമര്‍ശനം എന്നും ആശയങ്ങളോടായിരുന്നു, വ്യക്തികളോടായിരുന്നില്ല. ആശയങ്ങളോട് വിയോജിച്ചുകൊണ്ട് വ്യക്തികളെ എങ്ങനെ സ്‌നേഹിക്കാം എന്ന സാംസ്‌കാരിക പാഠമാണ് അപ്പന്‍ പകര്‍ന്നു നല്‍കിയത്. ഒരിക്കല്‍ അപ്പന്‍ ഇങ്ങനെ എഴുതി; ‘സംഘടനയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന എഴുത്തുകാരേയും പ്രമുഖരായ ചില എഴുത്തുകാരേയും ഞാന്‍ നിര്‍ഭയം ആക്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. കലഹിക്കുന്ന സ്‌നേഹമായിരുന്നു അത്. സ്‌നേഹിക്കുന്ന വിദ്വേഷമായിരുന്നു അത്. മലയാളഭാവനയോടുള്ള നിര്‍വ്യാജമായ സ്‌നേഹവും എഴുത്തുകാരന്റെ ജീവിത തത്വചിന്തയെക്കുറിച്ചുള്ള ഉറച്ച വിശ്വാസവുമാണ് എന്നെ ഇക്കാലമത്രയും ക്ഷുഭിതനും സംശയാലുവുമായ ചെകുത്താനാക്കി മാറ്റിയത്. ചിലരുടെ നേരേ രൂക്ഷമായ ആക്രമണം അഴിച്ചുവിട്ടപ്പോഴും അവരുടെ സാഹിത്യജീവിതത്തെ സ്‌നേഹപൂര്‍വ്വം ഞാന്‍ നിരീക്ഷിച്ചിരുന്നു.’ ഒരു കുമ്പസാര രഹസ്യത്തിന്റെ സംഗീതം ഈ വാക്കുകളില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. കെ പി അപ്പന്റെ തിരഞ്ഞെടുത്ത കൃതികളുടെ പ്രകാശനം നിര്‍വഹിച്ചുകൊണ്ട് ഡോ. സുകുമാര്‍ അഴീക്കോട് പറഞ്ഞു; ‘എന്നെ ഒരുകാലത്ത് അപ്പനും, അപ്പനെ ഞാനും എതിര്‍ത്തിരുന്നു. വിമര്‍ശനത്തിന്റെ മൂര്‍ച്ച കുറയാതെയാണ് ഞങ്ങള്‍ പരസ്പരം ഏറ്റുമുട്ടിയത്. വാക്കുകളുടെ തീക്ഷ്ണത ഞങ്ങളുടെ വിമര്‍ശനത്തില്‍ ജ്വലിച്ചു നിന്നിരുന്നു. കുറേ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആ എതിര്‍പ്പ് വേണ്ടായെന്നു തോന്നി. പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ ഒന്നായി ചേര്‍ന്നു.’

A P Appan

എഴുത്തുകാരന് പരസ്യജീവിതം ആവശ്യമില്ലെന്ന ബോധ്യത്തില്‍ നിന്നാകാം ഒരു ഘട്ടത്തില്‍ പ്രഭാഷണവേദികളില്‍ നിന്ന് അപ്പന്‍ ഒഴിഞ്ഞു നിന്നത്. ഏകാന്തതയ്ക്ക് ഒരു പ്രാര്‍ത്ഥനയുടെ മുഖമാണുള്ളതെന്നും തനിച്ചിരിക്കുമ്പോഴൊക്കെ അത് മെല്ലെ ഒഴുകിവന്ന് തന്നെ ചംബിച്ചുണര്‍ത്തുമെന്ന റില്‍ക്കേയുടെ വരികള്‍ അപ്പന്‍ സംഗീതംപോലെ കേട്ടു. പിന്നീട് കൊല്ലം മുണ്ടയ്ക്കലിലെ ‘അശ്വതി’യുടെ നാലുചുവരുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ മുഴങ്ങിയത് മന്ത്രമധുരമായ സംഗീതമായിരുന്നു. നക്ഷത്രങ്ങളില്ലാത്ത ആകാശത്തിലേക്ക് നോക്കി കൃതികളിലെ നിഗൂഢതകളെ കുടഞ്ഞ് പുറത്തേക്കിട്ടു. ഭാഷ ആത്മീയതലങ്ങളിലേക്ക് വഴിമാറി. ഈശ്വരന്‍ മരിച്ചുപോയി എന്നു വിളിച്ചുപറഞ്ഞ നീത്‌ഷെയോടൊപ്പമായിരുന്നു അപ്പോള്‍ അപ്പന്റെ മനസ്. ചരിത്രത്തെ അഗാധമാക്കിയ ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിന്റെ മതാതീത ആത്മീയതയെ തന്നോളം ചേര്‍ത്തു പിടിച്ചു. ചരിത്രം അപ്പോള്‍ അപ്പന്റെ കാവല്‍ക്കാരനാവുന്നത് നാം കണ്ടു.
ഭാവിയിലേക്ക് തുറന്നിട്ട വാക്കുകളായിരുന്നു കെ പി അപ്പന്റേത്. തൊണ്ണൂറുകളുടെ ആരംഭത്തില്‍ തന്നെ ‘യന്ത്രസരസ്വതി നമ്മെ സംഭ്രമിപ്പിക്കുമോ’ എന്ന ലേഖനമെഴുതിക്കൊണ്ട്, പുതിയൊരു സാഹിത്യഭാവനയെയും സെന്‍സിബിലിറ്റിയെയും പ്രതീക്ഷിക്കാന്‍ കാലമായി എന്ന് വായനക്കാരനോട് കാരുണ്യപൂര്‍വം പറഞ്ഞു. തുടര്‍ന്ന് ‘യന്ത്രത്തിന്റെ തൃഷ്ണ’ എന്ന ലേഖനത്തില്‍ കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെയും ഇന്റര്‍നെറ്റിന്റെയും സ്വാധീനം നമ്മുടെ വായനയില്‍ വരുത്താന്‍ സാധ്യതയുള്ള മാറ്റങ്ങളെപ്പറ്റി പ്രവചന മനസോടെ എഴുതി. കാലത്തിന്റെ അഭിരുചി തിരുത്തിക്കുറിക്കുന്നവനാണ് യഥാര്‍ത്ഥ നിരൂപകന്‍ എന്ന ടി എസ് ഏലിയറ്റിന്റെ നിരീക്ഷണത്തെ ശരിവയ്ക്കുന്നതാണ് ഇതെല്ലാം .

കെ പി അപ്പനില്ലാത്ത പത്തുവര്‍ഷം. മൈനര്‍ ആര്‍ട്ടെന്ന് അപ്പന്‍തന്നെ വിശേഷിപ്പിച്ച മലയാളസാഹിത്യ നിരൂപണം എഴുത്തുമേശക്ക് മുമ്പിലിരുന്ന് ഉറങ്ങുന്നു. ചെറുകഥയും നോവലും ഒരുപോലെ ആഘോഷിക്കപ്പെടുന്ന ഈ കാലത്ത് ‘ഗദ്യം മറ്റൊരു സിംഫണിയാണെ’ന്ന് വിളിച്ചു പറയാന്‍ അപ്പനെപോലെ ഒരാള്‍ വരും എന്ന് വെറുതെ ആശിച്ചുപോകുന്നു. ഓര്‍മകള്‍ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ഊര്‍ജവാഹകരാണ്. വില്യം ഫോക്‌നര്‍ പറഞ്ഞത് എത്രയോ ശരിയാണ്; ‘നമുക്ക് ഓര്‍മകള്‍ ഉള്ളിടത്തോളം മാത്രമേ സൗന്ദര്യം നിലനില്‍ക്കുകയുള്ളൂ.