Saturday
24 Aug 2019

പൊതുമേഖലാ ബാങ്കുകളെ നിലനിര്‍ത്തേണ്ടത് അനിവാര്യം

By: Web Desk | Tuesday 16 July 2019 10:37 PM IST


Bank

സി എച്ച് വെങ്കിടാചലം

രാജ്യത്ത് ബാങ്കുകളുടെ ദേശസാല്‍ക്കരണം നടന്നിട്ട് ഇന്നേയ്ക്ക് 50 വര്‍ഷം പൂര്‍ത്തിയാകുകയാണ്. അമ്പത് വര്‍ഷം മുമ്പ് ജൂലൈ മാസത്തില്‍ ചരിത്രമായി തീര്‍ന്ന 19 എന്ന തീയതിയിലായിരുന്നു കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാര്‍ 14 സ്വകാര്യബാങ്കുകള്‍ ദേശസാല്‍ക്കരിക്കുന്നതിനുള്ള ഓര്‍ഡിനന്‍സ് പുറപ്പെടുവിച്ചത്. അതിന് ശേഷം ബാങ്കിംഗ് വ്യവസായം ദേശീയ സമ്പദ്ഘടനയുടെ എല്ലാ തലത്തിലുമുള്ള വികസന പ്രക്രിയയുമായി ചേര്‍ക്കപ്പെടുകയും പുതിയ അധ്യായം കുറിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. സമ്പന്നവര്‍ഗ ബാങ്കിംഗ് എന്ന കവചം ഒഴിവാക്കിക്കൊണ്ട് ബാങ്കുകള്‍ ജനകീയ ബാങ്കിംഗ് എന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് മാറുകയും സാമ്പത്തിക പരിവര്‍ത്തനത്തിന്റെ ഫലപ്രദമായ ഉപകരണമായി മാറുകയും ചെയ്തു. ബാങ്ക് ശാഖകളുടെ എണ്ണം വ്യാപിച്ച് സേവനങ്ങള്‍ സാധാരണക്കാര്‍ക്ക് കൂടി ലഭ്യമായി.
അവഗണിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ആവശ്യങ്ങളും- കൃഷി, തൊഴിലവസരങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കല്‍, ചെറുകിട വ്യവസായം, ഗ്രാമീണ വികസനം, ആരോഗ്യം, വിദ്യാഭ്യാസം, സ്ത്രീ ശാക്തീകരണം, ദാരിദ്ര്യ നിര്‍മാര്‍ജനം തുടങ്ങിയ മേഖലകളും മുന്‍ഗണനയിലെത്തിയ ബാങ്കിംഗ് ദേശസാല്‍ക്കരണത്തെ തുടര്‍ന്നായിരുന്നു. ധവള വിപ്ലവവും ഹരിത വിപ്ലവവും സാധ്യമായതും വിപുലമായ ബാങ്ക്‌വായ്പകളുടെ ഫലമായിട്ടായിരുന്നു. പൊതുമേഖലാ ബാങ്കുകള്‍ കഴിഞ്ഞ അമ്പതു വര്‍ഷത്തിനിടെ നല്‍കിയ സംഭാവനകള്‍ വിശിഷ്ടവും സ്തുത്യര്‍ഹവും വിസ്മയകരവുമായിരുന്നു. സാധാരണക്കാരുടെ വിലപ്പെട്ട നിക്ഷേപങ്ങള്‍ ബാങ്കുകളില്‍ സമാഹരിക്കപ്പെടുകയും വര്‍ധിക്കുകയും ചെയ്തുവന്നു. രാജ്യവികസനത്തിനുള്ള വിഭവമായി ഈ നിക്ഷേപങ്ങളും ഉപയുക്തമായി.
1951 മുതല്‍ 66 വരെയുള്ള കാലയളവില്‍ വാണിജ്യബാങ്കുകളെ ഏകീകരിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങള്‍ – വളരെ ദുര്‍ബലമായിരുന്നുവെങ്കിലും – നടന്നതിന്റെ ഫലമായി അവയുടെ എണ്ണം കുത്തനെ കുറഞ്ഞു. 1951 ല്‍ 566 വാണിജ്യ ബാങ്കുകളുണ്ടായിരുന്നപ്പോള്‍ 1967ല്‍ അവശേഷിച്ചത് 91 എണ്ണമായിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും ബാങ്കിംഗ് മേഖലയുടെ വ്യാപനം കുറഞ്ഞുവെന്ന് ഇതിനര്‍ഥമില്ല. അതിന് വിപരീതമായി ബാങ്ക് ശാഖകളുടെ എണ്ണം 1951 – 67 കാലത്ത് 566ല്‍ നിന്ന് 7025 ആയി ഉയരുകയാണുണ്ടായത്. 1959 ല്‍ 1,36,000 ജനസംഖ്യയ്ക്ക് ഒന്ന് എന്നതില്‍ നിന്ന് ശാഖകളുടെ എണ്ണം 1967 ആയപ്പോള്‍ 75,000 ത്തിന് ഒന്ന് എന്ന നിലയിലായി. പക്ഷേ ശാഖകളുടെ വിപുലീകരണം നഗരങ്ങള്‍ കേന്ദ്രീകരിച്ചാണ് നടന്നത്. ഗ്രാമങ്ങളും അര്‍ധ നഗരങ്ങളും സേവനങ്ങള്‍ ലഭിക്കാതെ തുടര്‍ന്നു. തല്‍ഫലമായി കാര്‍ഷിക മേഖല മുതല്‍ ചെറുകിട വ്യവസായ സംരംഭങ്ങളുടെയും സ്വയംതൊഴില്‍ സംരംഭങ്ങളുടെയും സാമ്പത്തിക പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്ക് ബാങ്കിംഗ് മേഖലയിലേക്ക് കൃത്യമായ പ്രവേശനം ലഭിച്ചില്ല. സമൂഹത്തോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളെക്കുറിച്ച് സ്വകാര്യമേഖലയ്ക്ക് വേണ്ടത്ര ബോധ്യമില്ലെന്ന വ്യാപകമായ രാഷ്ട്രീയ ധാരണയിലേക്ക് ഇത് നയിച്ചു. സ്വകാര്യ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള ബാങ്കുകളെ വായ്പയുടെ കാര്യത്തിലുള്ള സാമൂഹിക ആവശ്യകതകളെക്കുറിച്ച് ബോധ്യപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ടെന്ന് രാഷ്ട്രീയ വിഭാഗത്തിന് ബോധ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു.
ലാഭം മാത്രം ലക്ഷ്യമാക്കി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന സ്വകാര്യബാങ്കുകളാകട്ടെ ലാഭം കുറഞ്ഞേക്കുമെന്ന കാരണത്താല്‍ വിവിധ തലങ്ങളിലുള്ള സാമ്പത്തിക യൂണിറ്റുകള്‍ക്ക് വായ്പ നല്‍കുന്ന വിധത്തില്‍ മാറ്റം വരുത്തുന്നതില്‍ വിമുഖത കാട്ടി. വന്‍ വ്യവസായികളും ബാങ്കുകളുടെ ഉന്നത ഉദ്യോഗസ്ഥരും ചേര്‍ന്നുളള അവിശുദ്ധ കൂട്ടുകെട്ട് നടത്തുന്ന ക്രമക്കേടുകള്‍ സംബന്ധിച്ച് അതാത് ഘട്ടങ്ങളില്‍ എഐബിഇഎ സര്‍ക്കാരിനും റിസര്‍വ് ബാങ്കിനും എഴുതി നല്‍കാറുണ്ടായിരുന്നു. ഇത്തരം സാമൂഹ്യ വിരുദ്ധ നടപടികള്‍ക്കുള്ള ഏക പോംവഴി ബാങ്കുകളുടെ ദേശസാല്‍ക്കരണമാണെന്ന നിലപാടായിരുന്നു സംഘടനയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നത്. രാജ്യത്തിന്റെ വികസനത്തിനാവശ്യമായ പങ്ക് ബാങ്കുകള്‍ വഹിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന പ്രചരണവും നടത്തിയിരുന്നു. ശക്തമായ ക്യാമ്പെയിന്റെ ഭാഗമായി 1963 ഫെബ്രുവരി 17 ന് ബാങ്കിംഗ് ദേശസാല്‍ക്കരണത്തിനായി ദേശീയദിനം ആചരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ ആവശ്യത്തിന് പിന്തുണയുമായി എല്ലാ ബാങ്കുകളിലെയും സംഘടനകള്‍ സ്റ്റാഫ് ഫെഡറേഷന്‍ ഉള്‍പ്പെടെ എംഎല്‍എമാര്‍, എംപിമാര്‍, രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കള്‍ എന്നിവര്‍ക്കെല്ലാം നിവേദനം നല്‍കുകയുമുണ്ടായി. 1966 കാലത്ത് രാജ്യം അസാധാരണമായ സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയിലേക്ക് പതിക്കുകയും സര്‍ക്കാരിന്റെ പല ധനകാര്യ നടപടികളും ലക്ഷ്യത്തിലെത്താതെ പോകുകയും ചെയ്തു.
മഹാലനോബിസ് കമ്മിഷന്‍ റിപ്പോര്‍ട്ടില്‍ തുറന്നുകാട്ടിയതുപോലെ കുത്തകമൂലധനം സാധാരണക്കാര്‍ക്ക് ദോഷകരമാകുന്ന വിധത്തില്‍ രാജ്യത്തിന്റെ സമ്പദ്ഘടനയില്‍ പിടിമുറുക്കി. ഇത് വാണിജ്യബാങ്കുകളെ പരോക്ഷമായി സഹായിക്കുകയും ചെയ്തു. ഒരുപറ്റം കോര്‍പ്പറേറ്റുകള്‍ക്കും അവരുടെ വ്യവസായസംരംഭങ്ങള്‍ക്കും മാത്രമുള്ള നേട്ടങ്ങള്‍ക്കാണ് ബാങ്കിംഗ് മേഖല പ്രാമുഖ്യം നല്‍കിയത്. ചുരുക്കം ചിലരുടെ കയ്യില്‍ സമ്പത്ത് കുന്നുകൂട്ടുന്ന പ്രക്രിയയാണ് ബാങ്കുകളുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ നടന്നത്. വിദേശവിനിമയത്തിലെ ക്രമക്കേടുകള്‍, ഭക്ഷ്യധാന്യങ്ങളുടെ പൂഴ്ത്തിവയ്പ്, സമ്പത്ത് ചുരുക്കം പേര്‍ കയ്യടക്കല്‍, കാര്‍ഷിക മേഖലയെ സജ്ജമാക്കല്‍, വരുമാനത്തിലെ അസമത്വം, വിലക്കയറ്റം തുടങ്ങിയവ പരിഗണിക്കുമ്പോള്‍ ബാങ്കുകള്‍ ദേശസാല്‍ക്കരിക്കുകയെന്നത് അനിവാര്യമാക്കി. പൊതുജനങ്ങളുടെ സമ്പാദ്യം, ഇന്ത്യന്‍ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ വികസനം സുഗമമാക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു പ്രധാന ഉപകരണമായി മാറുന്നതിനുപകരം വ്യവസായികളുടെയും കോര്‍പ്പറേറ്റുകളുടെയും ഇന്ത്യന്‍ ബാങ്കിംഗ് വ്യവസായത്തിന്റെയും സമ്പത്ത് വര്‍ധിപ്പിക്കുക എന്ന ചുരുക്കം ചിലരുടെ ആവശ്യങ്ങള്‍ നിറവേറ്റുന്നവിധമാണ് ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നതെന്ന് ഇന്ത്യാ ഗവണ്‍മെന്റിന് പൂര്‍ണ്ണമായി മനസിലായി. ഈ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ അന്നത്തെ പ്രധാനമന്ത്രി ഇന്ദിരാഗാന്ധി രാഷ്ട്രീയ – സാമ്പത്തിക മേഖലകളില്‍ സര്‍ക്കാരിന്റെ ഉദ്ദേശം വ്യക്തമാക്കുകയും ബാങ്ക് ദേശസാല്‍ക്കരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു കുറിപ്പ് കോണ്‍ഗ്രസിന്റെ ദേശീയ സമിതിയില്‍ അവതരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ആവേശകരമായ പ്രതികരണമാണ് അതിന് ലഭിച്ചത്. തുടര്‍ന്ന് 1969 ജൂലൈ 9 അര്‍ധരാത്രി മുതല്‍ 14 പ്രധാന വാണിജ്യ ബാങ്കുകള്‍ ദേശസാല്‍ക്കരിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഓര്‍ഡിനന്‍സ് പുറപ്പെടുവിച്ചു. രണ്ടാഴ്ചക്കകം പാര്‍ലമെന്റ് ബാങ്കുകള്‍ ഏറ്റെടുക്കല്‍ നിയമം പാസാക്കുകയും നിയമനിര്‍മാണം 1969 ഓഗസ്റ്റ് ഒമ്പതിന് രാഷ്ട്രപതി അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.
പൊതുമേഖലാ ബാങ്കുകളുടെ കഴിഞ്ഞ അമ്പതു വര്‍ഷത്തെ സംഭാവനകള്‍ വിസ്മയിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു. ജനങ്ങളുടെ വിലപ്പെട്ട സമ്പാദ്യങ്ങള്‍ ബാങ്കുകളില്‍ നിക്ഷേപങ്ങളായി കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെട്ടു. ഇവ രാജ്യത്തിന്റെ വികസനത്തിനായുള്ള സ്രോതസായും ഉപയുക്തമായി. ബാങ്കിംഗ് മേഖലയുടെ സംഭാവനകള്‍ ശ്രദ്ധേയവും പ്രശംസനീയവുമാണെങ്കിലും 1991 ല്‍ സര്‍ക്കാര്‍ സ്വീകരിച്ച നയങ്ങളുടെ ഭാഗമായി പരിഷ്‌കരണമെന്ന പേരില്‍ കഴിഞ്ഞ 25 വര്‍ഷത്തോളമായി ബാങ്കുകളുടെ വിപുലീകരണവും ശാക്തീകരണവും നടത്തുന്നതിന് പകരം ദുര്‍ബലപ്പെടുത്തുന്ന സമീപനങ്ങളാണ് സ്വീകരിച്ചുപോരുന്നത്.
പൊതുമേഖലാ ബാങ്കുകളെ പാര്‍ശ്വവല്‍ക്കരിക്കുന്നതിനുള്ള ബോധപൂര്‍വമായ ശ്രമങ്ങള്‍ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് ഇപ്പോള്‍. വന്‍കിടക്കാര്‍ക്ക് സ്വന്തമായും ശമ്പള വിതരണത്തിനുമുള്ള ബാങ്കുകള്‍ തുടങ്ങുന്നതിന് ലൈസന്‍സ് നല്‍കിക്കൊണ്ട് സ്വകാര്യ കോര്‍പ്പറേറ്റുകള്‍ക്കും വ്യാപാര സ്ഥാപനങ്ങള്‍ക്കും ഈ മേഖലയില്‍ പ്രവേശിക്കുന്നതിന് പൂര്‍ണസ്വാതന്ത്ര്യം നല്‍കിയിരിക്കുകയാണ് കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാര്‍. സ്വകാര്യബാങ്കുകളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും പൊതുമേഖലാ ബാങ്കുകളെ ദുര്‍ബലമാക്കുകയുമെന്നതാണ് പൊതുവായ നയം. പൊതുമേഖലാ ബാങ്കുകളുടെ പ്രധാന വെല്ലുവിളി ആശങ്കാകുലമാം വിധം വര്‍ധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കിട്ടാക്കടങ്ങളാണ്. അത് എല്ലാ അനുപാതങ്ങളുടെയും പരിധി കടക്കുകയും പൊതുമേഖലാ ബാങ്കുകളുടെ സുസ്ഥിരതയ്ക്കും അതിജീവനത്തിനും ഭീഷണി ഉയര്‍ത്തുന്ന നിലയിലേയ്ക്ക് എത്തിച്ചേരുകും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. കിട്ടാക്കട പ്രശ്‌നം പരിഹരിക്കുന്നതിന്, അവ തിരിച്ചുപിടിക്കുന്നതിനുള്ള നടപടികള്‍ക്കു പകരം സര്‍ക്കാര്‍ കോര്‍പ്പറേറ്റുകളെ സഹായിക്കുന്നതിനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്. തല്‍ഫലമായി സര്‍ക്കാരിന്റെ മൂക്കിന് താഴെയുള്ള ഭൂഷന്‍ സ്റ്റീല്‍സ്, ഇലക്‌ട്രോ സ്റ്റീല്‍സ്, അലോക് ഇന്‍ഡസ്ട്രീസ് തുടങ്ങിയ വന്‍ സ്ഥാപനങ്ങളുടെയടക്കം കിട്ടാക്കടങ്ങള്‍ എഴുതിത്തള്ളേണ്ടിവരുന്നു. ഇത് ബാങ്കുകള്‍ക്ക് 83 ശതമാനത്തിലധികം ബാധ്യതയാണ് വരുത്തിവയ്ക്കുന്നത്. ബോധപൂര്‍വം വീഴ്ച വരുത്തിയവര്‍ക്ക് ഒരു കോട്ടവും തട്ടാതിരിക്കാനുള്ള ഉപകരണമായാണ് പാപ്പരത്ത നിയമം ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നത്.
ബാങ്കുകള്‍ ഇപ്പോള്‍ ഒരു പ്രതിസന്ധിഘട്ടത്തിലേയ്ക്ക് കടന്നിരിക്കുകയാണ്. ഒരുഭാഗത്ത് പൊതുജനങ്ങളുടെ ഭീമമായ തുക നിക്ഷേപങ്ങളായി കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെടുകയും മറുവശത്ത് കോര്‍പ്പറേറ്റുകള്‍ക്ക് നല്‍കിയവായ്പകള്‍ നിഷ്‌ക്രിയ ആസ്തിയായി സ്തംഭിച്ചുനില്‍ക്കുകയുമാണ്. അവരില്‍ നിന്ന് വായ്പകള്‍ തിരിച്ചുപിടിക്കുന്നതിന് കര്‍ശനമായ നടപടികള്‍ സ്വീകരിക്കുന്നതിന് പകരം ഒന്നൊന്നായി ഇളവുകള്‍ നല്‍കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ബാങ്കുകളുണ്ടാക്കുന്ന ലാഭം കിട്ടാക്കടത്തിന്റെ പേരില്‍ തിന്നുമുടിക്കപ്പെടുന്നു.
ബാങ്ക് ശാഖകളില്ലാത്ത ആയിരക്കണക്കിന് ഗ്രാമങ്ങളുള്ളപ്പോള്‍ അവിടെ ശാഖകള്‍ ആരംഭിച്ച് ബാങ്കുകളെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയാണ് വേണ്ടത്. പക്ഷേ ബാങ്കുകളുടെ ഏകീകരണം, സംയോജനം, ലയനം എന്നിവയും ശാഖകള്‍ അടച്ചുപൂട്ടലുമൊക്കെയാണ് അവര്‍ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.
2017 ഡിസംബര്‍ വരെയുള്ള കണക്കുകള്‍ പ്രകാരം 9,063 കോര്‍പ്പറേറ്റുകള്‍ വായ്പയെടുത്ത് ബോധപൂര്‍വം വീഴ്ച വരുത്തിയവരാണെന്നും അവര്‍ ബാങ്കുകള്‍ക്കുണ്ടാക്കിയ ബാധ്യത 1,10,050 കോടി രൂപയാണെന്നും ലോക്‌സഭയില്‍ കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാര്‍തന്നെ സമ്മതിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇവര്‍ ബോധപൂര്‍വം വഞ്ചന നടത്തിയവരും ക്രിമിനല്‍ നടപടികള്‍ നേരിടുന്നതിന് അര്‍ഹരുമാണ്. എന്നാല്‍ ഖേദകരമെന്നു പറയട്ടെ പാപ്പരത്ത നിയമത്തിന്റെ ആനുകൂല്യത്തില്‍ അവര്‍ക്ക് ഇളവ് ലഭിക്കുകയും കുറ്റകൃത്യത്തില്‍നിന്നും വായ്പാ ബാധ്യതകളില്‍ നിന്നും ഒഴിവാകുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതിന്റെ ഫലമായി വന്‍ നഷ്ടത്തിന്റെ ആഘാതം ബാങ്കുകള്‍ക്ക് തലയിലേറ്റേണ്ടിവരുന്നു. 2018 മാര്‍ച്ച് 31 ന് അവസാനിച്ച സാമ്പത്തിക വര്‍ഷം 1,50,149 കോടി രൂപ പ്രവര്‍ത്തനലാഭം കൈവരിച്ചിട്ടും ബാങ്കുകളുടെ മൊത്തം നഷ്ടം 85,370 കോടി രൂപയായിരുന്നുവെന്ന് കാണേണ്ടതുണ്ട്. ലാഭത്തില്‍ നിന്ന് കിട്ടാക്കടത്തിലേക്ക് നല്‍കേണ്ടിവന്നത് 2,83,672 കോടി രൂപയായിരുന്നു.
വീഴ്ചവരുത്തിയ കോര്‍പ്പേറ്റുകള്‍ക്ക് മാര്‍ദവമേറിയ ഇത്തരം പരിചരണങ്ങള്‍ ലഭിക്കുമ്പോള്‍ ബാധ്യതകള്‍ മുഴുവന്‍ പാവപ്പെട്ട ഉപഭോക്താക്കളുടെ ചുമലിലാണെത്തുന്നത്. ബാങ്കുകള്‍ക്കുണ്ടായ നഷ്ടം പൊതുജനങ്ങളുടെ നിക്ഷേപങ്ങള്‍ ഉപയോഗിച്ച് നികത്താനാണ് നീക്കം. പൊതുമേഖലാ ബാങ്കുകള്‍ പല തരത്തിലുള്ള കടന്നാക്രമണങ്ങള്‍ നേരിടുന്ന ഈ ഘട്ടത്തില്‍ ബാങ്കിംഗ് ദേശസാല്‍ക്കരണ ദിനത്തിന് വളരെയധികം പ്രാധാന്യമുണ്ട്. രാഷ്ട്ര നിര്‍മ്മാണത്തിന്റെ ഉപകരണമായ പൊതുമേഖലാ ബാങ്കുകള്‍ അതുപോലെ തന്നെ നിലനിന്നേ മതിയാകൂ. പൊതുമേഖലാ ബാങ്കുകളെ സ്വകാര്യവത്കരിക്കുന്നതില്‍ നിന്ന് സര്‍ക്കാരിനെ തടയാന്‍ നമുക്ക് ശക്തമായ പോരാട്ടങ്ങള്‍ നടത്തേണ്ടിവരും, സര്‍ക്കാരിന്റെ വിവേകശൂന്യമായ ഈ നീക്കത്തിനെതിരായ പോരാട്ടത്തില്‍ ഒരു ത്യാഗവും അധികമാവില്ല.

(എഐബിഇഎ ജനറല്‍
സെക്രട്ടറിയാണ് ലേഖകന്‍)