Tuesday
10 Dec 2019

‘നന്മകളുടെ മൊഹബ്ബത്ത്’

By: Web Desk | Sunday 1 September 2019 7:58 AM IST


ഡോ: ജവഹര്‍ലാല്‍ പി എം

ലൗകിക വ്യാപാരങ്ങളില്‍ യാന്ത്രികമായി ഇടപെടുന്ന മനസ്സിന്റെ പ്രക്ഷുബ്ധതയെ വായിച്ചെടുക്കുക പ്രയാസമാണ്. കൗമാര കാലഘട്ടത്തില്‍ മനസിന്റെ വേലിയേറ്റങ്ങളെ അടക്കി നിര്‍ത്തണമെങ്കില്‍ ചുറ്റുപാടിലും നിറയെ കരുതല്‍ വേണം. അങ്ങനെ കാവലില്ലാത്തവര്‍ക്ക് ചെറുതും വലുതുമായ തെറ്റുകള്‍ സംഭവിക്കുന്നു. ഈ അണ്ഡകടാഹവും മനുഷ്യ കുലവും നിലനില്ക്കുന്നേടത്തോളം അത് തുടര്‍ന്നു കൊണ്ടേയിരിക്കും. ആയിരം നന്മകള്‍ കൊണ്ട് പ്രതിരോധിച്ചാലും ഒരൊറ്റ തിന്മയുടെ കുറ്റബോധത്തിന്റെ അനുരണനങ്ങളെ ധൂമീകരിക്കാന്‍ കഴിയില്ലെന്നുള്ള തിരിച്ചറിവിന്റെ നിസ്സഹായ ഭാണ്ഡം പേറുന്നവരാണ് മനുഷ്യരില്‍ ബഹുഭൂരിപക്ഷവും. അത്തരത്തിലുള്ള നിസ്സഹായാവസ്ഥയെയും പ്രണയിക്കാന്‍ കഴിയുമ്പോഴാണ് നമ്മുടെ ഉള്ളിന്റെയുള്ളിലെ മൊഹബ്ബത്ത് ഉണരുകയുള്ളുവെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്ന ഒന്നാണ് ബേനസീര്‍ നിര്‍മ്മാണവും, ഷാനു സമദ് തിരക്കഥയും, സംവിധാനവും നിര്‍വഹിച്ച ‘മൊഹബ്ബത്തിന്‍ കുഞ്ഞബ്ദുള്ള’ എന്ന ട്രാവലോഗ് സിനിമ. 40 വര്‍ഷം മുന്‍പ് ഭി വണ്ടിയിലേക്ക് കള്ളവണ്ടി കയറിയ കുഞ്ഞബ്ദുള്ള നന്മയുടെ ഒരാള്‍രൂപം എന്നതിന്നപ്പുറം, മനുഷ്യ മനസ്സിന്റെ ഉള്ളറകളിലേക്ക് അകക്കണ്ണു കൊണ്ട് സഞ്ചരിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന വ്യക്തിയുമാണ്. മനുഷ്യന്റെ ബാഹ്യവും, ആന്തരീകവുമായ സങ്കീര്‍ണ്ണതകളെ ലഘൂകരിക്കുന്ന വ്യക്തികളോട് നമുക്കെപ്പോഴും ആദരവുതോന്നും. ആ വ്യക്തിയെ അനുകരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യും. അത്തരത്തില്‍ നമുക്ക് ആദരവ് തോന്നുന്ന നിരവധി കഥാപാത്രങ്ങള്‍ നിരന്നു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു സിനിമയാണ് ‘മൊഹബ്ബത്തിന്‍ കുഞ്ഞബ്ദുള്ള.’ ആ നന്മകളുടെ പരമ്പരയെ മുന്നില്‍ നിന്നു നയിക്കുന്ന നായക കഥാപാത്രമായാണ് ഷാനു കുഞ്ഞബ്ദുള്ള (ഇന്ദ്രന്‍സ്)യെ പ്രേക്ഷക ഹൃദയങ്ങളില്‍ പ്രതിഷ്ഠിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നത്.
പട്ടിണി മാറ്റാന്‍ മാനം വില്‍ക്കേണ്ടി വരുന്ന തെരുവിന്റെ മക്കളെ നെഞ്ചോടു ചേര്‍ക്കുന്ന പിതൃതുല്യന്‍, ദുരഭിമാനക്കൊല നടത്തുന്ന ക്വട്ടേഷന്‍ സംഘത്തില്‍ നിന്നും, കമിതാക്കളെ രക്ഷിക്കുന്ന മനുഷ്യ സ്‌നേഹി, കഞ്ചാവ് മാഫിയയെ പുതിയ ജീവിതോപാധി പഠിപ്പിക്കുന്ന അധ്യാപകന്‍, കുടിവെള്ള ക്ഷാമം തീര്‍ക്കാന്‍ പുതിയ സാങ്കേതിക വിദ്യ കണ്ടെത്തുന്ന സോഷ്യല്‍ ആക്ടിവിസ്റ്റ്, അനാഥകള്‍ക്ക് കാരുണ്യം ചൊരിയുന്ന മനുഷ്യ സ്‌നേഹി…. ഒരു സാമൂഹ്യ സേവന മാന്ത്രികനായി കുഞ്ഞബ്ദുള്ളയെ കാണുന്ന പ്രേക്ഷകര്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ യാത്രയിലെ ആഗ്രഹം സഫലമാകണേയെന്ന് അറിയാതെ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു പോകും. 40 വര്‍ഷത്തെ ബോംബെയിലെ വാസത്തിന് ശേഷം കുഞ്ഞബ്ദുള്ള കേരളത്തിലേക്ക് യാത്ര തിരിക്കുന്നത് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ഒരാളെത്തേടിയാണെന്ന് കഥാരംഭത്തില്‍ നമുക്ക് കാട്ടിത്തരുന്നുണ്ട് കഥാകാരന്‍. 40 വര്‍ഷം മുന്‍പ് സൂക്ഷിച്ച ഒരു ഫോട്ടോയും, പത്ര വാര്‍ത്തയും കൊണ്ടാണ് കുഞ്ഞബ്ദുള്ള യാത്ര തുടങ്ങുന്നതും, തുടരുന്നതും. കുഞ്ഞബ്ദുള്ളയെപ്പോലെ നന്മയുടെ വസന്തകാലം തീര്‍ക്കുന്ന നിരവധി കഥാപാത്രങ്ങള്‍ ഈ ചിത്രത്തില്‍ ഇടം പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. നിലനില്പിനു വേണ്ടി മാത്രം ചില തരികിടകള്‍ ചെയ്യുമ്പോഴും, മനസ്സില്‍ നിറയെ നന്മകള്‍ സൂക്ഷിക്കുന്ന ഓട്ടോ ഡ്രൈവര്‍ സുരേഷ് (പ്രേംകുമാര്‍), കാന്‍സര്‍ രോഗികളെ പരിചരിക്കുന്നത് ജീവിത വ്രതമാക്കിയ ലത (അനു ജോസഫ്), സ്വയം ഇരുട്ടില്‍ പെട്ട് ജീവിത പ്രതിസന്ധികളുമായി യുദ്ധം ചെയ്യുമ്പോഴും വീണ്ടുമൊരു ഇര കൂടി സമൂഹത്തില്‍ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടരുതെന്ന ഉറച്ച മനസ്സുമായി ജീവിക്കുകയും, വിവാഹ തട്ടിപ്പു വീരന്മാരുടെ മുഖം മൂടികള്‍ വലിച്ചു കീറുകയും ചെയ്യുന്ന രജനി (രചന നാരായണന്‍കുട്ടി), സ്വന്തം വ്യക്തിത്വ വൈകല്യങ്ങളുടെ നിസ്സഹായാവസ്ഥയില്‍ തളര്‍ന്നു വീഴുമ്പോഴും, നന്മയുടെ നിറകുടം ഉള്ളിലൊളിപ്പിക്കുകയും, ഒരു നിര്‍ണ്ണായക ഘട്ടത്തില്‍ പുറംതോട് പൊട്ടിച്ച് പുറത്തെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഡാന്‍സര്‍ കണ്ണന്‍ (ശ്രീജിത്ത് രവി ), മദ്യപാനിയില്‍ മറ്റാരേക്കാളും നന്മയുള്ള ഒരു നല്ല മനുഷ്യന്‍ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടെന്നു പഠിപ്പിക്കുന്ന നടന്‍ ബിനു അടിമാലിയുടെ കഥാപാത്രം, ദൈവം തന്ന വെള്ളത്തിനു പണം വാങ്ങിയാല്‍ ഉപ്പയുടെ ആത്മാവ് പൊറുക്കില്ലെന്ന് വിളംബരം ചെയ്യുന്ന അബ്ദുല്ല (ലാല്‍ ജോസ്), അഗതികളുടെ സംരക്ഷണം ജീവിത വ്രതമാക്കിയ ഉപ്പയും, മകനും (രണ്ടും രണ്‍ജി പണിക്കര്‍ ), പഴയ ബാല്യകാല സഖിയെത്തേടിയെത്തിയ പഥികന് സാന്ത്വന സ്പര്‍ശവും വഴികാട്ടിയുമായി മാറുന്ന ഹലീമ (പഴയ കാല നായിക അംബിക ), കുഞ്ഞബ്ദുള്ളയുടെ നിഴലാകാന്‍ കൊതിച്ച് ഒപ്പം കൂടി നന്മകള്‍ക്കൊപ്പം മാത്രം നിലകൊള്ളുന്ന റെനീഷ് (ബാലു വര്‍ഗീസ്), കുഞ്ഞബ്ദുള്ളയുടെ യാത്രാമധ്യേ സഹായഹസ്തവുമായി കടന്നു വരുന്ന ചെറുപ്പക്കാര്‍ (ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തതെന്ന് സമൂഹം ആക്ഷേപിക്കുന്ന തൊഴിലില്ലായ്മകളുടെ ഇരകളായ ഇവര്‍ തന്നെയാണ് പ്രളയ കേരളത്തെ രക്ഷിച്ചതെന്ന് ജനസാക്ഷ്യം മലയാളക്കര നേരത്തെ രേഖപ്പെടുത്തിയതാണല്ലോ ), യഥാര്‍ഥ വിപ്ലവകാരികള്‍ എന്നും തിരശ്ശീലക്കു പുറകിലായിരുന്നെന്ന സത്യം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്ന മറ്റൊരു സഖാവ് അച്ചുതാനന്ദന്‍….. തുടങ്ങി എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത നന്മയുടെ വക്താക്കളെ പ്രേക്ഷക സമൂഹത്തിന്റെ മുന്നിലെത്തിച്ച ഒരു മലയാള ചിത്രം മുന്‍പ് ആവിഷ്‌ക്കരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്നു വേണം കരുതാന്‍. അതോടൊപ്പം നമ്മുടെ ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിലെ സദാചാര പോലീസ് പല തവണ വേട്ടയാടപ്പെടുന്നുമുണ്ട് ഈ സിനിമയില്‍. ഈ നന്മയാത്രയെയും പരിസരങ്ങളെയും, കാലത്തെയും മനോഹരമായി ഒപ്പിയെടുക്കുന്ന അന്‍സൂറിന്റെ ക്യാമറ, മനം തുടിപ്പിക്കുന്ന ബിജിബാലിന്റെ പശ്ചാത്തല സംഗീതം, ഹിഷാം അബ്ദുള്‍ വഹാബും, ഷാജഹാന്‍ ഒരുമനയൂരും ചേര്‍ന്നൊരുക്കിയ മനോഹരമായ ഹിന്ദി ടൈറ്റില്‍ ഗാനം, ബാപ്പു വെള്ളിപ്പറമ്പും, ഷഹബാസ് അമനും ചേര്‍ന്നൊരുക്കിയ മധുര ഗാനം, ജഗ ഗോപിയുടെ വരികളെടുത്ത് വിദ്യാധരന്‍ മാസ്റ്ററും, ഷാഹിറും ചേര്‍ന്നു പാടുന്ന മറ്റൊരു ഗാനം….. എന്നിവ ഏതൊരു സിനിമാ ഗാനത്തെയും വെല്ലുവിളിക്കാവുന്ന തേനും, വയമ്പും ഒന്നിച്ചു ചേര്‍ത്തവയാണ്. പൂര്‍ണ്ണതയെന്നു കരുതുന്ന പലതിലും, അപൂര്‍ണ്ണതകള്‍ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നതു പോലുള്ള ചില പോരായ്മകളൊക്കെ ഇഴ കീറി പരിശോധിച്ചാല്‍ ഈ സിനിമയിലും കണ്ടെത്താന്‍ കഴിഞ്ഞേക്കും. ആയിരം നന്മകളുള്ള കുഞ്ഞബ്ദുള്ളയ്ക്ക് കഥാന്ത്യത്തില്‍ വെളിപ്പെട്ടു വരുന്ന ഞെട്ടിത്തരിച്ചു പോകാവുന്ന ഒരു തിന്മയ്ക്ക് പ്രേക്ഷകര്‍ മാപ്പു കൊടുക്കുന്നതു പോലെ ഈ ചെറിയ ചിത്രീകരണ പിഴവുകള്‍ക്കും നമുക്ക് മാപ്പു കൊടുക്കാം. ആലപ്പുഴയിലെ സ: പിള്ളയുടെ വായിടിത്തത്തിന്റെ ചിത്രീകരണ ധാരാളിത്തം, കുഞ്ഞബ്ദുള്ളയുടേയും, ബാല്യകാല സഖിയുടേയും കുട്ടിക്കാലത്തെ പ്രായാന്തരവും, 40 വര്‍ഷത്തിനു ശേഷമുള്ള പ്രായാന്തരത്തില്‍ പ്രേക്ഷകന് തോന്നിയേക്കാവുന്ന വൈരുധ്യം, ബസ് ഗാന രംഗത്തിലെ യാത്രികരുടെ അല്‍പ്പം അമിതാഭിനയം എന്നിങ്ങനെ കഥയുടെ ഒഴുക്കിനെയോ, ഗതിയേയോ ബാധിക്കാത്ത നിസ്സാര പിഴവുകളാണിവ. ഒരു വഴിപോക്കന്‍ മുതല്‍, ബസ് യാത്രക്കാര്‍, തൊഴിലാളികള്‍, പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങള്‍, കേന്ദ്ര കഥാപാത്രങ്ങള്‍ വരെയുള്ളവര്‍ മത്സരിച്ചഭിനയിക്കുകയാണോ എന്നു തോന്നിപ്പോകും. ഒരു അഭിനയപ്പിഴവോ, സംഭാഷണപ്പിഴവോ കാത്തിരിക്കുന്ന ഏതൊരു നിരൂപക പ്രേക്ഷകനും തോറ്റുപോകും ഈ മികവിനു മുന്നില്‍.
ഇതൊക്കെയാണെങ്കിലും, നല്ല പ്രേക്ഷകര്‍ ഇപ്പോഴും ഉറങ്ങുകയാണ്. ഒരു ട്രാവലോഗ് സിനിമയെ സ്വീകരിക്കാനുള്ള മടിയും, അതോ നന്മയുടെ മൂര്‍ത്തീഭാവമാകാനുള്ള യോഗ്യത സൂപ്പര്‍ താരത്തിനു മാത്രമേയുള്ളുവെന്ന ധാരണയും മലയാള പ്രേക്ഷകന്‍ തിരുത്തണമെന്ന് ഈ സിനിമ വിളംബരം ചെയ്യുന്നു. നന്മയുടെ പൂമരമാകുന്നതോടൊപ്പം ഒരു പച്ച മനുഷ്യനായ കുഞ്ഞബ്ദുള്ളയിലുള്ള പൂര്‍വ്വകാല തിന്മയുടെ ഒരംശം നമ്മുടെയൊക്കെ ഉള്ളില്‍ കുടികൊള്ളുന്നുണ്ടെന്ന സത്യവും, കുറ്റബോധവും ഇത്തരം സിനിമകളില്‍ നിന്ന് പ്രേക്ഷകരെ അകറ്റുന്നുണ്ടോയെന്ന് അന്വേഷിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. സിനിമയെ, സിനിമയായിത്തന്നെ പ്രേക്ഷകന്‍ കാണുമ്പോഴാണ് നൂറുകണക്കിന് ദിനരാത്രങ്ങള്‍ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്ത് സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ നെയ്‌തെടുത്ത ചലച്ചിത്ര പ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്ക് സംതൃപ്തിയുണ്ടാവുന്നത്. അതാണ് സിനിമയെ സ്‌നേഹിക്കുന്നവര്‍ അവര്‍ക്ക് കൊടുക്കേണ്ട മൊഹബ്ബത്ത്.