പി കെ സബിത്ത്

June 10, 2020, 3:15 am

സമാന്തര കലാലയങ്ങളിലെ അധ്യാപകരും കൊറോണക്കാലവും

Janayugom Online

സാമൂഹിക ജീവിതത്തില്‍ പ്രതിസന്ധികള്‍ സ്വാഭാവികമാണ്. പല ഘട്ടങ്ങളിലും മനുഷ്യന്‍ വരുത്തിവച്ചതും അല്ലാത്തതുമായ പ്രതിസന്ധികളെ അഭിമുഖീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. കൊറോണവൈറസിന്റെ വ്യാപനം കേവലം പ്രതിസന്ധി എന്നതിനപ്പുറം അനിശ്ചിതത്വം കൂടിയാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്. ഭാവിജീവിതക്രമത്തെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ ആസൂത്രണം നടത്താന്‍ വയ്യാത്തവിധം അത് മാനവരാശിയെ മുഴുവന്‍ നിശ്ചലമാക്കി. കൊറോണ വ്യാപനം എല്ലാവരെയും ബാധിക്കും എന്ന് സാമാന്യവല്കരിച്ച് നമുക്ക് പറയാന്‍ കഴിയുമെങ്കിലും സമൂഹത്തിലെ ചില വിഭാഗങ്ങളെ അത് ശരിക്കും ഉലച്ചുകളഞ്ഞു. വടക്കന്‍ കേരളത്തില്‍ വ്യാപകമായ സമാന്തര വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിലെ ജീവനക്കാരുടെ ഇന്നത്തെ അവസ്ഥ വളരെ ദയനീയമാണ്.

ഒരു പതിറ്റാണ്ടുകാലമായി സമാന്തര വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ പ്രഭാവം കുറഞ്ഞുവരികയായിരുന്നു. ഇത്തരം വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ ഒരു കാലത്ത് വിദ്യാര്‍ത്ഥികളെക്കൊണ്ട് നിറഞ്ഞുകവിഞ്ഞതായിരുന്നു. തട്ടിമുട്ടി പത്താംതരം വിജയിച്ചവര്‍ സമാന്തര കലാലയങ്ങളില്‍ എത്തുന്നതോടെ വസ്തുനിഷ്ഠവും സവിശേഷവുമായ ബോധനരീതിയിലൂടെയാണ് കടന്നുപോയിട്ടുള്ളത്. മിക്ക സമാന്തര വിദ്യാലയങ്ങളും ഒരു മാതൃകാ ബോധനരീതി പിന്തുടര്‍ന്നിരുന്നു. അത് പലപ്പോഴും വിദ്യാര്‍ത്ഥികേന്ദ്രീകൃതം എന്നതിനെക്കാള്‍ അധ്യാപക‍ കേന്ദ്രീകൃതമായിരുന്നു. വിദ്യാര്‍ത്ഥി‍ സൗഹൃദമായ അന്തരീക്ഷം സമാന്തര കലാലയങ്ങളുടെ രീതിശാസ്ത്രമായിരുന്നില്ല. എങ്കില്‍പോലും ഇവിടെ പഠിച്ച ഒരു വലിയ വിഭാഗം വിദ്യാര്‍ത്ഥികളും ഉയര്‍ന്ന മാര്‍ക്ക് നേടി വിജയിക്കുന്ന ചരിത്രങ്ങള്‍ ആവര്‍ത്തിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

ഉന്നത ബിരുദമുള്ളവര്‍ മുതല്‍ പത്താം ക്ലാസ് മാത്രം യോഗ്യതയുള്ള അധ്യാപകര്‍ വരെ ഇവിടെ അധ്യാപനം കൊണ്ട് ഇന്ദ്രജാലം തീര്‍ത്തു. മലബാറിലെ പല സര്‍ക്കാര്‍ കലാലയങ്ങളിലുള്ളതിന്റെ ഇരട്ടിയിലധികം വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ സമാന്തര കലാലയങ്ങളില്‍ നിന്നും പഠിച്ച് പുറത്തിറങ്ങി. ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്ത് ഒരു മുഖ്യധാരാ സംവിധാനം തന്നെയായി ഇവ പരിണമിച്ചു. ഇവിടെ പഠിച്ചവരും പഠിപ്പിച്ചവരുമെല്ലാം സര്‍ക്കാര്‍ മേഖലയിലും സ്വകാര്യ മേഖലയിലും ഉന്നതമായ സ്ഥാനങ്ങളില്‍ എത്തിയെങ്കിലും പഠിപ്പിച്ച അധ്യാപകരില്‍ ഒരു ന്യൂനപക്ഷം സമാന്തര കലാലയം എന്ന മായിക ലോകത്തിനകത്തു പെട്ടുപോയി. സമാന്തര കലാലയങ്ങള്‍ ഒരു ശാശ്വത സംവിധാനമായിരുന്നില്ല എന്ന കാര്യം അവരില്‍ പലരും വിസ്മരിച്ചു. അധ്യാപകരില്‍ പലരുടെയും പില്‍ക്കാല ജീവിതത്തെ സമാന്തര കലാലയങ്ങളുടെ തകര്‍ച്ച കാര്യമായി ബാധിച്ചു.

കാലത്തിന്റെ മാറ്റങ്ങള്‍ക്കനുസരിച്ച് വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്ത് നൂതന പ്രവണതകളും കാഴ്ചപ്പാടുകളും ഉണ്ടായി. കാലത്തിന്റേതായ ചടുലമായ മാറ്റങ്ങള്‍ സമാന്തര വിദ്യാലയങ്ങള്‍ പലപ്പോഴും ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ വിസമ്മതിച്ചു. അധ്യാപനത്തിലും ഭരണസംവിധാനത്തിലും കോഴ്സുകളിലുമെല്ലാം പാരമ്പര്യത്തെ അവര്‍ മുറുകെ പിടിച്ചു. എന്നാല്‍ സമൂഹത്തിന്റെ ആവശ്യം അതായിരുന്നില്ല എന്ന കാര്യം തിരിച്ചറിയാന്‍ അവര്‍ വൈകിയതുകാരണം സമാന്തര കലാലയങ്ങളിലേക്കുള്ള വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുടെ വരവ് ഗണ്യമായി കുറഞ്ഞു. ലോകത്തുതന്നെ പ്രൊഫഷണല്‍ കോഴ്സുകളുടെ പ്രാധാന്യം വര്‍ധിച്ചതും പരമ്പരാഗത ബിരുദ കോഴ്സുകളില്‍ ചേര്‍ന്ന് പഠിക്കുന്ന വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുടെ എണ്ണം കുറഞ്ഞതും സമാന്തര കലാലയങ്ങള്‍ നാമാവശേഷമാകാന്‍ കാരണമായി.

കോഴിക്കോട് ജില്ലയിലെ ഒരു പ്രമുഖ സമാന്തര വിദ്യാലയം പതിറ്റാണ്ടുകളോളം മികച്ച നിലയില്‍ നടത്തിയ ടി കെ സാവിത്രി പറയുന്നു “ആരെയും മോഹിപ്പിക്കുന്ന ഉയര്‍ച്ചയിലൂടെ കടന്നുപോയവരാണ് ഞങ്ങള്‍. പക്ഷെ പ്രതിസന്ധി മുന്നില്‍ കാണുമ്പോഴും നോക്കിനില്‍ക്കാന്‍ മാത്രമേ ഞങ്ങള്‍ക്ക് സാധിച്ചുള്ളു. കാലോചിതമായ ഒരു മാറ്റവും ഈ മേഖലയില്‍ കൊണ്ടുവരാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. മാറ്റങ്ങള്‍ ഉള്‍ക്കൊണ്ട് പദ്ധതികള്‍ ആവിഷ്കരിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ ഒരു തകര്‍ച്ച നേരിടില്ലായിരുന്നു.” സമാന്തര കലാലയങ്ങളുടെ മാത്രമായ ബോധനരീതി ശാസ്ത്രമനുസരിച്ച് മികച്ച നിലയില്‍ ക്ലാസുകള്‍ കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്ന അധ്യാപക സമൂഹം അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. അവരെയെല്ലാം സംരക്ഷിക്കുന്നതിനു വേണ്ടി സ്കൂള്‍ കുട്ടികള്‍ക്കുള്ള കോച്ചിംഗ് ക്ലാസുകള്‍ നടത്തിയാണ് അല്പമെങ്കിലും പ്രതിസന്ധികളെ മറികടക്കാന്‍ കഴി‌ഞ്ഞത്. കൊറോണ വ്യാപനവും അനിശ്ചിതത്വവും ആ പ്രതീക്ഷയും ഇല്ലാതാക്കി.

ഏതാനും മാസങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ് വരെ ഒരു മധ്യവര്‍ഗ സര്‍ക്കാര്‍ ഉദ്യോഗസ്ഥനെ പോലെ സമൂഹത്തില്‍ വിഹരിച്ച സമാന്തര വിദ്യാലയങ്ങളിലെ അധ്യാപകര്‍ ഇപ്പോള്‍ അവര്‍ക്ക് ഒട്ടും പരിചയമില്ലാത്ത ചില തൊഴില്‍ മേഖലയില്‍ ജോലി ചെയ്യാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതരായിരിക്കുകയാണ്. ഒരു തൊഴില്‍ മേഖല എന്ന നിലയില്‍ സുരക്ഷിതമായ ഇടമല്ല സമാന്തരകലാലയങ്ങള്‍ എന്ന കാര്യം മുമ്പേ തെളിയിക്കപ്പെട്ട വസ്തുതയാണ്. ഇതിന്റെ ദൃഷ്ടാന്തമായി മലബാറിലെ ഒരു സമാന്തര പാഠശാലയിലെ അധ്യാപകന്റെ അനുഭവം ആരെയും നൊമ്പരപ്പെടുത്തും. നാട്ടിലെതന്നെ അറിയപ്പെടുന്ന ജീവശാസ്ത്രം അധ്യാപകനായിരുന്നു നാണു മാസ്റ്റര്‍. പാഠശാലയിലാണെങ്കില്‍ എല്ലാ കാര്യത്തിലും അവസാന വാക്കായിരുന്നു ഇദ്ദേഹം. ഇന്റര്‍നെറ്റും സ്മാര്‍ട്ട് ക്ലാസ് മുറിയൊക്കെ വരുന്നതിനും എത്രയോ കാലം മുമ്പ് വിവിധ വര്‍ണങ്ങളിലുള്ള ചോക്കുമായി ക്ലാസിലേക്ക് വരുന്ന നാണുമാസ്റ്ററെ ക്ലാസിലിരുന്ന ഒരു വിദ്യാര്‍ത്ഥി‍ പോലും മറക്കില്ല.

ചിത്രം വരയ്ക്കുന്നതിലുള്ള പാടവവും ക്ലാസ് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിലുള്ള സവിശേഷ നൈപുണിയും കൊണ്ട് ഇദ്ദേഹം ജീവശാസ്ത്രത്തെ അനുഭവ പാഠങ്ങളാക്കി മാറ്റും. ഇത്തരം അധ്യാപകര്‍ക്കെല്ലാം പ്രവൃത്തിയിലും സമീപനത്തിലുമുണ്ടായിരുന്ന അച്ചടക്കം കുട്ടികളില്‍ ഭയം കലര്‍ന്ന ഒരു ബഹുമാനം ഉണ്ടാക്കിയെടുത്തു. ഈ ഒരു പ്രതീതി സൃഷ്ടിക്കുന്നതുകൊണ്ട് തന്നെ കുട്ടികളില്‍ ഭൂരിഭാഗവും പഠനം ഒരു അനിവാര്യതയായി കൊണ്ടുനടന്നു. ഒരു ചുളിവുപോലുമില്ലാത്ത തൂവെള്ളവസ്ത്രമണിഞ്ഞ് ക്ലാസിലേക്ക് കയറി വരുന്ന നാണുമാസ്റ്റര്‍ കാലത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്കില്‍ ശരിക്കും പാര്‍ശ്വവല്ക്കരിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു. പില്‍ക്കാലത്ത് ഇദ്ദേഹത്തെ ശിഷ്യന്മാര്‍ കണ്ടത് ഒരു കൈലിയുമുടുത്ത് സിമന്റ് ചാക്ക് തലയിലേന്തി നടന്നു പോകുന്ന ചുമട്ട് തൊഴിലാളിയായാണ്. സമാന്തര വിദ്യാലയങ്ങളിലെ ജീവനക്കാര്‍ക്ക് നേരിടേണ്ടിവരുന്ന അരക്ഷിതാവസ്ഥയ്ക്ക് ദീര്‍ഘകാലത്തെ ചരിത്രമുണ്ട്.

ഇപ്പോള്‍ ഇത്തരം വിഷയങ്ങള്‍ കൂടുതല്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെടാന്‍ കാരണം ഈ മേഖലയില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന നിരവധി പേര്‍ക്ക് തൊഴില്‍ നഷ്ടങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകുന്നു എന്നതാണ്. മുന്ന് പതിറ്റാണ്ടിലധികം ഈ മേഖലയില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന എലത്തുര്‍ സ്വദേശിയായ സ‍ഞ്ജീവന്‍ പറയുന്നു “വലിയ പ്രതിസന്ധിയാണ് നേരിടുന്നത്. ആരും തിരിഞ്ഞു നോക്കാനില്ലാത്ത അവസ്ഥ. അസംഘടിത മേഖലയായതുകൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ ദൈന്യതകളൊന്നും പുറത്തറിയുന്നില്ല. ആയിരക്കണക്കിന് വരുന്ന ശിഷ്യന്മാര്‍ മാത്രമാണ് ഇപ്പോഴുള്ള സമ്പത്ത്. അന്ന് ബിരുദാനന്തര ബിരുദമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് ഈ മേഖലയിലെത്തി പഠിപ്പിക്കുന്നതില്‍ ഒരു സുഖം കണ്ടെത്തി. അധ്യാപകരുമായി നല്ല ബന്ധങ്ങള്‍ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍. അതിനിടയില്‍ കാലം കടന്നുപോയതറിഞ്ഞില്ല. ഇപ്പോള്‍ തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോഴാണ് മനസിലാകുന്നത് വിഡ്ഢിയുടെ ഒരു ലോകത്തായിരുന്നു എന്ന്” മറ്റൊരു അധ്യാപകനായ സി സതീശന്‍ പറയുന്നു.

“ഞങ്ങള്‍ ഈ മേഖലയിലുള്ളവര്‍ പരസ്പരം ദൈന്യതകള്‍ പങ്കുവയ്ക്കന്നു. ജീവിതം മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോകാന്‍ മറ്റൊരു മാര്‍ഗവും ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ ഇപ്പോള്‍ കടലില്‍ മത്സ്യബന്ധനത്തിനു പോകുകയാണ്. എല്ലാ തൊഴില്‍ മേഖലയിലും എന്തെങ്കിലും സംരക്ഷണത്തിന്റേതായ കവചമുണ്ട്. പക്ഷേ പാരലല്‍ കോളജ് അധ്യാപകര്‍ക്ക് ഒന്നുമില്ല. ക്ഷേമനിധി പോലും ഞങ്ങള്‍ക്ക് അന്യമാണ്.” ദീര്‍ഘകാലമായി ഈ രംഗത്ത് അധ്യാപനം നടത്തുന്ന ഇ പി പ്രഭാകരന്‍ പറയുന്നു “അധ്യാപനം ഒരു ശീലത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറിയതാണ്. ഇപ്പോഴാണെങ്കില്‍ പ്രായമൊക്കെ കൂടി. അതുകൊണ്ട് തന്നെ കായികമായ അധ്വാനത്തിനു പോയാലും ആരും കൂടെ നിര്‍ത്താന്‍ പോലും മടിക്കും. എങ്കില്‍ ജീവിതമല്ലെ മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോയല്ലെ പറ്റു. മറ്റെന്തെങ്കിലും വഴി കണ്ടെത്തണം.” വടകരയിലെ പാരലല്‍ കോളജ് രംഗത്ത് അധ്യാപകനായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന പി എം രാജന്‍ തന്റെ അനുഭവം പങ്കുവയ്ക്കുന്നു.

“വലിയൊരു വിഭാഗം അഭ്യസ്തവിദ്യരായ ആളുകളുടെ തൊഴില്‍ മേഖലയാണിത്. ഇപ്പോള്‍ കെട്ടിടത്തിന്റെ വാടകപോലും കൊടുക്കാന്‍ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയാണ്. സര്‍വകലാശാലയുടെ അംഗീകാരമുള്ള കലാലയങ്ങളില്‍ കുട്ടികള്‍ ലക്ഷങ്ങള്‍ നല്കിയാണ് ബിരുദ കോഴ്സുകള്‍ക്കു പോലും ചേരുന്നത്. എന്നാല്‍ സമാന്തര കലാലയങ്ങളുടെ അവസ്ഥ അതല്ല. ഇടത്തരം സാമ്പത്തിക സ്ഥിതിയിലും താഴെയുള്ളവരായിരിക്കും ഭൂരിഭാഗവും. അവരില്‍ നിന്നുള്ള വരുമാനം കൊണ്ടാണ് സ്ഥാപനം നടത്തിക്കൊണ്ടു പോകുന്നത്. ഇപ്പോള്‍ അതെല്ലാം പൂര്‍ണമായും നിലച്ചിരിക്കുകയാണ്.” ഇത്തരത്തില്‍ നിരവധി അധ്യാപകരും ഇതര ജീവനക്കാരും ഈ മേഖലയില്‍ കടുത്ത പ്രതിസന്ധിയാണ് നേരിടുന്നത്. ഈ മേഖലയിലുള്ളവര്‍ അനുഭവിക്കുന്ന പ്രതിസന്ധി തരണം ചെയ്യാന്‍ കാലോചിതമായ ചില പദ്ധതികള്‍ നടപ്പിലാക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. സമാന്തര കലാലയങ്ങളെ പൂര്‍വകാല പ്രൗഢിയോടെ തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരിക അസാധ്യമാണ്.

ഒരു കാലഘട്ടത്തിലെ വിദ്യാഭ്യാസ രംഗത്തുണ്ടായ വിടവ് നികത്തുകയായിരുന്നു ഇത്തരം കലാലയങ്ങള്‍ ചെയ്തത്. ഇന്നത്തെ സമൂഹം പതിറ്റാണ്ടു മുമ്പുള്ള വിദ്യാഭ്യാസ രംഗത്തുണ്ടായ പ്രശ്നങ്ങളെയല്ല അഭിമുഖീകരിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ സമാന്തര വിദ്യാലയങ്ങളെ പഴയപടിയോ പുതിയ രീതിയിലോ പുനഃസൃഷ്ടിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്നത് അഭികാമ്യമല്ല. അധ്യാപനത്തിന്റെ മഹത്വം മാത്രം ഉള്‍ക്കൊണ്ട് സ്വന്തം പ്രായം പോലും വിസ്മരിച്ച് ഈ മേഖലയില്‍ ജീവിതം സമര്‍പ്പിച്ച അധ്യാപകസമൂഹമുണ്ട് എന്ന കാര്യം ഒരിക്കലും മറക്കാന്‍ കഴിയില്ല. അവരെയെല്ലാം സംരക്ഷിക്കേണ്ട കടമ ഈ സമൂഹത്തിനുണ്ട്. അധ്യാപനത്തില്‍ മാത്രം ആനന്ദം കണ്ടെത്തി വാര്‍ദ്ധക്യംപോലും മറന്ന് ക്ലാസുകളില്‍ നിറഞ്ഞുനിന്നവര്‍ സമൂഹത്തില്‍ നിന്നും ബഹിഷ്കൃതരാവാന്‍ പാടില്ല. പാര്‍ശ്വവല്ക്കരിക്കപ്പെട്ട വിദ്യാര്‍ത്ഥികളും അധ്യാപകരും എന്ന ഒരു സമീപനമായിരുന്നു ഈ മേഖലയോട് സമൂഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നത്.

എന്നാല്‍ മുഖ്യധാരയില്‍ നിന്നുകൊണ്ട് ഉന്നത ഉദ്യോഗസ്ഥരെയും പ്രൊഫഷണലുകളെയും വാര്‍ത്തെടുത്തുകൊണ്ട് സമൂഹത്തില്‍ നിര്‍ണായക സ്ഥാനം ഇത്തരം കലാലയങ്ങള്‍ അടയാളപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ സമാന്തര കലാലയങ്ങള്‍ വിജയിച്ച പ്രസ്ഥാനമായിരുന്നു എന്നു വേണം വിലയിരുത്താന്‍. അതിനുവേണ്ടി ജീവിതത്തിന്റെ മുഖ്യ പങ്കും ഇവിടെ സമര്‍പ്പിച്ച അധ്യാപകര്‍ക്ക് പ്രത്യേകിച്ച് പ്രായാധിക്യമുള്ളവര്‍ക്ക് ഒരു പുതിയ മേഖല കണ്ടെത്താന്‍ കഴിയില്ല. സമാന്തര മേഖലയില്‍ നാമമാത്രമായെങ്കിലും സാന്നിധ്യമുള്ള പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ ഇത്തരം കാര്യങ്ങള്‍ സര്‍ക്കാരിന്റെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെടുത്തണം. ദീര്‍ഘകാലമായി സമാന്തര കലാലയങ്ങളെ മാത്രം ആശ്രയിച്ചവര്‍ക്ക് തൊഴില്‍ നഷ്ടം ഉണ്ടാകുമ്പോള്‍ അവരെ അനുയോജ്യമായ രംഗത്ത് വിന്യസിക്കുന്ന വിധം കൂട്ടായ്മകള്‍ ഉയര്‍ന്നുവരണം. സമാന്തര കലാലയരംഗത്ത് പ്രവര്‍ത്തിച്ചവര്‍ മാത്രം മനസുവച്ചാല്‍ ഇതെല്ലാം എളുപ്പം സാധിക്കും. പൂര്‍വ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളെ ഉള്‍പ്പെടെയുള്ളവരെ സംഘടിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് പരാശ്രയങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ സ്വയംപര്യാപ്തത കൈവരിക്കാന്‍ കഴിയും.