Monday
18 Feb 2019

ഒരേ ഹൃദയമുള്ളവര്‍

By: Web Desk | Sunday 3 February 2019 12:21 PM IST

സി ഉദയകല

നന്ദിതാ….
ഇന്നലെ, ജനാലയുടെ അടഞ്ഞ ചില്ലുകള്‍ക്കപ്പുറം
നീ വീണ്ടും വന്നുനിന്നതെന്തിനായിരുന്നു….?

പുറത്ത്, മഴവീശിയടിക്കുന്ന പാതിരക്കാറ്റില്‍
നിന്റെ മുടിയിഴകളില്‍ നിന്നും പാറിവീണ വെള്ളം
ജാലകവിടവിലൂടെയൊലിച്ചെത്തി എന്നെതൊട്ടപ്പോ
ഞാനറിയാതുണര്‍ന്നുപോയതാണല്ലോ…?

ഉടലിനെയതാര്യമാക്കിക്കൊണ്ട് നീയണിഞ്ഞ
വെളുത്ത പുടവയുടെ തിരയിളക്കത്തിലേയ്ക്ക്
കണ്ണും നട്ട് ഞാനിങ്ങനിരുന്നപ്പോള്‍
മഴമുടിയിഴകള്‍ക്കൊപ്പം നീയെന്നില്‍ പടര്‍ന്നതെന്തിന്…?

പാതിമുറിഞ്ഞ സ്വപ്‌നത്തിന്റെ നരച്ചകടലാസ്സില്‍
നീയുതിര്‍ത്തിട്ട കവിതയുടെ കരിമണിമുത്തുകള്‍
എത്രയാവര്‍ത്തി കോര്‍ത്തും വിളക്കിയും
ഞാനാകെ ക്ഷീണിച്ചുവെന്നു നീയറിഞ്ഞുവോ…?

തീയാട്ടും തിറയുമില്ലാതെ മുഷിഞ്ഞ കവിതത്തറയില്‍
ഉത്സവങ്ങളെല്ലാം തീര്‍ന്ന രാമയക്കത്തിലാണ്ട്
പൂജിക്കാന്‍ ദൈവവും അര്‍ഗ്ഘ്യങ്ങളുമില്ലാത്തവളായി
ഒരുവളിവിടുണ്ടെന്ന് നിനക്കറിയുമായിരുന്നുവോ…?

ജനുവരിയില്‍ നിന്നും ഡിസംബറിലേയ്ക്കും
പിന്നെ ശൈത്യത്തില്‍ നിന്നും വരള്‍ച്ചയിലേയ്ക്കും
ദോലനം ചെയ്യുന്ന ദിവസങ്ങളുടെ കാണാക്കുരുക്കില്‍
ഞാനിങ്ങനെ തടവുകാരിയാണെന്നു പറഞ്ഞതാര് ?

ഒഴുകിപ്പടരാനൊരു കടലില്ലാതെ
പാടിയറിയിക്കാനൊരു പദമില്ലാതെ
പുകഞ്ഞു കത്തുന്നൊരീ നെയ് വിളക്കിലെ
തീരെദുര്‍ബലമായൊരുതിര്‍വെട്ടംപോലെ
‘പല ആത്മാക്കളില്‍ ഒരേ ഹൃദയമുള്ള’
എന്നിലേയ്ക്കു നീയിങ്ങനെ ആണ്ടിറങ്ങുമ്പോള്‍
മുനയൊടിയാറായ ഈ തൂലികത്തുഞ്ചത്ത്
കുരുങ്ങി വിയര്‍ക്കുന്ന ജീവന്റെ പക്ഷിയെ
സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ സുവര്‍ണ്ണാകാശത്തു പറത്തി
ഞാനും പോന്നേക്കാം നിന്റെ വിരലുപിടിച്ച്….