പോയകാലം

പണ്ടെന്റെയുമ്മറക്കോലായിലൊത്തിരി
ബന്ധുക്കളുണ്ടായിരുന്നു
മുറ്റത്തു തേന്മാവുതിർക്കുന്ന തേൻകനി -
യെത്ര പേർ പങ്കിട്ടെടുത്തു
ബാല്യം നടന്നു മതിവരാതെത്രയോ
വഴി ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു
തൊടിയും കുളങ്ങളും വലിയൊരാലും
ആരുമന്യരല്ലാത്തൊരൻ ബാല്യം
ഒരുമിച്ചുപങ്കിട്ട ഞാവൽപ്പഴങ്ങളാ
നിറമുള്ള നാവുനീട്ടുന്നു
കാരയ്ക്കാ, ചാമ്പയ്ക്ക, കാണാതൊളിപ്പിച്ച
നേരിന്റെ കൽക്കണ്ടക്കഷ്ണം
തീർന്നുവോ നിന്നുടെ കല്ലുപെൻസിൽ;
ഇതാ പാതിയെന്റെതെടുത്തോളൂ
സൂക്ഷിച്ചുവച്ച മഷിത്തണ്ടുരച്ചു ഞാൻ
സ്ലേറ്റൊന്നു വൃത്തിയാക്കട്ടെ
എഴുതാനൊരുകടൽ ബാക്കിയുണ്ടാ ബാല്യ-
മിനിയൊന്നുവന്നുചേർന്നെങ്കിൽ
ഊടുവഴികളിൽ പാക്കാന്തയുണ്ടെന്ന്
മുത്തശ്ശി കള്ളം പറഞ്ഞോ?
അരുതു നീ വീഴുമെന്നെല്ലാക്കയങ്ങൾക്കു -
മശരീരി തന്നെന്റെ ബാല്യം
വഴിനീളെ തണലും തണുപ്പുമായൊരുപാടു -
വടവൃക്ഷമുണ്ടായിരുന്നു
ഇരുൾതിന്നവഴിപോലുമൊരു കൊച്ചുമൺചെരാ -
തല്പം വെളിച്ചം തളിച്ചു
ഞാനെന്റെയമ്മയ്ക്ക് മാത്രമല്ലെത്രയോ
അമ്മമാർക്കുയിരായിരുന്നു
നാരകത്തിലചേർത്തരച്ചചമ്മന്തി പോൽ
ഹൃദ്യം, സുഗന്ധിതം ബാല്യം
ഒരുപാടുദൂരം കഴിഞ്ഞു ഞാ-
നാരുമേയൊപ്പമില്ലെന്നോ
പരിചിതയല്ലാത്ത ഞാനേകകയായെങ്ങ്
നീ പെരുവഴിതാണ്ടിയങ്ങെത്തും?
വഴിയിലിരുട്ടത്തിരിപ്പുണ്ടു പാക്കാന്ത
മൺചെരാതെന്നേയണഞ്ഞു
കോലായിലേതോ കരിമ്പൻ തുണിക്കുരു -
ക്കെന്നോ ഞെരിച്ചുപോയ് സ്നേഹം കരുതലും
കരുണയും കൊന്നുതിന്നിട്ടുപോ-
ന്നിട്ടുപോയൊരുപാടുപാക്കാന്തയായി
മുത്തശ്ശിയെന്നോ പറഞ്ഞിട്ടു പോയെത്ര
വാസ്തവം വാക്കാണ് സത്യം
കാവലും കരുതലും കരുണയോലും മന -
സെല്ലാം കടംകഥ മാത്രം!