ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ കൃഷിനയം ആരെ സേവിക്കുന്നു എന്നത് തിരിച്ചറിയാൻ വലിയ പഠനങ്ങൾ വേണ്ട. ഒരൊറ്റ ചോദ്യം മതി വിത്തിനുമേൽ നിയന്ത്രണം ആരുടെ കയ്യിലാണ്? കർഷകന്റെയോ, കോർപറേറ്റിന്റെയോ? കേന്ദ്രസർക്കാരിന്റെ പുതിയ വിത്ത് നയം ഈ ചോദ്യത്തിന് ആശങ്കാജനകമായ ഉത്തരമാണ് നൽകുന്നത്. സ്വയംപര്യാപ്ത കൃഷിയുടെയും, കർഷകന്റെ അവകാശങ്ങളുടെയും, ഭക്ഷ്യസുരക്ഷയുടെയും അടിസ്ഥാനശിലയായ വിത്തിനെ വിപണിയിലെ ഒരു ചരക്കായി ചുരുക്കുന്ന സമീപനമാണ് ഈ നയത്തിന്റെ കാതൽ. ‘ഗുണനിലവാരം’, ‘സാങ്കേതിക നവീകരണം’, ‘സ്വകാര്യ നിക്ഷേപം’ എന്നീ ആകർഷക വാക്കുകളുടെ മറവിൽ, ഇന്ത്യൻ കൃഷിയെ കോർപറേറ്റ് അധീനതയിലേക്ക് കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ തള്ളിവിടുന്ന നയരേഖയാണിത്. കർഷകന്റെ കൃഷിചക്രം തുടങ്ങുന്നത് വിത്തിലാണ്.

തലമുറകളായി സംരക്ഷിച്ചുവന്ന, പരസ്പരം കൈമാറിയ, പ്രാദേശിക കാലാവസ്ഥയ്ക്ക് അനുയോജ്യമായ വിത്തുകൾ ഇന്ത്യൻ കൃഷിയുടെ ശക്തിയായിരുന്നു. പുതിയ വിത്ത് നയം ഈ പാരമ്പര്യത്തെ ഒരു തടസമായി കാണുന്നു. സ്വകാര്യ വിത്ത് കമ്പനികൾ വികസിപ്പിക്കുന്ന ഹൈബ്രിഡ്, ജനിതകമായി പരിഷ്കരിച്ച വിത്തുകൾക്ക് കൂടുതൽ നിയമപരിരക്ഷ നൽകുകയും, കർഷകർ സ്വന്തം വിത്ത് സംരക്ഷിക്കുന്നതിനെ പരോക്ഷമായി നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന സമീപനമാണ് നയത്തിൽ കാണുന്നത്. ഇത് വിത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം കർഷകന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് കോർപറേറ്റിന്റെ കയ്യിലേക്ക് മാറ്റുന്ന ഘടനാപരമായ മാറ്റമാണ്. ഒരു തവണ കർഷകൻ വിപണിയിൽ നിന്നുള്ള വിത്തിന്മേൽ ആശ്രിതനായാൽ, എല്ലാ വർഷവും അവൻ അത് വാങ്ങേണ്ടി വരും.

വിത്തിന്റെ വില, ലഭ്യത, ഗുണനിലവാരം — എല്ലാം കർഷകന്റെ നിയന്ത്രണത്തിന് പുറത്താകും. ഇത് കൃഷിച്ചെലവ് വർധിപ്പിക്കുകയും, കർഷകനെ കടബാധ്യതയിലേക്ക് കൂടുതൽ തള്ളുകയും ചെയ്യും. കേന്ദ്രസർക്കാർ അവകാശപ്പെടുന്നത്, കർഷകരുടെ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുമെന്നാണ്. പക്ഷേ നയരേഖയുടെ ഭാഷയും ഘടനയും പരിശോധിച്ചാൽ, ഈ അവകാശങ്ങൾ എത്രമാത്രം പ്രായോഗികമാണെന്ന സംശയം ശക്തമാണ്. വിത്ത് ഗുണനിലവാരം സംബന്ധിച്ച പരാതികൾ ഉയർന്നാൽ, കർഷകൻ തെളിവുകൾ ഹാജരാക്കണം. ലബോറട്ടറി പരിശോധനകൾ, നിയമനടപടികൾ ഇവയെല്ലാം ഒരു ചെറുകിട കർഷകനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അപ്രാപ്യമാണ്. മറുവശത്ത്, വലിയ വിത്ത് കമ്പനികൾക്ക് നിയമസഹായവും സാമ്പത്തിക ശേഷിയും ഉണ്ട്. ഇത് സമതുലിത നിയമബന്ധമല്ല. ശക്തനും ദുർബലനും തമ്മിലുള്ള അസമമായ പോരാട്ടമാണ്. നിയമം ഇവിടെ കർഷകന്റെ സംരക്ഷണത്തിനാകുന്നില്ല; മറിച്ച് കോർപറേറ്റിന്റെ കവചമാകുകയാണ്.

ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ഭക്ഷ്യസുരക്ഷ അതിന്റെ കൃഷിവൈവിധ്യത്തിലാണ് നിൽക്കുന്നത്. പ്രാദേശിക വിത്തുകൾ, വിവിധ വിളകൾ, കാലാവസ്ഥാ ആനുകൂല്യം — ഇവയൊക്കെയാണ് പ്രതിസന്ധികളെ നേരിടാനുള്ള ശക്തി നൽകുന്നത്. പുതിയ വിത്ത് നയം ഏകവിള കൃഷിയെയും, വിപണിയിൽ ലാഭകരമായ വിളകളെയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് കൃഷി വൈവിധ്യം കുറയ്ക്കുകയും, ഭക്ഷ്യശൃംഖലയെ ദുർബലപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യും. ഇന്ന് ലാഭകരമെന്ന് തോന്നുന്ന വിത്തുകൾ നാളെ കാലാവസ്ഥാ മാറ്റങ്ങൾക്കുമുന്നിൽ പരാജയപ്പെടാം. അപ്പോൾ രാജ്യത്തിന് ആശ്രയിക്കാനുണ്ടാകുന്നത് ഏതാനും കോർപറേറ്റുകളുടെ വിത്തുകളാകും. ഭക്ഷ്യസുരക്ഷയെ വിപണി സുരക്ഷയാക്കി മാറ്റുന്ന ഈ സമീപനം സാധാരണ ജനതയെ ദീർഘകാലം ബാധിക്കും. വിലക്കയറ്റം, ക്ഷാമ സാഹചര്യങ്ങൾ, പോഷകാഹാരക്കുറവ് എന്നിവയെല്ലാം ഈ നയത്തിന്റെ സാമൂഹിക ഫലങ്ങളായിരിക്കും. ഹൈബ്രിഡ്, കോർപറേറ്റ് വിത്തുകൾ പലപ്പോഴും രാസവളങ്ങളുടെയും കീടനാശിനികളുടെയും അമിത ഉപയോഗം ആവശ്യപ്പെടുന്നു. ഇത് മണ്ണിന്റെ ആരോഗ്യം തകർക്കുകയും, ജലസ്രോതസുകൾ മലിനമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

പരമ്പരാഗത വിത്തുകൾ പ്രകൃതിയോട് ചേർന്ന കൃഷി സാധ്യമാക്കിയിരുന്നെങ്കിൽ, പുതിയ നയം കൃഷിയെ ഒരു രാസ വ്യവസായമായി മാറ്റുന്നു. കാലാവസ്ഥാ പ്രതിസന്ധി രൂക്ഷമാകുന്ന കാലത്ത്, കൃഷി കൂടുതൽ സുസ്ഥിരമാകേണ്ടതുണ്ട്. പക്ഷേ കേന്ദ്രസർക്കാർ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നത് പരിസ്ഥിതി ചെലവുകൾ കണക്കാക്കാത്ത വളർച്ചാ മാതൃകയാണ്. ഇതിന്റെ ഭാരം ചുമക്കേണ്ടി വരുന്നത് കർഷകരും, ഭാവി തലമുറകളും ആയിരിക്കും. കൃഷി ഭരണഘടന പ്രകാരം സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ അധികാരപരിധിയിലുള്ള വിഷയമാണ്. എന്നാൽ പുതിയ വിത്ത് നയം കേന്ദ്രസർക്കാർ ഏകപക്ഷീയമായി രൂപപ്പെടുത്തുന്നതാണ്. സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ, പ്രാദേശിക കൃഷിവൈവിധ്യം, വ്യത്യസ്ത കാലാവസ്ഥാ സാഹചര്യങ്ങൾ — ഇതൊന്നും ഗൗരവമായി പരിഗണിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.

ഇത് വെറും നയപരമായ പ്രശ്നമല്ല, ഫെഡറൽ ഘടനയ്ക്കെതിരായ കടന്നാക്രമണമാണ്. കൃഷിയെ കേന്ദ്രവൽക്കരിക്കുന്നത്, കോർപറേറ്റുകൾക്ക് രാജ്യവ്യാപകമായി നിയന്ത്രണം നേടാൻ സഹായിക്കുന്നതാണ്. ഈ വിത്ത് നയം ഒറ്റപ്പെട്ട ഒന്നല്ല. കാർഷിക നിയമങ്ങൾ, സ്വകാര്യവൽക്കരണം, പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ദുർബലീകരണം എല്ലാം ചേർന്ന ഒരു വലിയ രാഷ്ട്രീയ പദ്ധതിയുടെ ഭാഗമാണിത്. കൃഷിയെ ജനജീവിതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമല്ല, ലാഭത്തിന്റെ മേഖലയായി കാണുന്ന വലതുപക്ഷ കാഴ്ചപ്പാട്. കർഷകർ ഇവിടെ ഉല്പാദകരല്ല, ഉപഭോക്താക്കളാണ്.

വിത്തിന്റെയും വളത്തിന്റെയും, വായ്പയുടെയും ഉപഭോക്താക്കൾ. ലാഭം നേടുന്നത് കോർപറേറ്റുകളാണ്. നഷ്ടം ചുമക്കുന്നത് കർഷകരും സമൂഹവും. വിത്ത് ഒരു സാധാരണ ചരക്കല്ല. അത് ജീവന്റെ തുടക്കമാണ്. അത് കർഷകന്റെ അവകാശമാണ്. ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ പരമാധികാരത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. കേന്ദ്രസർക്കാരിന്റെ പുതിയ വിത്ത് നയം ഈ സത്യങ്ങളെ അവഗണിക്കുന്നു. കർഷകരുടെ കൈകളിൽ നിന്ന് വിത്തെടുത്ത് കോർപറേറ്റുകളുടെ കൈകളിൽ ഏല്പിക്കുന്ന ഈ നയം, കൃഷിയുടെ ഭാവിയെ അപകടത്തിലാക്കുന്നു. ഇത് തിരുത്തപ്പെടേണ്ട നയമാണ്. ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടേണ്ട രാഷ്ട്രീയമാണ്. ചെറുത്തുനിൽക്കേണ്ട കാലമാണ്. കാരണം, വിത്ത് നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ കൃഷി മാത്രമല്ല നഷ്ടപ്പെടുന്നത്, സ്വാതന്ത്ര്യമാണ് നഷ്ടപ്പെടുന്നത്.