ഇന്ത്യൻ ഭാഷകളെ സംസ്കൃതം ബന്ധിപ്പിക്കുന്നുവെന്ന കേന്ദ്ര സമിതിയുടെ അവകാശവാദം ഭാഷാ പണ്ഡിതരിൽ നിന്ന് പ്രതിഷേധത്തിന് കാരണമാകുന്നു. ഇന്ത്യയിലെ പല ഭാഷകളെയും സംസ്കൃതത്താൽ ബന്ധിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു കുടുംബം ആയി ചിത്രീകരിക്കാൻ രു കേന്ദ്ര സർക്കാർ പാനൽ ശ്രമിച്ചു, കൊളോണിയൽ മുൻവിധിയായി ദീർഘകാലമായി സ്ഥാപിതമായ ഭാഷാ വർഗീകരണങ്ങളെ നിരാകരിക്കുകയും പ്രമുഖ ഭാഷാ പണ്ഡിതര് നിശിത വിമർശനം ഉന്നയിക്കുകയും ചെയ്തു.
2021ൽ വിദ്യാഭ്യാസ മന്ത്രാലയം സ്ഥാപിച്ചതും, അക്കാദമിക് യോഗ്യതകൾ വ്യക്തമല്ലാത്ത ഒരു ആർഎസ്എസ് അനുബന്ധ സംഘടനയുടെ തലവന്റെ അധ്യക്ഷതയിലുള്ളതുമായ ഭാരതീയ ഭാഷാ സമിതി, എല്ലാ ഇന്ത്യൻ ഭാഷകളുടെയും മൂലകാരണം സംസ്കൃതമാണെന്ന് വ്യക്തമായി പറയുന്നില്ല. എന്നാൽ വേദങ്ങൾ മുതൽ മഹാഭാരതം വരെയുള്ള സംസ്കൃത ഗ്രന്ഥങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പൊതുതത്വം തിരിച്ചറിയാൻ ഭാരതീയത, ആത്മീയ വ്യാകരണം തുടങ്ങിയ പദപ്രയോഗങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഉത്തരേന്ത്യൻ ഭാഷയിൽ നിന്ന് കടമെടുത്ത സംസ്കൃതമാണ് തമിഴിനെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതെന്ന് ഇത് ചിത്രീകരിക്കുന്നു.
പതിറ്റാണ്ടുകളായി, ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞർ ഇന്ത്യൻ ഭാഷകളെ നാല് പ്രധാന കുടുംബങ്ങളായി തരംതിരിച്ചിട്ടുണ്ട്: ഇന്തോ-ആര്യൻ (ബംഗാളി, ഹിന്ദി, ഗുജറാത്തി പോലുള്ളവ), ദ്രാവിഡ (കന്നഡ, മലയാളം, തമിഴ്, തെലുങ്ക്), ഓസ്ട്രോ-ഏഷ്യാറ്റിക് (മുണ്ടാരി, സന്താലി പോലുള്ളവ), ടിബറ്റോ-ബർമൻ (ബോഡോ, ഗാരോ, മെയ്തൈ, മിസോ പോലുള്ളവ). ഘടന, വ്യാകരണം, പദാവലി, സംസാര ശബ്ദങ്ങൾ എന്നിവയിലെ വ്യത്യാസങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ് ഈ വർഗീകരണം. എന്നാല് ചില പണ്ഡിതന്മാർ അരുണാചൽ പ്രദേശിലെ തായ്-കഡായ് ഭാഷകളെയും ഗ്രേറ്റ് ആൻഡമാനീസ് ഭാഷകളെയും വ്യത്യസ്ത ഗ്രൂപ്പുകളായി കണക്കാക്കുന്നു. കൊളോണിയൽ വീക്ഷണകോണിൽ നിന്നാണ് സമിതി ഈ വർഗീകരണങ്ങളെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്, ഇന്ത്യൻ ഭാഷകൾ വ്യാകരണത്തേക്കാൾ വളരെ ആഴത്തിലുള്ള ഒന്നിനാൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, അവ ഭാരതീയത ഭാരതീയതയാൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് വാദിക്കുന്നു.
വേദ ശ്ലോകങ്ങൾ മുതൽ രാമായണം, മഹാഭാരതം വരെയുള്ള പുരാതന സംസ്കൃത ഗ്രന്ഥങ്ങൾ, കുപ്വാര മുതൽ കന്യാകുമാരി വരെയും, കച്ച് മുതൽ കാമാഖ്യ വരെയും വിവിധ പ്രദേശങ്ങളിൽ സ്വാംശീകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു പൊതു സാംസ്കാരിക വ്യാകരണം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നുവെന്ന്, ഭാരതീയ ഭാഷാ പരിവാർ എന്ന രണ്ട് വാല്യങ്ങളുള്ള പ്രസിദ്ധീകരണത്തിൽ പാനൽ പറയുന്നു. “ഭാരതീയ ഭാഷയെക്കുറിച്ച്” എന്ന തലക്കെട്ടിലുള്ള ആമുഖ സന്ദേശത്തിൽ സമിതി ചെയർമാൻ ചാമു കൃഷ്ണ ശാസ്ത്രി എഴുതുന്നതിങ്ങനെയാണ്: “നിരവധി ഇന്ത്യൻ ഭാഷകളുണ്ട്, പക്ഷേ അവരുടെ കുടുംബം ഭാരതീയ ഭാഷാ പരിവാർ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഒന്നാണ്.”
വേദങ്ങളും ഉപനിഷത്തുകളും പ്രാദേശിക കൃതികളല്ല, മറിച്ച് ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിലുടനീളമുള്ള ഭാഷകളെ സ്വാധീനിച്ച ഒരു പങ്കിട്ട ആത്മീയ വ്യാകരണം പ്രതിധ്വനിക്കുന്ന നാഗരിക ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ആയിരുന്നുവെന്ന് “ഭാഷാശാസ്ത്രത്തിലെ പുതിയ ചട്ടക്കൂട്” എന്ന ഉപശീർഷകമുള്ള ആദ്യ വാല്യം പറയുന്നു. പ്രസിദ്ധീകരണമനുസരിച്ച്, അടിസ്ഥാന തമിഴ് വ്യാകരണ ഗ്രന്ഥമായ തൊൽകാപ്പിയം, ഐന്ദ്ര സ്കൂളിന്റെ സംസ്കൃത വ്യാകരണ പാരമ്പര്യത്തെ മാതൃകയാക്കി രചിക്കപ്പെട്ടതാണെന്ന് പല പണ്ഡിതന്മാരും വിശ്വസിക്കുന്നു. “ആര്യന്മാരിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ച പാരമ്പര്യങ്ങളെയും ആചാരങ്ങളെയും കുറിച്ച് തൊൽക്കാപ്പിയം പരാമർശിക്കുന്നു. തമിഴ് ഭാഷയുടെ ജനനത്തിന് വേദ ഋഷി അഗസ്ത്യനാണെന്ന് പറയുന്ന ആഖ്യാനം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്,” അതിൽ പറയുന്നു.
ഐതിഹ്യമനുസരിച്ച്, പ്രസിദ്ധീകരണത്തിൽ പരാമർശിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ, അഗസ്ത്യൻ ആദ്യത്തെ രണ്ട് സംഘങ്ങൾക്ക് (തമിഴ് കവികളുടെയും പണ്ഡിതരുടെയും കൺവെൻഷനുകൾക്ക്) അധ്യക്ഷത വഹിച്ചു, ആദ്യത്തെ തമിഴ് വ്യാകരണ ഗ്രന്ഥമായ അഗത്തിയം രചിച്ചു, തമിഴ്നാട്ടിലുടനീളമുള്ള ക്ഷേത്രങ്ങളിലും വീടുകളിലും ഇപ്പോഴും ആരാധിക്കപ്പെടുന്നു.
എല്ലാ ഇന്ത്യൻ ഭാഷകളുടെയും മൂലക്കല്ലായി സംസ്കൃതത്തെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്ന പാനലിന്റെ നിലപാടിനെ ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞർ ചോദ്യം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്, പഠനം സ്വാധീനത്തെയും ഭാഷാ ഉത്ഭവത്തെയും കൂട്ടിക്കലർത്തുന്നതായി തോന്നുന്നുവെന്നും അവർ പറയുന്നു. “മറ്റ് ഭാഷകളിൽ സംസ്കൃതത്തിന്റെ സ്വാധീനം ആരും നിഷേധിക്കുന്നില്ല. സംസ്കൃതം തന്നെ മറ്റ് ഭാഷകളുടെ സ്വാധീനത്തിലാണ്. എന്നാൽ എല്ലാ ഇന്ത്യൻ ഭാഷകളുടെയും ഉത്ഭവം സംസ്കൃതമാണെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ഒരു മിഥ്യയാണ്,” യുനെസ്കോയുടെ വേൾഡ് അറ്റ്ലസ് ഓഫ് ലാംഗ്വേജസ് വിദഗ്ധ സമിതി അംഗവും ജെഎൻയുവിലെ മുൻ ഭാഷാശാസ്ത്ര പ്രൊഫസറുമായ അൻവിത അബ്ബി പറഞ്ഞു.
ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി ഇന്ത്യ ഒന്നിലധികം കുടിയേറ്റ തരംഗങ്ങൾ അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് പുരാവസ്തു, ചരിത്ര, ജനിതക തെളിവുകൾ തെളിയിക്കുന്നതായി അബ്ബിയും മറ്റ് പണ്ഡിതന്മാരും പറഞ്ഞു, യുറേഷ്യൻ സ്റ്റെപ്പുകളിൽ നിന്നുള്ള കുടിയേറ്റങ്ങൾ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിലേക്ക് ഇന്തോ-ആര്യൻ ഭാഷകളെ കൊണ്ടുവന്നതുൾപ്പെടെ. ആ ജനത പ്രാദേശിക ദ്രാവിഡ, ഓസ്ട്രോ-ഏഷ്യൻ സംസാരിക്കുന്ന സമൂഹങ്ങളുമായി ഇടപഴകി, ഇത് മിശ്രവിവാഹത്തിലേക്കും സാംസ്കാരിക കൈമാറ്റത്തിലേക്കും ഭാഷാ സവിശേഷതകൾ കടമെടുക്കുന്നതിലേക്കും നയിച്ചു. “ഓരോ ഭാഷാ കുടുംബവും അയൽ കുടുംബങ്ങളിൽ നിന്ന് സവിശേഷതകൾ കടമെടുത്തിട്ടുണ്ട്, ഇത് ഒത്തുചേരലിന് കാരണമാകുന്നു,” അബ്ബി പറഞ്ഞു. “എന്നാൽ എല്ലാ ഇന്ത്യൻ ഭാഷകളും ഒരൊറ്റ കുടുംബത്തിൽ പെട്ടതാണെന്ന് വാദിക്കാൻ ഒത്തുചേരലിനെ ഉദ്ധരിക്കാനാവില്ല.”
പേര് വെളിപ്പെടുത്തരുതെന്ന നിബന്ധനയോടെ സംസാരിച്ച, ഗവേഷണത്തെക്കുറിച്ച് പരിചയമുള്ള ഒരു ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞൻ, ഘടനാപരമായ സമാനതകൾ ഇന്ത്യയിൽ മാത്രമുള്ളതല്ലെന്നും വിശാലമായ ഭാഷാ സാർവത്രികതയെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നുവെന്നും പറഞ്ഞു. “ചില സാർവത്രിക സമാനതകൾ ഉണ്ടെങ്കിലും, പദാവലി, വാക്യഘടന, ശബ്ദ സംവിധാനങ്ങൾ എന്നിവയിലെ വ്യത്യാസങ്ങൾ കാരണം ഭാഷകൾ വ്യത്യസ്തമായ ഐഡന്റിറ്റികൾ നിലനിർത്തുന്നു, ഇന്ത്യൻ ഭാഷകളുടെ ഏകത്വം സ്ഥാപിക്കാൻ അത്തരം സമാനതകൾ ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിയില്ല.”
എല്ലാ ഇന്ത്യൻ ഭാഷകളും ഒരു വിഷയ-വസ്തു-ക്രിയാ ഘടന പിന്തുടരുന്നുവെന്ന വാദത്തെ ഭാഷാ പണ്ഡിതര് എതിർത്തു, ഇന്തോ ആര്യൻ ഭാഷയായ കശ്മീരിയും ഒരു ഓസ്ട്രോ ഏഷ്യൻ ഭാഷയായ ഖാസിയും സാധാരണയായി ഒരു വിഷയ ക്രിയ വസ്തു ക്രമമാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നതെന്ന് അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. മതിയായ തെളിവുകളോ അംഗീകൃത ഗവേഷണ രീതിശാസ്ത്രമോ പിന്തുണയ്ക്കാത്ത വാദങ്ങളാണ് പഠനം നടത്തിയതെന്ന് നിരവധി ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞർ പറഞ്ഞു. ജനുവരി 23 ന് പാനൽ ചെയർമാൻ ശാസ്ത്രിയുടെ അഭിപ്രായം തേടി അദ്ദേഹത്തിന് അയച്ച ഇ മെയിലിന് മറുപടി ലഭിച്ചിട്ടില്ല. സംസ്കൃത പഠനം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ആർഎസ്എസുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സംസ്കൃത ഭാരതിയിലെ അംഗമാണ് ശാസ്ത്രി.
പ്രസിദ്ധീകരണത്തിന്റെ ആദ്യ വാല്യത്തിൽ “ഉള്ളടക്കം, എഴുത്ത്, എഡിറ്റിംഗ്, അവലോകനം” എന്ന തലക്കെട്ടിൽ 26 പണ്ഡിതരുടെ പേരുകൾ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. അവരിൽ 13 ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞർ, വിവിധ സർവകലാശാലകളിലെ ഭാഷാ അധ്യാപന വകുപ്പുകളിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന അഞ്ച് അക്കാദമിക് വിദഗ്ധർ, നാല് ചരിത്രകാരന്മാർ, ഭൗതികശാസ്ത്രം, ജന്തുശാസ്ത്രം, ബയോടെക്നോളജി, നരവംശശാസ്ത്രം എന്നീ മേഖലകളിൽ നിന്നുള്ള ഓരോ അക്കാദമിക് വിദഗ്ധർ എന്നിവർ ഉൾപ്പെടുന്നു.
ഇവിടെ പോസ്റ്റു ചെയ്യുന്ന അഭിപ്രായങ്ങള് ജനയുഗം പബ്ലിക്കേഷന്റേതല്ല. അഭിപ്രായങ്ങളുടെ പൂര്ണ ഉത്തരവാദിത്തം പോസ്റ്റ് ചെയ്ത വ്യക്തിക്കായിരിക്കും. കേന്ദ്ര സര്ക്കാരിന്റെ ഐടി നയപ്രകാരം വ്യക്തി, സമുദായം, മതം, രാജ്യം എന്നിവയ്ക്കെതിരായി അധിക്ഷേപങ്ങളും അശ്ലീല പദപ്രയോഗങ്ങളും നടത്തുന്നത് ശിക്ഷാര്ഹമായ കുറ്റമാണ്. ഇത്തരം അഭിപ്രായ പ്രകടനത്തിന് ഐടി നയപ്രകാരം നിയമനടപടി കൈക്കൊള്ളുന്നതാണ്.