ഒ വി വിജയന്റെ ‘ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസം’ എന്ന കാലാതീതമായ കൃതിയെ ദീപൻ ശിവരാമൻ തൃക്കരിപൂർ കെഎംകെ കലാസമതിയിലൂടെ അരങ്ങിലെത്തിക്കുമ്പോൾ, മലയാള നാടകചരിത്രത്തിൽ സമാനതകളില്ലാത്ത ഒരു പുതിയ ദൃശ്യസംസ്കാരത്തിനാണ് അടിത്തറയിടുന്നത്. പരമ്പരാഗതമായ അടച്ചുറപ്പുള്ള വേദികൾക്കുള്ളിൽ പരിമിതപ്പെട്ട നാടക സങ്കല്പങ്ങളെ പാടെ തകിടം മറിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഈ ആവിഷ്കാരം രൂപപ്പെട്ടത്. കാണികളും അരങ്ങും തമ്മിലുള്ള വേർതിരിവ് ഇല്ലാതാക്കുന്ന രീതിയിൽ, ഒരു പ്രദേശത്തെ മുഴുവൻ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന പരിസ്ഥിതി നാടകവേദിയായി ഖസാക്ക് മാറുന്നു. ലോകനാടകവേദിയിലെ ശാരീരിക നാടക സങ്കല്പങ്ങളെ നമ്മുടെ മണ്ണിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഇത്രമേൽ തീക്ഷ്ണമായി പ്രയോഗിക്കുന്നത് ഇതാദ്യമായിരിക്കാം. ഒരുകാലത്ത് അക്ഷരങ്ങളിൽ മാത്രം അനുഭവിച്ച തസ്രാക്കിന്റെ ഗന്ധവും നിഗൂഢതയും അരങ്ങിലെ മണ്ണിലും വെള്ളത്തിലും ചളിയിലും തിയിലും കുതിർന്ന് പ്രേക്ഷകന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ കീഴ്പ്പെടുത്തുന്നു.
സമകാലീന മലയാള പ്രൊഫഷണൽ നാടകവേദികളിൽ നിന്നും തികച്ചും വിഭിന്നമായ ഒരു പാതയാണ് ഈ നാടകം വെട്ടിത്തെളിച്ചത്. നമ്മുടെ സാമ്പ്രദായിക നാടകങ്ങൾ പലപ്പോഴും ചായമിട്ട തിരശ്ശീലകൾക്കും കൃത്രിമമായ ചമയങ്ങൾക്കും ഉള്ളിൽ തളയ്ക്കപ്പെട്ടവയാണ്. എന്നാൽ ദീപൻ ശിവരാമൻ ഖസാക്കിനെ അവതരിപ്പിക്കുന്നത് പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങൾ കൊണ്ട് അനുഭവിക്കേണ്ട ഒരു ജൈവ പ്രക്രിയയായാണ്. ഇത് ലോകപ്രശസ്ത നാടകപ്രതിഭയായ പീറ്റർ ബ്രൂക്കിന്റെ സങ്കല്പങ്ങളോട് ആഴമേറിയ സാമ്യം പുലർത്തുന്നു. അദ്ദേഹം വിഭാവനം ചെയ്ത ശൂന്യമായ ഇടം എന്ന ആശയത്തെ ആ പ്രദേശത്തെ മണ്ണും ചളിയും നിറഞ്ഞ മൈതാനമാക്കി മാറ്റുന്നതിലൂടെ നാടകം ഒരു ആഗോള നിലവാരത്തിലേക്ക് ഉയരുന്നു.
ഈ ആവിഷ്കാരത്തിൽ സ്ത്രീരൂപങ്ങൾ പുരുഷാധിപത്യപരമായ സാമൂഹിക ക്രമത്തിനുള്ളിൽ സ്വന്തം സ്വത്വവും സ്വാതന്ത്ര്യവും കണ്ടെത്താൻ നടത്തുന്ന നിരന്തര പോരാട്ടം സവിശേഷമായ ശ്രദ്ധയർഹിക്കുന്നു. മൈമുനയും ലൈലയും മാധവൻ നായരുടെ ഭാര്യയും ഉൾപ്പെടെയുള്ള സ്ത്രീ കഥാപാത്രങ്ങൾ കേവലം നിഴലുകളല്ല, മറിച്ച് തങ്ങളുടെ ശരീരത്തിനുമേലും ആഗ്രഹങ്ങൾക്കുമേലും അധികാരം സ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന കരുത്തുറ്റ സാന്നിധ്യങ്ങളാണ്. ആചാരങ്ങളുടെയും മതപരമായ വേലിക്കെട്ടുകളുടെയും പേരിൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെടുന്ന കർക്കശമായ നിയമങ്ങൾക്കിടയിലും അവരുടെ ശാരീരികമായ സ്വതന്ത്രവാഞ്ഛകൾ ഒരു വലിയ പ്രതിരോധമായി മാറുന്നു. ഉടലുകൾ കൊണ്ട് അവർ നടത്തുന്ന ഈ കലാപം പുരുഷകേന്ദ്രീകൃതമായ വ്യവസ്ഥിതിയുടെ അടിത്തറകളെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നതാണ്.
എങ്കിലും ഈ പ്രതിരോധത്തിനപ്പുറം അവർ അനുഭവിക്കുന്ന ആഴമേറിയ ഒരു നിസഹായതയും ഏകാന്തതയും നാടകം ദൃശ്യവൽക്കരിക്കുന്നുണ്ട്. സാമൂഹികമായ വിലക്കുകളിൽ നിന്നും സ്വന്തം വിധിയുടെ ചാക്രികതയിൽ നിന്നും പൂർണമായി രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയാത്ത സ്ത്രീയുടെ ദുരവസ്ഥ അരങ്ങിലെ മണ്ണിലും ഇരുട്ടിലും തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. അവരുടെ ഓരോ ചലനങ്ങളിലും അടക്കിപ്പിടിച്ച രോഷവും വിരഹവും ഒരുപോലെ മിന്നിമറയുന്നു. ഖസാക്കിന്റെ ആത്മീയവും ലൗകികവുമായ അന്തരീക്ഷത്തിൽ സ്ത്രീകൾ ഒരേസമയം ഇരകളായും അതിജീവിക്കുന്നവരായും മാറുന്ന കാഴ്ച ഹൃദയസ്പർശിയാണ്. ഈ ദൃശ്യാനുഭവത്തിന്റെ അവിഭാജ്യമായ ഊർജതന്ത്രം അതിന്റെ ആചാരാത്മകമായ സംഗീതമാണ്. സൂഫി സംഗീതപാരമ്പര്യത്തെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന ധ്യാനാത്മക ആലാപനങ്ങൾക്കൊപ്പം പ്രകൃതിയുടെ സ്വാഭാവികമായ മർമ്മരങ്ങളും ഇവിടെ സംഗീതമായി പരിണമിക്കുന്നു. ഈ ശബ്ദപ്രപഞ്ചവും അപ്പുകിളിയുടെ സവിശേഷമായ ശരീരഭാഷയും ചേരുമ്പോൾ ആ കഥാപാത്രം അരങ്ങിലെ ഒരു അത്ഭുതമായി മാറിമറയുന്നു. ഖസാക്കിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയെയും വിഭ്രമങ്ങളെയും ഒരേപോലെ പേറുന്ന അപ്പുകിളി, തന്റെ തനതായ ശബ്ദങ്ങളിലൂടെയും വിചിത്രമായ ചലനങ്ങളിലൂടെയും നോവലിലെ ആദിരൂപത്തെ അരങ്ങിൽ പുനഃസൃഷ്ടിക്കുന്നു.
മതത്തിന്റെയും രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെയും കടുംപിടുത്തങ്ങൾ മനുഷ്യന്റെ സ്വാഭാവികമായ വളർച്ചയെയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും എങ്ങനെ ഇല്ലാതാക്കുന്നു എന്നത് നാടകം വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാതെ ചർച്ച ചെയ്യുന്നു. കേരളീയ നവോത്ഥാനം ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച പുരോഗമന ആശയങ്ങൾ പ്രാദേശിക വിശ്വാസങ്ങളോട് എങ്ങനെ കലഹിക്കുന്നു എന്നത് ഗൗരവമായ പരിശോധനയ്ക്ക് വിധേയമാകുന്നുണ്ട്. മണ്ണും വിയർപ്പും സംഗീതവും മിത്തുകളും ചേർന്ന ഖസാക്ക്, നാടകകലയെ ഒരു കാഴ്ചയായി മാത്രം കാണാതെ, ജീവിക്കുന്ന ഒരു സാംസ്കാരിക പ്രക്രിയയായി നമ്മോട് സംസാരിക്കുന്നു.
ഇവിടെ പോസ്റ്റു ചെയ്യുന്ന അഭിപ്രായങ്ങള് ജനയുഗം പബ്ലിക്കേഷന്റേതല്ല. അഭിപ്രായങ്ങളുടെ പൂര്ണ ഉത്തരവാദിത്തം പോസ്റ്റ് ചെയ്ത വ്യക്തിക്കായിരിക്കും. കേന്ദ്ര സര്ക്കാരിന്റെ ഐടി നയപ്രകാരം വ്യക്തി, സമുദായം, മതം, രാജ്യം എന്നിവയ്ക്കെതിരായി അധിക്ഷേപങ്ങളും അശ്ലീല പദപ്രയോഗങ്ങളും നടത്തുന്നത് ശിക്ഷാര്ഹമായ കുറ്റമാണ്. ഇത്തരം അഭിപ്രായ പ്രകടനത്തിന് ഐടി നയപ്രകാരം നിയമനടപടി കൈക്കൊള്ളുന്നതാണ്.