മരം പെയ്യുന്ന നേരത്ത്

എപ്പൊഴേയുണർന്നൂ നാം!
ചുറ്റിലുംനോക്കൂ എത്ര
കൃത്യമായ് അതേ താളം
ജീവിതം സ്പന്ദിക്കുന്നൂ
അപ്രകാശിതരാക-
യാലതാ നക്ഷത്രങ്ങൾ
അപ്പുറമപ്രത്യക്ഷ-
രായതക്കുന്നിൻ ചാരെ!
നിദ്രവിട്ടകന്നിട്ടും
വിരൽനീട്ടിയെന്നുള്ളിൽ
തൊട്ടുനോക്കുമാ
സ്വപ്നത്തിരതൻ കുസൃതിക്കൈ
ഒട്ടു ഞാൻ സ്വയം മറന്ന്
അർധവിസ്മൃതീ ലീന-
സുപ്തയായ് നിൽക്കുന്നേരം
കേട്ടപോലതേ ശബ്ദം
എത്രനാളിതിന്നായി
ധ്യാനമഗ്നയായ് വാണൂ
വക്കടർന്നുള്ളോരോർമ്മപ്പടിയിൽ
നിർന്നിദ്ര ഞാൻ
രാത്രിയായിരു,ന്നപ്പോളൊക്കെയും
വെളിച്ചത്തിൻ കൂർത്ത കണ്ണുകൾ തേടി
യെത്തിടാത്തൊരു ദ്വീപില്‍
നമ്മളിൽനിന്നും നമ്മള്‍
അജ്ഞാതവാസം മോഹിച്ചൊന്നു
ചേർന്നൊരാ നാളിൽ
കൂട്ടുകൂടിയോർ പണ്ടേ
പകലിൻവർണാഭമാം
വൈവിധ്യങ്ങളിലൂടെ-
പ്പതിയെപ്പോകേയെങ്ങും
കണ്ണുകളുടയ്ക്കാതെ
നിനദശതങ്ങൾതൻ
നിർത്ധരി നീന്തുമ്പോഴും
നിയതം മറ്റെങ്ങെങ്ങും
കാതുകൾ കൊരുക്കാതെ
എത്രമേലപൂർവമാ-
ണെങ്കിലും നാമൊന്നിക്കും
സ്വപ്നവും കൊണ്ടേ
രാവൊന്നെത്തുവാൻ മോഹിച്ചെങ്കിൽ
എപ്പൊഴൊക്കെയോ നമ്മൾ
സ്നേഹിച്ചിട്ടുണ്ടാവണം
അത്രമേലാഴങ്ങളിൽ
തൊട്ടിരിക്കണം തമ്മിൽ
വച്ചുനീട്ടിയോരില-
ക്കുമ്പിളിൽ നിന്നും
പൂവൊന്നക്ഷണമെടുത്തേ ഞാൻ
ചൂടിയിട്ടുണ്ടാവണം
ഇത്രനാൾ ചുമന്നോരാ
മാണിക്യ,മീസർപ്പത്തിൻ
ചിത്രകൂടത്തിൽ നിന്നും
നീയെടു ത്തിരിക്കണം
ലവണം കടൽജലം
തന്നിലെന്നപോലെത്ര-
യുഗങ്ങൾ മുമ്പേയൊന്നായ്
ചേർന്നതായിരിക്കണം… !
മഴതോർന്നിട്ടും തോരാമരമായ് പെയ്യും
ഓർമ്മയ്ക്കരുളാനിതല്ലാതൊരുത്തരം
നിനക്കുണ്ടോ
രാത്രിയായിരുന്നെങ്കിലിപ്പൊഴു
മെന്നല്ലാതെ പേർത്തു മോഹിക്കാൻ
മറ്റൊരർഥനയെനിക്കുണ്ടോ?